நம்மாழ்வார்

ஆராவமுதன்- நம்மாழ்வார் திருவடித்தொழல்

ஆராவமுதன்- நம்மாழ்வார் திருவடித்தொழல்

“அவரவர் தமதமதறி வறிவகை வகை

அவரவ ரிறையவ ரெனவடி அடைவார்கள்

அவரவர் ரிறையவர் குறைவில் ரிறையவர்

அவரவர் விதிவழி யடைய நின்றனரே”

அவரவர் விருப்பபடி இருப்பதே இன்பம். மேலும் அவரவர் இஷ்ட தெய்வத்தை அவரவர் விருப்பபடி வணங்குவதுமே தான் இயல்பு நிலை. ஒவ்வொருவரின் அறிவும் புரிந்து கொள்ளும் திறனும் மாறுபடுகிறது. என் தன்மைக்கு ஏற்ப நான் புரிந்து கொள்கிறேன். என்னால் முடியும் முயற்சியில் இறங்கி என் சக்திக்கேற்ப நான் இறைவனை முயன்று அடைகிறேன். குறையொன்றும் இதிலில்லை! எம்முறைப்படியும் இறைவன் திருப்பாதங்களை அடையமுடியும். இதனை ஆணித்தரமாகச் சொன்னவர் நம்மாழ்வார்.

ஒரு சிறந்த ஆசிரியர் எல்லா மாணவர்களுக்கும் ஒரே மாதிரி சொல்லிக் கொடுப்பதில்லை. ஒவ்வொரு மாணவனின் கிரகிக்கும் தன்மை வேறு வேறு. திறமைக்கு ஏற்பப் பாடத்தை நடத்தி, சொல்ல வந்த விஷயத்தை அனைவரும் அறிந்து கொள்ள வைப்பதில் இருக்கிறது அவர் சாமர்த்தியம். இறைவனும் அதையே செய்கிறார். தேவைக்கேற்ப முறையும் மாறுபடுகிறது. சூரியனை வழிபடுபவர்களும் மாடசாமியை வழிபடுபவர்களும் ரங்கனாதரை வழிபடுபவரும் யாவரும் வணங்குவது ஒரே இறைத்தன்மையைத் தான். இதனால் வணங்குபவர்கள் இடையே எந்த ஏற்றத் தாழ்வும் இல்லை. இதனை அழகுத் தமிழ் பாசுரங்கள் வாயிலாகச் சொல்கிறார் நம்மாழ்வார். ஒரு இறைவனை வணங்குபவர் வேறு இறைவனை வணங்குபவரை விட உயர்ந்தவரோ தாழ்ந்தவரோ கிடையாது.

வேளாண் குடியில் பிறந்த காரியார் அவரின் மனைவி உடைய நங்கையார் என்ற உயர்ந்த பக்தர்களுக்கு வைகாசி விசாகத்தன்று திருக்கருகூரில் நம்மாழ்வார் பிறந்தார் (தற்போது ஆழ்வார் திருநகரி என்று பெயர்). பிறந்தது முதல் உண்ணாமல் அழாமல் இருப்பதைக் கண்டு மனம் வருந்தியப் பெற்றோர்கள் திருநகரியில் உள்ள ஆதி பிரான் கோவிலில் வந்து குழந்தையைக் கிடத்தி இறைவனிடம் பிரார்த்தித்தனர். அப்பொழுது அது வரை அசையாது இருந்த குழந்தை அங்கே இருந்த ஒரு புளிய மரத்தடிக்குத் தவழ்ந்து சென்று அந்த மரத்தில் உள்ள பொந்தில் உட்கார்ந்து கொண்டது. மற்ற குழந்தைகளை விட மாறுபட்டு இருந்தக் காரணத்தினால் மாறன் என்று பெயரிட்டனர். அக்குழந்தை பதினாறு வருடங்கள் அந்த பொந்திலேயே அமர்ந்திருந்தது.

நம்மாழ்வார் அவதரித்த இடம். நன்றி KRS

நம்மாழ்வார் அவதரித்த இடம். நன்றி KRS

இராமாவதாரம் முடிவுக்கு வரும் தருவாயில் யமதர்மன் இராமனுடன் பேச வந்தார். அப்பொழுது இராமன் இலக்குவனிடம் யார் வந்தாலும் உள்ளே விடக் கூடாது என்ற கட்டளை இட்டுச் சென்றார். அப்பொழுது மகா கோபியான துர்வாசர் வந்து இராமனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார். தடுத்தும் கேட்கவில்லை. நாட்டு மக்களை சபித்து விடுவேன் என்று கூறியதால், தனக்கு இதனால் எத்துன்பம் வரினும் பரவாயில்லை என்று இலக்குவன் உள்ளே சென்று துர்வாசர் வந்த செய்தியைச் சொல்கிறார். அதனால் இலக்குவன் மரமாக வேண்டிய சாபம் ஏற்படுகிறது. ஆனால், இராமன் இலக்குவன் ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில்  செய்த அந்த செயலைப் புரிந்து கொண்டு, நான் கலியுகத்தில் ஆழ்வாராக அவதரிக்க உள்ளேன்,  நீ இந்தக் கணையாழியோடு தென் திசை செல், எங்கு இந்தக் கணையாழி கீழே விழுகிறதோ அங்கு புளியமரமாய் நில் என்று கூறுகிறார்.

உறங்காப் புளி - ஆழ்வார்திருநகரி  நன்றி KRS

உறங்காப் புளி – ஆழ்வார்திருநகரி
நன்றி KRS

அந்த இலக்குவன் புளிய மரமாய் நின்ற இடத்தில் தான் மாறன் தான் இருப்பிடமாக்கிக் கொண்டார். பெருமாள் எங்கு சென்றாலும் இணை பிரியாது தொடர்ந்து வரும் ஆதிசேடனே மரமாகி அதில் பதினாறு வருடங்கள் பெருமாள் மௌனியாக சின் முத்திரையோடு அமர்ந்திருந்தார். அந்தப் புளியமரம் இன்றும் உள்ளது.

நம்மாழ்வார் சின் முத்திரையுடன்

நம்மாழ்வார் சின் முத்திரையுடன்

ஒரு குழந்தை வயிற்றில் இருக்கும் வரை அதற்கு முற்பிறவி நினைவு இருக்குமாம். பூமியில் பிறந்தவுடன் சடம் என்னும் வாயு குழந்தையை சூழ்ந்து கொள்வதால் பூர்வ பிறவியின் வாசனை அற்றுப் போய் மாயையினால் கவரப்பட்டோமே என்று அழுமாம். ஆனால் நமாழ்வார் பிறந்தவுடன் அவரை சடம் என்னும் வாயுவால் நெருங்க முடியவில்லை. அதனால் தான் அவர் பிறந்தவுடன் அழவில்லை. சடம் என்னும் வாயுவை முறித்ததினால் அவருக்கு சடகோபன் என்னும் பெயரும் உண்டாயிற்று.

திருமாலின் திருப்பாதங்களாகவே நம்மாழ்வார் கருதப்பட்டார். நம்மாழ்வார் சடாரி! நம்மாழ்வாரின் உருவம் பதித்த சடாரி இங்கே.

நன்றி KRS

நன்றி KRS

வைணவ மரபுப்படி குருவிற்கே ஏற்றம் அதிகம். இறைவனை விட ஆச்சர்யார்களே முதன்மையும் மேன்மையும் உடையவர்கள். இந்த மரபுப் படி திருமாலே முதல் ஆச்சார்யர், திருமகள் இரண்டாம் ஆச்சார்யர், பரமபதத்தில் இருக்கக் கூடிய சேனை முதலியார் மூன்றாம் ஆச்சார்யர். சேனை முதலியாரின் அம்சமாகப் பிறந்த நம்மாழ்வாரை மதுரகவியாழ்வார் தன் குருவாக ஏற்றுக் கொண்டு அவருக்குத் தொண்டு புரிவதிலேயே தான் வாழ்நாளைக் கழித்தார். மதுரகவிஆழ்வார் இறைவன் மேல் ஒரு பாசுரம் கூட இயற்றவில்லை. அவர் இயற்றியப் பாசுரங்கள் அனைத்தும் நம்மாழ்வார் மேல் மட்டுமே. இவரன்றி வேறு தெய்வம் இல்லை என்று இவர் மேல் பதினோரு பாக்கள் இயற்றி அதனாலேயே ஆழ்வாரானார். நம்மாழ்வாரின் பாக்களை உலகறியச் செய்தார் மதுரகவியாழ்வார். இதில் முக்கியமாகக் கவனிக்கப் படவேண்டியது மதுரகவியாழ்வார் அந்தணக் குலத்தைச் சேர்ந்தவர். அவர் தன் குருவாக ஏற்றுக் கொண்டு இறைவன் மேல் கூடப் பாடாமல் தான் ஆச்சார்யனே இறைவன் என்று அவர் மேல் மட்டும் பாடியது விவசாயக் குலத்தைச் சேர்ந்த நம்மாழ்வாரை.

நம்மாழ்வாரும் மதுரகவியாழ்வாரும்

நம்மாழ்வாரும் மதுரகவியாழ்வாரும்

இவை யாருடைய பாக்கள என்று எல்லோரும் கேட்க, இவை நம் ஆழ்வாரின் பாக்கள் நம் ஆழ்வாரின் பாக்கள் என்று மதுரகவியார் சொல்லிச் சொல்லி  ஆழ்வாரின் திரு நாமமும் நம்மாழ்வார் என்றாயிற்று. நம்மாழ்வாருக்கு மாறன், சடகோபன், பராங்குசன், வகுளாபரணன், குருகூர் நம்பி, குருகைப் பிரான், திருநாவீறுடைய பிரான், தென்னரங்கன் பொன்னடி என்று பல பேர்கள் உண்டு. காரி மாறன் என்று தந்தை பெயருடன் கூடிய பெயரும் உண்டு.

நம்மாழ்வர்களின் பெயர்கள் - நன்றி KRS

நம்மாழ்வர்களின் பெயர்கள் – நன்றி KRS

பக்தி என்னும் அங்குசத்தால் பரமன் என்னும் களிற்றை வசப்படுத்தியதால் பராங்குசம் என்றும், மகிழம்பூக்களால் ஆன மாலையணிந்து அழகுற இருந்ததால் வகுளாபரணன் என்றும், ஊர் பேரைச் சேர்த்து குருகூர் நம்பி, குருகைப்  பிரான் என்றும், ‘பர’ தத்துவத்தை விளக்கியதாலும் திருமாலுக்குள்ளே அனைத்துத் தெய்வங்களும் அடக்கம்  என்னும் கருத்தை வீறு கொண்டு விளக்கியதால் நாவீறுடையான் எனவும் வழங்கப்பட்டார்.

நம்மாழ்வார் திருவிருத்தம் திருவாசிரியம் பெரிய திருவந்தாதி திருவாய் மொழி என்னும் நான்கு திருமறைகளை அருளினார். இதனை மதுரகவியாழ்வார் ஓலையில் எழுதினர். இந்த நான்கும் வேதத்தின் சாரமாகும். அதாவது வடமொழியில் உள்ள ரிக், யஜூர், சாம அதர்வண வேதத்தின் கருத்துக்களை ஆழ்வார் தமிழில் விளக்கினார். எனவே தான் ‘வேதம் தமிழ் செய்த மாறன்’ என்னும் பெயரும் இவருக்கு உண்டாயிற்று. நம்மாழ்வாரின் பாடல்கள் திராவிட வேதம் என்றழைக்கப்பட்டன.

எல்லாவற்றிற்கும் வித்தாக இருப்பவன் இறைவன். அவனே எல்லாவற்றிலும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளான். இது தான் இறைவனைப் பற்றி கீதை உபதேசிக்கும் தத்துவமாகும். இதனை ஆழ்வார்,

“யாவரும் யாவையும் எல்லாப் பொருளும்

கவர்வின்றி தன்னுள் ஒடுங்க நின்று

பவர் கொள் ஞான வெள்ளச் சுடர் மூர்த்தி”

என்றும்,

“அமைவுடை அமரரும் யாவையும் யாவரும் தானே

அமைவுடை நாரணன் மாயையை அறிபவர் யாரோ”

என்று அந்த இறைவன் திருநாமம் நாராயணன் என்றும் அவன் பாற்கடலில் பள்ளிக் கொண்டவன் என்றும் இவனுக்குள் சகலமும் அடக்கம் என்றும், இதை அறிந்து கொள்வதே இறைவனை உணர்ந்து கொண்டதற்கு அடையாளமாகும் என்று கூறுகிறார். எல்லாருக்கும் இந்த ஞானம் வருவது எளிது கிடையாது. எனவே தான் ஆத்மாக்களின் பரிணாம வளர்ச்சிக்கு ஏற்றவாறு பற்பல தெய்வங்களை வணங்குகின்றோம்.

உயிரினங்கள் துயரமின்றி வாழ ஒரே வழி இறைவனைத் தொழுவதே யாகும் என்பது இவர் கொள்கை.

அற்றது பற்றெனில் உற்றது வீடு உயிர்
(திருவாய்மொழி, 1.2.5)

 பக்தியால் உலகில் எதனையும் பெறமுடியும் என்பது அவருடைய எண்ணம். நம்மாழ்வார்க்குக் காணுகின்ற பொருளனைத்தும் கண்ணன் வடிவாகவே காட்சியளிக்கும். அசையும் பொருள், அசையாப் பொருள் அனைத்திலும் அவன் உள்ளான் என்ற நம்பிக்கையை அனைவருக்கும் அவர் ஏற்படுத்தினார். வானில் திரியும் மேகங்களைப் பார்த்து, “மேகங்களே நீங்கள் திருமாலின் திருமேனியழகை எப்படிப் பெற்றீர்” என்று கேட்பார்!

இவரது பாடல்களைத் தமிழ் சங்கத்தார் சங்கப் பலகை ஏற்றுக் கொண்டதோ என்று கேட்க, கண்ணன் கழலிணை என்னும் பாசுரத்தின் முதல் அடியை மட்டும் பலகையில் வைக்க உடன் வைக்கப்பட்ட இதர நூல்களையெல்லாம் தள்ளி திருவாய் மொழியினைச் சங்கப் பலகை பெருமையுடன் தாங்கி நின்றது.

நம்மாழ்வாரின் திருவாய் மொழியின் தாக்கம் கம்பராமாயணத்தில் நன்கு வெளிப்படுகிறது. கம்பர் ஆழ்வாரின் பாசுரங்களை நன்குக் கற்று  நம்மாழ்வாரைப் போற்றி அவரது பெயரிலேயே சடகோபரந்தாதி என்ற நூலை இயற்றினார்.

“வேதத்தின் முன் செல்க, மெய்யுணர்ந்

தோர் விரிஞ்சன் முதலோர்

கோதற்ற ஞானக் கொழுந்தின்

முன் செல்க குணங் கடந்த

போதக் கடலெங் குருகூர்ப்

புனிதன் கவியின் னொரு

பாதத்தின் முன் செல்லுமோ

தொல்லை மூலப் பரஞ்சுடரே”

என்றார் கம்பர்.

மேலும் இவர் நாயகி பாவத்தில் பராங்குச நாயகியாக இறைவனை மிகவும் இறைஞ்சி பலப் பாடல்களைப் பாடியுள்ளார். இது இவரின் தனி சிறப்பு. மடலூர்தல் என்பது சங்கக் கால மரபு. தான் விரும்பியப் பெண்ணை அடைய முடியாதத் தலைவன் அவளின்றி தான் வாழ முடியாத நிலையைக் காட்ட குதிரையிலேறி எருக்கம் பூ மாலை அணிந்து அப்பெண்ணின் படம் எழுதப்பட்டக் கொடியை கையில் வைத்துக் கொண்டு உடம்பெல்லாம் புழுதிப் பூசிக்கொண்டு வெட்கத்தை விட்டு நடுத்தெருவில் நின்று என்னைக் கைவிட்ட இரக்கமில்லாத பெண் இவள் தான் என்று கூவுவானாம். இதைக் கண்ட அவ்வூர் பெரியவர்கள் மனமிரங்கி அந்தப் பெண்ணை இவனுக்கு மணமுடித்து வைப்பார்களாம்.

பராங்குச நாயகி

பராங்குச நாயகி

தன்னை நாயகியாய் பாவித்துக் கொண்ட நம்மாழ்வார் தன்னை ஏற்றுக் கொள்ளும்படி பகவானிடம் மன்றாடிப் பலப் பாடல்கள் பாடுகிறார். கண்ணபிரான் பராமுகமாக இருக்கிறான், என்னைக் கைவிட்டு விட்டான் என்று அலர் தூற்றியவாறே மடலூர்வேன் என்கிறார்.

நாணும் நிறையக் கவர்ந்தென்னை

நன்னெஞ்சம் கூவிக் கொண்டு

சேணுயர் வானத்திற்கும்

தேவ பிரான் றன்னை

ஆணையென் தோழீ உலகு

தொறலர் தூற்றி ஆம்

கொணைகள் செய்து குதிரி

யாம் மட லூர்துமே

என்று பக்தி இலக்கியத்தில் முதல் முறை மடலேறுதலைப் புகுத்தியது நம்மாழ்வார் தான்.

நம்மாழார் பள்ளிக்கொண்டிருக்க பெருமாள் காதலனாய்! நன்றி KRS

நம்மாழார் பள்ளிக்கொண்டிருக்க பெருமாள் காதலனாய்! நன்றி KRS

பெண்ணாக இருந்து அன்பு செலுத்தி இறைவனை அடைவது எளிது. அதைத் தான் ஆண்டாள் செய்தாள். அவள் காட்டுக்குச் செல்லவில்லை, தனிமைப் படுத்திக் கொள்ளவில்லை, மந்திரங்கள் பயிலவில்லை. பூமாலையை தினம் இறைவனுக்குச் சூடிக் கொடுத்தாள். இந்த அண்டத்தில் பரமாத்மா மட்டுமே ஆண் மற்ற ஜீவராசிகள் அனைத்தும் பெண் இனம். அதனால் பெண்ணான மீராவைப் போல ஆண்டாளைப் போல அன்பு செலுத்தினால் அவன் திருவடிகளை அடைவது எளிது.

சூடிக் கொடுத்தச் சுடர்கொடி

சூடிக் கொடுத்தச் சுடர்கொடி

நாயகி பாவத்தின் வேறு ஒரு பரிணாமமாக தன்னை மறந்த நிலையில் தலைவி செய்யும் செயல்களைக் கண்டு ஒரு தாய் புலம்புவதாக இந்தப் பாடல் வருகிறது,

மண்ணையிருந்து துழாவி வாமனன் மண்இது என்னும்
விண்ணைத் தொழுது அவன்மேவு வைகுந்தம் என்று
கைகாட்டும்
கண்ணையுள் நீர்மல்க நின்று கடல் வண்ணன் என்னும்
அன்னே என்
பெண்ணைப் பெருமயல் செய்தாற்கு என்செய்கேன்
பெய்வளையீரே

             (திருவாய்மொழி, 4.4.1)

 நாரை, பூவை முதலிய பறவைகளை இறைவனிடம் தூதாக அனுப்பிய பாடல்கள் நெஞ்சை உருக்குபவை. பழங்காலத் துறைகள் மட்டுமல்லாமல், பழங்கால இலக்கியத் தொடர்களும் திருவாய்மொழியில் சில இடங்களில் அப்படியே உள்ளன.

நம்மாழ்வார் வேதத்தின் கருத்துக்களைத் தமிழ் படுத்தி இறை நிலையை உலகுக்கு உணரச் செய்தார். அதனை இராமனுசர் பேணிக் காத்து வளர்த்துப் பெரிது படுத்தினார். நம்மாழ்வாரின் பாசுரங்கள் இறைவனது பண்புகளையும், அவனை அடைய நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய நெறிமுறைகளையும், ஊழ்வினை அடிப்படையில் அதற்கேற்படும் இடையுறுகளையும், அதை வெல்ல நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய முறைகளையும் விளக்குகின்றன.

பூரண அன்பு நம்மை இறைவனிடம் அழைத்துச் செல்லும். அந்த அன்பு தியாகத்தில் இருந்து தான் பிறக்கும். இறைவனிடம் அன்பு வைத்து, தொண்டில் நம்மை முழுக்க ஐக்கியப் படுத்திக் கொண்டால் அந்த இறைவனே நம்மை ஆட்கொள்வான் என்னும் உயர்ந்த தத்துவத்தை அளித்துள்ளார் நம்மாழ்வார். அவரின் மலரடிகளை இவ்வாறு புகழ்ந்து பாடுகிறார் மணவாள மாமுனி

“பாடுவதெல்லாம் பராங்குசனை, நெஞ்சத்தால்

தேடுவதெல்லாம் புளிக்கீழ் தேசிகனை – ஓடிப்போய்

காண்பதெல்லாம் நங்கையிறு கண்மணியை – யான் விரும்பிப்

பூண்பதேல்லாம் மாறனடிப் போது.”

azhwar thalam - tamizh isai (thiruvaai mozhi paNN) நன்றி KRS

azhwar thalam – tamizh isai (thiruvaai mozhi paNN) நன்றி KRS

“நம்மாழ்வார் ஒரு நாட்டார்க்கோ ஒரு சமயத்தார்க்கோ, ஓரினத்தாற்கு மட்டும் உரியவரல்லர். அவர் எல்லா நாட்டவர்க்கும், எல்லா சமயத்தவர்க்கும் எல்லா இனத்தவர்க்கும் உரியவர்.” – திருவிக (தமிழ் நாடும் நம்மாழ்வாரும் என்ற நூலில் எட்டாம் பக்கத்தில் எழுதியது)

மகாபாரதத்துக்கு நடுவே பகவத் கீதை என்னும் முத்துக் கிடைத்ததுப் போலே பன்னிரெண்டு ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களுக்கு  இடையே நம்மாழ்வாரின் பாசுரங்கள் இரத்தினமாக மிளிர்கின்றன.

நம்மாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்!

ஆழ்வார் திருநகரி கோவில் (திருக்குருகூர்) நன்றி KRS

ஆழ்வார் திருநகரி கோவில் (திருக்குருகூர்) நன்றி KRS

ஆழ்வார் திருநகரியில் உள்ள நம்மாழ்வார். நன்றி KRS

ஆழ்வார் திருநகரியில் உள்ள நம்மாழ்வார். நன்றி KRS

Reference: http://www.tamilvu.org/

ஆழ்வார்கள் வரலாறு- அ. எதிராஜன்

நாலாயிர திவ்யபிரபந்தம் – இரா.வ.கமலக்கண்ணன்

சில அரியப் புகைப்படங்கள் கொடுத்து உதவிய @kryes க்கு நன்றி.

ஶ்ரீனிவாசர் திருமலை வந்த கதை

lord

அதாகப்பட்டது, கதை வராஹ அவதாரத்தில் இருந்து தொடங்குகிறது. திருமால் வராஹ அவதரம் எடுத்து பூமாதேவியை பாதாள லோகத்தில் இருந்து மீட்டு பின் தன் இருப்பிடமாக திருமலையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு அங்கேயே வசிக்கலானார். அதனால் அந்த இடத்திற்கு வராஹ ஷேத்ரம் என்ற பெயரும் வந்தது.

நைமிசாரண்யத்தில் முனிகளும் ரிஷிகளும் சூத பௌராணிகரிடம் எந்த ஸ்தலம் மஹா விஷ்ணுவிற்கு மிகவும் பிடித்தமானது என்று கேட்டனர். அதற்கு அவர் திருமலையை சுட்டிக் காட்டினார். அந்த மலைக்குக் கேட்டதைக் கொடுக்கும் பலமும் வந்து வணங்குவோர்க்கு அனைத்துச் செல்வங்களையும் தரும் சக்தியும் இருப்பதை எடுத்துரைத்தார். ஒரு யுகம் அழிந்து மறு யுகம் பிறக்க வேண்டிய வேளை வந்தது. மிகப் பெரிய பிரளயம் ஏற்பட்டது. அதில் பூமியும் கரைந்து பாதாள லோகத்துக்குச் சென்று விட்டது. அதனால் மாஹா விஷ்னு வெள்ளை பன்றி ரூபத்தில் பாதாள லோகத்திற்குச் சென்று ஹிரண்யாக்‌ஷன் என்ற கொடிய அரக்கனுடன் போரிட்டு பூமியை மீட்டு வந்தார். புது யுகம் பிறந்தது. இந்த காலம் ஷ்வேத வராஹ கல்பம்!

பூமியை ஸ்திரப்படுத்திய பின்னர் மஹாவிஷ்ணு (பூவராஹர்) கருடனை அழைத்து, வைகுண்டத்தில் இருந்து க்ரிடாசலாவையும் தேவர்களையும், விஷ்வக்சேனரையும் கொண்டுவரச் செய்தார்.  க்ரிடாசலா ஒரு தேவ மலை. தங்கமும், வைரமும், வைடூரியமும் நிறைந்தது. வானளாவிய மரங்கள், நறுமணம் கமழ்கின்ற மலர்கள் நிறைந்த பூங்காவனம் அது. பறவைகள் இனிய கானங்களை எழுப்பிய வண்ணம் இருக்கும் ஒரு ஆனந்த மலை அது! கின்னரர்களும் பாட்டு இசைத்து சலசலத்து ஓடும்  நீரோடைகளுக்கு இணையாக இனிய ஒலியை எழுப்பிய வண்ணம் இருப்பர். மொத்ததில் ஹரியின் உறைவிடமாக இருக்க முழுத் தகுதி நிறைந்த வாசஸ்தலம் அந்த நாராயண மலை! அந்த மலையை வராஹர் எந்த புனிதமான இடத்தில் வைக்க வேண்டும் என்று கருடனுக்கு உத்தரவு இட்டார். நீண்ட மலையானது ஆதிசேஷனை ஒத்து இருந்தது. அங்கு அனைத்து நல்ல உள்ளங்களும் வாழ்ந்து வந்தனர். வருவோர்க்கு மோக்‌ஷம் அளிக்கும் இடமாக அது ஹரியின் அருளால் மாறியது. அந்த மலையில் ஸ்வேத வராஹராக மஹாவிஷ்ணு வாசம் செய்ய ஆரம்பித்தார். பக்கத்திலேயே ஸ்வாமிபுஷ்கரணி என்ற புனித குளம் உதயமாயிற்று. அதற்கு தெற்கு புரத்தில் தான் பின்னாளில் சங்கு சக்கரதாரியாக ஶ்ரீனிவாச பெருமாள் திருமகளுடன் வீற்றிருக்கப் போகிறார். இந்த மலைக்குப் பல பெயர்கள் உள்ளன. அதில் சில, சிந்தாமணி, நாராயணாத்ரி, சிம்மாசலம், சேஷாசலம் ஆகியவை.

7hillsjpg

இன்னொரு கதையும் உள்ளது. ஒரு சமயம் விஷ்ணு நாரதரிடம் வைகுண்டத்தை விட்டு சில காலம் வேறு இடம் தங்க வேண்டும், நல்ல இடமாகச் சொல் என்றாராம். நாரதர் சொன்ன இடம் இதே சேஷாசலம் இருக்கும் இடம் தான். ஆனால் அது எப்படி உருவானது என்பதற்கு ஒரு உப கதை உள்ளது. ஒரு சமயம் வாயுவும் ஆதிசேஷனும் யார் பலசாலி என்று சண்டை இட்டனர். சேஷன் மேரு மலையை தன் பாம்பு உடலால் நன்றாகச் சுற்றிக் கொண்டு வாயுவை அழைத்து நகர்த்த முடியுமா பார் என்று சவால் விட்டார். வாயு எவ்வளவு முயன்றும் மலையை நகர்த்த முடியவில்லை. அப்பொழுது ஆதிசேஷன் மூச்சு விட வாயைத் திறந்த பொழுது வாயு அவருக்குள் புகுந்து மலையின் ஒரு பகுதியை ஊதித் தள்ள ஆரம்பித்தார். பல யோஜனை தூரங்கள் பறந்து சென்ற பின் மேரு வாயுவிடம் அந்த மலையை அங்கேயே விட்டுவிடுமாறு வேண்டிக் கேட்டுக் கொண்டது. ஆதிசேஷனுக்கு அவமனமாகப் போய் விட்டது. தன் தோல்வியை எண்ணி வெட்கி விஷ்ணுவை நோக்கித் தவம் புரிந்தார். மஹாவிஷ்ணுவும் அவர் முன் தோன்றி ஒரு வரம் அளித்தார். ஆதிசேஷன் தான் ஒரு மலையாக மாறி விஷ்னு அவர் தலை மெல் வாசம் செய்யவேண்டும் என்றும் அந்த மலைக்கு சேஷாசலம் என்றும் பெயரிடப்படவேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார்.

இன்னுமொரு கதை உள்ளது. ஒரு முறை நிறைய முனிவர்கள் சேர்ந்து கங்கைக் கரையில் ஒரு யாகம் நடத்தினர். அங்கு வந்த நாரதர் அந்த யாகம் எந்த பகவானுக்காக நடத்தப்படுகிறது என்ற கேள்வியை எழுப்பினார். அதுவரை அதைப் பற்றி யோசிக்காத முனிவர்கள் அந்த பொறுப்பை ப்ருகு முனிவரிடம் ஒப்படைத்தனர். அவரும் முதலில் சத்திய லோகம் சென்று ப்ரம்மனை தரிசித்தார். அவரோ கலைவாணியுடன் பேசிக் கொண்டு இவரை கவனிக்கவில்லை. அடுத்து கைலாசம் சென்றார். அன்கும் சிவனார் சக்தியோடு ஐக்கியமாகி இவரை கண்டுக் கொள்ளவில்லை. பிறகு ப்ருகு வைகுண்டம் சென்றார். அங்கேயும் இதே கதை தான். திருமால் திருமகளுடன் ஆனந்தமாக இருந்தார். கோபம் வந்து ப்ருகு முனிவர் திருமாலின் மார்பில் காலால் எட்டி உதைத்தார். உடனே எழுந்த மாஹா விஷ்ணு ப்ருகு முனியின் பாதங்களைப் பற்றி என்னை உதைத்ததில் உங்கள் கால் வலித்திருக்குமே என்று பிடித்து விட்டார். அதனால் முனிவர் திரும்பி சென்று யாகத்தின் பிராசதத்தை விஷ்ணுவிற்கே அளிக்கவேனண்டும் என்று எடுத்துரைத்தார். ஆனால் மஹாலக்‌ஷ்மி தன் வாசஸ்தலமான பெருமாளின் இதயத்தை ப்ருகு முனிவர் உதைத்து விட்டதால் கோபம் கொண்டு பூலோகம் வந்து கோலாபூரில் குடிகொண்டார். தனிமையில் வாடிய திருமால் அங்கும் இங்கும் திரிந்து பின் சேஷாசலத்தை அடைந்தார். அந்த இடம் பிடித்துப் போய் ஸ்வாமி புஷ்கரணியின் கரையில் ஒரு எறும்புப் புற்றில் வசிக்கத் தொடங்கினார்.

அவரின் வராஹ தோற்றம் அதி பயங்கரமாக இருந்தது. தேவர்களும் முனிவர்களும் பிரார்த்தித்துக் கொண்டதன் பேரில் வராஹ பெருமான் அழகிய ரூபத்தை எடுத்துக் கொள்ள இசைந்தார். ஶ்ரீதேவி பூதேவியுடன் அங்கு வசிக்க வாக்குக் கொடுத்தார். இந்த மலைக்குப் பல கல்யாண குனங்கள் உண்டு. விரஜா நதியைப் போல கங்கையின் பிறப்பிடமான இந்த மலைக்குப் பாவங்களை போக்கும் வல்லமை உள்ளது. பார்ப்பதற்கு சாதாரண மலையைப் போல இருந்தாலும் பக்தர்களின் பக்தி இந்த மலையில் புனிதமடைகிறது. பக்தியின் சக்தி பன்மடங்காகப் பெருகி கேட்ட வரத்தை அடையச் செய்கிறது. அதே போல ஸ்வாமிபுஷ்கரணியில் நீராடினாலும் பாவங்கள் தொலைகின்றன.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

வெங்கடேச பெருமாள் பல லீலைகளை மலையில் நிகழ்த்தி இருக்கிறார். இராமாவதாரத்தின் போது சீதையுடன் இங்கு உலவியதாக இதிஹாச புராணங்கள் கூறுகின்றன. அதனால் அந்தப் புண்ணிய ஷேத்திரத்தில் யாகம் நடத்த சில முனிவர்கள் முடிவு செய்து  யாகம் நிகழ்த்த, அந்த யாகத்தில் வழஙகப்பட்டதை பெற்றுகொள்ள மிக மிக சௌமிய ரூபத்தில் மஹாவிஷ்ணு திருமகளுடன் எழுந்தருளினார். அதே போல வேங்கடேசனாக இன்னொரு சமயமும் ஒரு வயோதிகருக்கு உதவ திருமலையில் அவ்வாறே காட்சி தந்தார். சோம வம்சத்தைச் சேர்ந்த சங்கண்ணா என்ற அரசன் நல்லபடியாக அரச பரிபாலனம் செய்து கொண்டு இருந்தபோது எதிரிகள் சூழ்ச்சியால் நாட்டை இழந்தான். தன் குடும்பத்துடன் காய் கனிகளை உண்டு காட்டில் மறைந்து இருக்கும் துர்பாக்கிய நிலை ஏற்பட்டது. மிகவும் மன வருத்தத்துடன் ஓர் இரவு உறங்கும் பொழுது அரசனுக்கு அசரீரியாக கனவில் ஒரு குரல் கேட்டது. வடக்கே இரண்டரை மைல் தொலைவில் வெங்கடாச்சல மலை உள்ளது, அதில் ஸ்வாமிபுஷ்கரணி உள்ளது. அருகில் ஒரு எறும்புப் புற்று உள்ளது. அதன் உள்ளே திருமால் வீற்றிருக்கிறார். அங்கு சென்று குடிசை அமைத்துத் தினமும் புஷ்கரணியில் நீராடி திருமாலை தியானித்தால் இழந்த நாடு திரும்பக் கிடைக்கும் என்று அந்த அசரீரிக் குரல் கூறிற்று. அரசனும் அதே போல செய்ய அவருக்கு வெங்கடேசப் பெருமாள் ஸ்வாமி புஷ்கரணியின் மேலே, தங்க விமானத்தில் ஜகஜ்ஜோதியாக சங்கு சக்கர கதையுடனும் மஹாலக்‌ஷ்மியுடனும் காட்சி தந்தார். வேண்டிய வரத்தை அளித்து, அரசன் இழந்த நாட்டை திரும்ப கிடைக்கும்படி செய்தார். இன்னொரு கதைப்படி சீதை இராவணனால் தூக்கிச் செல்லப்பட்ட பிறகு, இராமனும் இலக்குவனும் வானரப் படைகளுடன் இங்குத் தங்கி புஷ்கரணியில் நீராடி பிரார்த்தனை செய்து பின் இலங்கை சென்று வெற்றி வாகை சூடியதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

ப்ரம்மாண்ட புராணப்படி :-

சோழ தேசத்தில் கோபினாதர் என்ற ஒரு கிருஷ்ண பக்தர் இருந்தார். அவர் இறைவனிடம் முக்தி வேண்டி கேட்டுக் கொண்டதன் பேரில் கிருஷ்ண பரமாத்மா அவரை சேஷாச்சல மலைக்குச் சென்று ஶ்ரீனிவாசனைப் பிரார்த்திக்கும்படி கூறினார். அவருக்குத் துணையாக ரங்கதாசர் என்பவரும் வருவார் என்றும் கூறினார். அதே போல் அவர்கள் இருவரும் மலை மேல் சென்று எறும்புப் புற்றில் இருந்து ஶ்ரீனிவாசப் பெருமாளின் விக்கிரகத்தை எடுத்து ஒரு மண்டபத்தில் பிரதிஷ்டை செய்தனர். ஒரு முறை லக்‌ஷ்மி தேவி பிரம்மாவை பசுவாகவும் சிவனை கன்றுக் குட்டியாகவும் மாற்றி சோழ நாட்டு அரசனிடம் விற்றுவிட்டார். அந்த மாடு சேஷாச்சல மலையின் மீது தினம் சென்று அந்த எறும்புப் புற்றின் மீது பால் சொரிந்து விட்டு வீடு திரும்பியதால் பால் கிடைக்காத பால்காரன் அரசியிடம் திட்டு வாங்கினான். என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்க மாட்டைப் பின் தொடர்ந்த பால்காரன் மாடு ஒரு புற்றின் மீது பாலை சொரிவதைக் கண்டு கோபமுற்று ஒரு கோடாலியை எடுத்து மாட்டை வெட்டப் போனான். அப்பொழுது பெருமாள் புற்றில் இருந்து வெளிவந்து வெட்டை அவர் வாங்கிக் கொண்டதில் அவர் தலையில் இருந்து இரத்தம் வடிந்தது. இதைக் கண்ணுற்ற பால்காரன் அந்த இடத்திலேயே உயிர் நீத்தான். பின் அந்தப்  பசு கீழே சென்று அரசனை மலைக்கு அழைத்து வந்தது. அரசன் மிகவும் வருத்தமுற்றான். ஶ்ரீனிவாசர் அரசினடம் பின்னாளில் ஆகாசராஜா அவரின் மகள் பத்மாவதியை எனக்கு மணமுடித்துக் கொடுப்பார், அப்பொழுது அவர் ஒரு கிரிடம் பரிசளிப்பார். அதை பிரதி வெள்ளிக்கிழமையும் நான் அணிவேன். அப்பொழுது எனக்கு வலி தெரியாது என்று கூறினார்.

ஶ்ரீனிவாசக் கல்யாணம் :-

Kalyanam

ஒரு முறை ஶ்ரீனிவாசர் காட்டுக்கு வேட்டையாடப் போனார். ஒரு யானையைத் துரத்தியபடி வெகு தூரம் பயணப்பட்டு ஒரு நந்தவனத்தை அடைந்தார். அங்கு ஆகாசராஜனின் புதல்வி தோழிகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். ஆகாசராஜன் தொண்டைமானின் சகோதரன், சந்திர வம்சத்தினன். ஒரு முறை நிலத்தை உழும்போது ஒரு தாமரையில் மறைந்திருந்த குழந்தையைக் கண்டெடுத்தான். அந்தக் குழந்தைக்கு பத்மாவதி எண்று பெயரிட்டு வள்ர்த்து வந்தான். பிறகு அவனுக்கு வசுதேவா என்ற மகனும் பிறந்தான். ஶ்ரீனிவாசர் பத்மாவதியைக் கண்டவுடன் மையல் கொண்டு அவளை மனமுடிக்க அவளிடம் விருப்பத்தைத் தெரிவித்தார். வசுதேவரின் மகனான கிருஷ்ணன் தான் தான் என்று அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டார். ஆனால் அவர்கள் அவரை விரட்டியடித்துவிட்டனர். அவர் மிகுந்த சோகத்துடன் எறும்புப் புற்றுக்கு வந்து அமர்ந்து விட்டார். அவரை கவனித்து வந்த வகுளா தேவி அவரின் வருத்தத்தைக் கண்டு அவரே அரசனிடம் சென்று பேச முடிவெடுத்தார். அதற்கு முன்பே ஶ்ரீனிவாசர் ஒரு குறத்தியைப் போல வேடமிட்டு அரசி தரணியைப் பார்த்து அவளை இந்த திருமணத்திற்கு சம்மதிக்க வைத்து விட்டார். அந்த சமயம் வகுளா தேவியும் அங்குச் செல்ல எல்லாம் இனிதே முடிந்தது. ஶ்ரீனிவாசருக்கும் பத்மாவதித் தாயாருக்கும் முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள் முன்னிலையில் திருமணம் இனிதே நிரைவேறியது.

Tirupati Balaji Temple

தொண்டைமான் தான் இப்பொழுது இருக்கும் கோவிலை நிறுவினார். அவர் தான் முன் ஜென்மத்தில் ரங்கதாசராகப் பிறந்தவர். இந்த அழகிய கோவிலில் திருப்தியுடன் வசிக்கிறார் ஶ்ரீனிவாசர். ஆழ்வார்களால் பாடல் பெற்ற ஸ்தலம், தொல்காப்பியத்தில் இத் திருமலையைப் பற்றி “வடவேங்கடந் தென்குமரி யாயிடைத் தமிழ் கூறு நல்லகம்” என்று குறிப்பும் உள்ளது. சிலப்பிதிகாரத்தில் “நெடியோன் குன்றம்” என்று திருமலையைப் பற்றி சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

திருமழிசை ஆழ்வார் அருளிச் செய்த இப்பாடலுடன் இந்தக் கட்டுரையை நிறைவுக்குக் கொண்டு வருகிறேன்.

வேங்கடமே விண்ணோர் தொழுவதும் மெய்ம்மையால்

வேங்கடமே மெய்வினை நொய்தீர்ப்பதுவும் —வேங்கடமே

தானவரை வீழத் தானாழிப் படைத் தொட்டு

வானவரைக் காப்பான் மலை.

Reference: The tirumala Temple by Dr N.Ramesan

Cinema – My Bodhi Tree

Graduation

Graduation

When I married my husband and moved to the US, my husband was in the last semester of his M.S. He used to go to the lab to work quite late in the night, and I would accompany him not wanting to be left alone in our apartment. I made use of the time there to study for my GMAT test, and then took the test two months later. But I actually enrolled in a college only five years later, and that too mainly because my GMAT scores were in danger of expiring!

My husband graduated from the University of Texas but work opportunities were slim pickings there. So we moved to San Jose, California. He got a job and we settled there. I could have joined a course immediately but we could not afford my education as we had my husband’s student loans to repay. Moreover the tuition fees are higher if one is a non-resident and without a Green Card. So we decided to wait. I started working in my husband’s friend’s office. My visa status did not allow me to work but he paid me in cash, though a little less than the market value.

Our next decision was about having children. We decided not to postpone that and so we had our daughter and then after two years our son was born. In the mean time we had gotten our Green Card and I was working part-time.

We decided that it was better that I do my course at San Jose State University itself as it would entail less of a commute. My son was two years old and very naughty. He was extremely annoyed that I was reading all the time and not playing with him. I still look back and wonder how I managed to finish my studies :-)

I had enrolled in college six months earlier and done a pre-requisite course just to keep my GMAT score valid. Later when I enrolled in my MBA programme, I finished it in a year, just three semesters, fall, spring and summer. My GPA was 4.0. My husband graduating with me with the same MBA degree (Executive programme) from the same University on the same day was a very happy coincidence. Since he was travelling all the time he had breaks and though he had enrolled earlier than me we both graduated at the same time :-)

When I was in my last semester all my classmates were frantically looking for a good job. I prepared my resume and passed it to many of my friends to give it in their offices. But in my heart of hearts I was not really looking forward to taking up a full time job. My in-laws had come to stay with us to help me out during my course but I was worried about how I would handle the situation of my children after they left. It was a crucial time for a serious job search and here I was wavering and worrying constantly of what I should be doing after I graduated.

It was very important that I took up a position soon after I graduated and any delay would only mar my chances of ever getting a good position. All my friends, very impressed with my marks, were pestering me to look for a job seriously as they were very sure that my chances of getting a good job was pretty good.

We had a Guru, Satguru Sivaya Subramuniya Swamy in Hawaii, whom we respected a lot. (http://www.himalayanacademy.com/monastery/lineage-philosophy/gurudeva) He was a white American and would freely answer any question posed to him either spiritual or otherwise. He had come to their temple in Concord, California where we visited him. I asked him about my quandary and sought his help. He said a mother’s place is at home. She is the anchor of the family. But what I say will not hold good in today’s world though that is my answer to your question.

Satguru Sivaya Subramuniya Swamy

Satguru Sivaya Subramuniya Swamy

It was imperative that I take up a full time job knowing our financial situation. I also looked around and saw all these awesome Indian women doing a fantastic job of balancing their careers and families very well, and yet here I was not wishing to do that. I had wanted to study, spent money on it, and then I could not handle the peer pressure that said once you get a good degree you have to work.

Then one day I happened to watch a film called City Slickers on the television. (http://en.wikipedia.org/wiki/City_Slickers) It changed my life in a minute! It is a story about three friends facing different problems at that point in their lives and getting really frustrated. They go on an adventure sport which is to herd cows from one place to another. So these city dwellers from New York go to New Mexico to herd the cows to Colorado. There are others who also have come from other places to join in this game. An important character is Curly who is the trail boss. He is the one who makes them realise their potential.

City Slickers Poster

City Slickers Poster

The three friends encounter a lot of difficulties in herding the cows, given their inexperience and age. But finally they do it. The film falls under the genre of comedy. But the three guys learn a valuable lesson. We all love one thing the most in our lives, and that should be our primary choice and therefore our only focus. Happiness automatically follows! They go back to New York wiser and happier.

I then realized that my “one thing” was my family. I decided to only take up part-time positions and such jobs which would not hinder me in any way from giving my full attention to my family. I conveyed this to my husband. I took up a teaching position in an evening college in Santa Clara and also taught on weekends when my husband used to take care of the kids. After moving to India I have not taken up a job. Back here I had the additional responsibility of taking care of my parents and my husband’s parents.

Hats off to those women who can take care of their family and perform efficiently at work as well! I really applaud them. But I knew that I was not cut out for that. I do not regret my decision and in fact can honestly say that I am happy I did it. I absolutely have to thank my husband and my family for their support in this matter.

சினிமா சொல்லித் தந்த பாடம்

பட்டமளிப்பு விழாவில்

பட்டமளிப்பு விழாவில்

நான் திருமணமாகி அமெரிக்கா சென்ற போது என் கணவர் M.S. படிப்பின் கடைசி செமஸ்டரில் இருந்தார். அவர் இரவு லாபுக்கு சென்று வெகு நேரம் வேலை செய்யும் போது நான் வீட்டில் தனியாக இருக்காமல் அவருடன் சென்று GMAT படிப்புக்காக என்னை தயார் செய்துகொண்டு அடுத்த இரண்டு மாதத்தில் வந்த தேர்வையும் எடுத்துக் கொண்டேன். ஆனால் மேற்படிப்பு சேருவதற்கோ அதன் பின் ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. என் GMAT மதிப்பெண் காலாவதியாகிவிடும் தருணம் வந்ததால் தான் அவசரமாக நான் கல்லூரியில் சேர்ந்தேன்.

என் கணவர் படித்தது டெக்சாஸ் மாகாணத்தில். அங்கு வேலை வாய்ப்பு இல்லாததால் கலிபோர்னியா மாகாணம் சென்றோம். அங்கு வேலை கிடைத்து சான் ஹோசேயில் குடியமர்ந்தோம். அப்பொழுது உடனே நான் கல்லூரியில் சேர எங்கள் நிதி நிலைமை இடம் கொடுக்கவில்லை. அவர் படிப்புக்கான கடனை அடைக்க வேண்டியிருந்தது. மேலும் நிரந்தரக் குடியுரிமியாயைத் தரும் பச்சை அட்டை (Green card) இல்லை என்றால் கல்லூரிக் கட்டணமும் அதிகம். அதற்காகப் பொறுமை காத்தோம். எங்கள் நண்பர் ஒருவரின் நிறுவனத்தில் பணியாற்றத் தொடங்கினேன். ஆனால் என் விசாப்படி நான் வேலைக்கு செல்ல முடியாது. அதனால் அவர் கணக்கில் வராமல் ஆனால் நான் செய்யும் வேலைக்குச் சற்றேக் குறைந்த சம்பளமாகக் கொடுத்து வந்தார்.

அடுத்த முடிவு பிள்ளைப் பெற்றுக் கொள்வதைப் பற்றி! பிள்ளைப் பெறுவதைத் தள்ளிப் போட வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தோம். முதலில் மகள், பிறகு இரண்டு வருடங்கள் கழித்து மகன் பிறந்தான். அதற்குள் எங்களுக்கு பச்சை அட்டையும் வந்து விட்டது. இதற்கு நடுவில் நான் பகுதி நேர வேலைக்குப் போய் கொண்டு இருந்தேன்.

நாங்கள் வசித்த சான்ஹோசேயிலேயே படிப்பது என்று முடிவு செய்து  San Jose State Universityயில்  MBA பட்டப் படிப்பில் சேர்ந்தேன். அப்பொழுது என் மகனுக்கு இரண்டு வயது. ரொம்ப குறும்பு செய்யும் வயது. நான் படிப்பது அவனுக்கு சிறிதும் பிடிக்காது. இப்பொழுது நினைத்துப் பார்க்கையில் எப்படித் தான் படித்தேன் என்று எனக்கே ஆச்சர்யமாக உள்ளது :-)

என் GMAT மதிப்பெண் காலாவதியாவதற்குள் முதலில் ஒரு ப்ரீ ரெக்விசிட் வகுப்பு எடுத்திருந்ததால் ஒரே வருடத்தில் என் படிப்பை முடித்தேன், அதாவது மூன்று செம்ஸ்டர்களில். என்னுடைய மதிப்பெண்கள் 4.0 GPA. இதில் ஒரு சந்தோஷ நிகழ்வு என்னவென்றால் என் கணவரும் அதே கல்லூரியில் MBA (Executive programme) பண்ணிக் கொண்டிருந்தார். அவர் அடிக்கடி வெளி நாடுகள் செல்ல வேண்டியிருந்ததால் நடுவில் அவர் படிப்பு தடைப் பட்டுக் கொண்டே வந்தது. ஆனால் படிப்பை நான் முடிக்கும் போதே அவரும் முடித்து இருவரும் ஒரே நிகழ்ச்சியில் பட்டம் பெற்றோம்.

நான் கடைசி செமஸ்டரில் இருந்த போதே என் வகுப்புத் தோழர்கள் அனைவரும் வெகு முனைப்போடு வேலை தேடிக் கொண்டிருந்தனர். நானும் என் ரெசியுமேவை என் நண்பர்கள் வேலை செய்யும் அலுவலகங்களில் அவர்கள் மூலம் கொடுத்து வந்தேன். ஆனால் உண்மையில் குழந்தைகளைக் காப்பகத்தில் விட்டுவிட்டு முழு நேர வேலை செய்ய நான் விரும்பவே இல்லை. வேலை வேட்டையில் தீவிரமாக இறங்குகிற நேரம் அது. ஆனால் நானோ மிகவும் குழம்பித் தவித்துக் கொண்டு இருந்தேன். என் படிப்புக்கு உதவியாக என் மாமியார் மாமனார் அங்கு வந்து தங்கி இருந்தனர். அவர்கள் சென்ற பிறகு என்ன செய்வது என்று மிகவும் கவலைப் பட்டேன்.

பட்டம் பெற்ற கையோடு வேலையில் சேர்ந்துவிடவேண்டும். சிறிது தாமதித்தாலும் சூடு ஆறிப் போய் வேலைக் கிடைக்காமல் போக அதிக வாய்ப்புண்டு. என் மதிப்பெண்களைப் பார்த்து என்னைச் சுற்றியுள்ள அனைவரும் உனக்கு உடனே நல்ல வேலைக் கிடைக்கும், அதனால் வேலைத் தேட சிறந்த முயற்சி எடுத்துக் கொள்ளும்படித் தூண்டி விட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

ஹவாயில் சத்குரு சிவாய சுப்ரமுனிய சுவாமி என்ற சைவ சித்தாந்த மடாதிபதி இருந்தார். (http://en.wikipedia.org/wiki/Sivaya_Subramuniyaswami )அவர் கான்கார்டில் உள்ள அவர்களின் பழநி சுவாமி கோவிலுக்கு விஜயம் செய்யும் பொழுது நாங்கள் அவரை தரிசிக்க செல்வோம். வெள்ளை அமெரிக்கர், எல்லா ஆன்மிக மற்றும் வாழ்வியல் கேள்விகளுக்கும் சுற்றி வளைக்காமல் நேரடியாக பதில் அளிப்பார். அவரிடம் நான் வேலைக்குப் போவது பற்றிக் கேட்டேன். ஒரு தாயின் இடம் வீடு என்றார். ஒரு தாயே குடும்பத்துக்கு ஆணிவேர். இந்தக் காலத்துக்கு நான் சொல்வது ஏற்புடையதாகத் தெரியாவிட்டாலும் உன் கேள்விக்கு இது தான் பதில் என்றார்.

சத்குரு சிவாய சுப்ரமுனிய சுவாமி

சத்குரு சிவாய சுப்ரமுனிய சுவாமி

எங்கள் பொருளாதார நிலை நான் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தை எனக்கு உணர்த்தினாலும், என்னை சுற்றியுள்ள அனைத்து இந்திய பெண்மணிகள் குழந்தைகளையும் பராமரித்து பாங்குடன் வேலைக்குச் செல்வதை பார்த்தும் என்னால் என் எண்ணத்தை மாற்றிக் கொள்ள முடியவில்லை. படிக்கவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு செலவழித்துப் படித்துவிட்டேன். படித்தால் முழு நேர வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற சமுதாய அழுத்தும் என்னை அலைக்கழித்தது.

அப்பொழுது ஒரு நாள் தொலைக் காட்சியில் (City Slickers http://en.wikipedia.org/wiki/City_Slickers) என்ற ஆங்கில படத்தை எதேச்சையாக பார்க்க நேர்ந்தது. அது என் வாழ்க்கையை ஒரு நொடியில் மாற்றியமைத்தது. மூன்று நண்பர்கள் தம் தம் வாழ்க்கையில் ஒரு நிம்மதியின்றி இருக்கும் தருவாயில் அவர்கள் மூவரும் சேர்ந்து ஒரு adventure sportஐ மேற்கொள்கின்றனர்.  மாடுகளை ஒர் இடத்தில் இருந்து இன்னொரு ஊருக்கு ஓட்டிச் செல்ல வேண்டும். அதற்காக அவர்கள் வசிக்கும் நியுயார்க்கில் இருந்து நியுமெக்சிகோ செல்கின்றனர். அங்கிருந்து கொலராடோ என்ற மாநிலத்துக்கு மாடுகளை ஓட்டிச் செல்ல வேண்டும். நியுயார்க்கில் நகர வாழ்க்கை வாழ்ந்து, நடு வயதைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்த அவர்களுக்கு இது பெரும் சவாலாக அமைகிறது. இதில் முக்கிய கதாப்பாத்திரம் கர்ளி என்பவருடையது. அவர் தான் அந்த மாட்டு மந்தைகளை சரியாக இவர்கள் எல்லாரும் கொண்டு சேர்க்கின்றார்களா என்பதை மேற்பார்வை பார்க்கும் பாஸ்! அவரின் பாத்திரப் படைப்பு அருமை. இந்த மூவரைத் தவிர இன்னும் சிலரும் இந்த மாடுகளை ஒட்டிக் கொண்டு சேர்க்க முயற்சி செய்யும் கதாப்பாத்திரங்களாக வருகிறார்கள். இது ஒரு Cow Boy கதை என்றும் வைத்துக் கொள்ளலாம்.

City Slickers Poster

City Slickers Poster

பலப் பல இடையூறுகளைக் கடந்து எப்படி கொலராடோ போய் சேருகிறார்கள் என்பது மீதிக் கதை. நகைச்சுவைப் படம். இருப்பினும் கடைசியில் கர்லி வாயிலாக அந்த மூன்று நண்பர்களும் ஒரு உண்மையை உணர்ந்து கொள்கிறார்கள். நம்முடைய வாழ்வில் நாம் ஏதோ ஒன்றை மட்டுமே மிகவும் நேசிக்கிறோம். அதை மட்டுமே முக்கியம் என்று உணர்ந்து  தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். பின் அதன் மேல் மட்டுமே நம் முழு கவனம் இருக்கவேண்டும். வாழ்க்கையில் நிம்மதி தானே வந்து நம்மை அடையும்!

I then realized that my “one thing” is my family. நான் என் முடிவை என் கணவரிடம் தெரிவித்தேன். பகுதி நேர வேலைக்கு மட்டுமே செல்வேன், அதுவும் என் குழந்தைகளையும் கணவரையும் பராமரிப்பதில் பாதிப்பு வராத வரையில் என்று முடிவெடுத்து அவரிடம் சொன்னேன். நான் அங்கே மாலைக் கல்லூரியில் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றினேன். சனி ஞாயிறுகளிலும் வகுப்புகள் எடுப்பேன். அந்த சமயத்தில் என் கணவர் குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்வார். இந்தியா திரும்பிய பின் நான் வேலைக்குச் செல்லவில்லை. என் பெற்றோர்கள் மற்றும் என் கணவரின் பெற்றோர்களையும் பராமரிக்கும் பொறுப்பு எனக்கு வந்தது.

Hats off to those women who manage their families and careers efficiently! அதுக்கு நான் சரிப்பட்டு வரமாட்டேன் என்று உணர்ந்ததினால் நான் எடுத்த முடிவு இது :-) இன்று வரை இதற்கு நான் வருந்தியதில்லை. மகிழ்ச்சியே அடைந்திருக்கிறேன். அதற்குத் துணையாக இருந்த என் கணவருக்கும் குடும்பத்தினருக்கும் என் நன்றி.

Marriages are made in heaven!

Marriages are really made in heaven. It is so surprising how we each find our own partners in life whether it is through falling in love or accepting a partner through an arranged marriage. My father was a very distant relative to my mother. He arrived from Calcutta by a train which was twenty four hours late due to heavy downpour in Madras. So his friend who was supposed to pick him up had gone back home after an indefinite wait at the station. My mother’s brother was in the railway station to pick up his friend who’s train was also delayed but met my father instead who was stranded in the station. Being a relative known to my uncle he picked him up and brought him home. He was to join a new job in Chennai and hence stayed for a couple of days in their house before he could find an accommodation of his own and moved out. My grandfather became mighty impressed with him in the two days that he stayed with them and decided to give his daughter in marriage to him. My father has also told me that he had liked my mother very much when he saw her for the first time and was blown away by her aristocracy :-)

My uncle and aunts marriage is another story. My uncle, an exceptionally brilliant man could not use his right hand due to polio attack at a very young age. He was avoiding getting married as he was not sure about a woman’s reaction to marry him willingly. But of course my grandfather was trying to find a girl in the usual channels that was prevalent in those days. My aunt’s family received his horoscope and wanted to proceed but my aunt was not interested.  After a period of six months her uncle went through my uncle’s horoscope and told her that he would make an excellent match for her and that she would live like a queen! :-)  This did impress her and she agreed to see my uncle who was in Delhi then. She in fact went to meet him in Delhi with her brother which was not a common protocol then.  My uncle removed his shirt to show her his hand and asked her if she did not mind living with a man with this handicap. My aunt was so touched by his gesture that she immediately said that she would be his right hand as long as she lived :-)

Of course my marriage to my husband was decided by us with a short meeting of minds in just over an hour and we got married within a week of meeting each other. I moved to the US trusting my husband whom I barely knew :-) Then there are my two friends who fell in love and got married, one after a long courtship starting from the school days and another meeting her husband in her work place. The former’s wedding was conducted by her parents and the latter eloped with her boyfriend.

One cousin of mine married his high school sweetheart who was a girl from another caste as always love is beyond colour and creed. He was such a quiet and proper boy that we were surprised when he made the announcement. There was opposition from the girl’s family and the girl tried to commit suicide (a doctor herself by profession) and to prevent any further heart ache my uncle arranged and conducted the wedding. Her parents were gracious enough to attend the function.

Another cousin met his wife in his MBA class and she happened to be of the same caste and hence the wedding was conducted with all the fanfare! Then there is this cousin who refused to find his own match how much ever his parents pushed him to. He said amma please find me a girl to marry! But they did not. The girl found him instead. She happened to travel to the US and meet him there and fell in love with him and also told him of her interest in him. But of course he said my parents have to approve. So she waited patiently for a year before he came to India and formally met her with his parents and officialized the wedding.

There is a cousin who married his neighbour but within our community. Yet his parents refused to attend his wedding as he made his choice without giving his parents a say in the matter! But again I have a cousin who married out of community and a boy from a different state. My cousin’s parents went to the boy’s house in Calcutta to seek their blessings for the wedding. The boy’s father outright refused his consent for the wedding and politely bade them goodbye. It was a big shock to my uncle because he held a super post in the society and was really bewildered that somebody in this day and age would refuse his brilliant daughter citing caste and community as a reason.  But the boy prevailed on his parents or so to say faught with them. The father agreed for the union if they would not meet or speak to each other for six months period after which if they still liked each other he would give his blessings! Mind you, the parents lived in Calcutta and the love lorn couple was in the US.Yet the father trusted his son with this condition. Six months passed with out incident and the father gave consent as promised and they are happily married now :-)

My baby cousin has just announced that he is marrying a politician’s daughter, who is of a different caste, from a different state. Well, this combination is a first for our family :-) He met her during his graduate studies in the US.

Now I am waiting for my children to get married. But my above narration is only a reassurance to myself that matches are made in heaven. Don’t know from where my son and daughter in law will come but that surprise element is what keeps our lives interesting!

Life throws a curve ball at you

 

An expectant mother (model)

I graduated from San Jose State University with a MBA degree in 1991. It was an adventure by itself. My daughter was four and my son two when I went back to school. Luckily my in laws stayed with me through out the duration of my studies. I finished in three semesters with a 4.0 GPA (not bragging please) My son would bang on the door and would create a real ruckus when I tried to study or do my assignments. He would hide my books under the bed so that I would spend time with him and not with the books, but that is not the point of this post.

This post is actually a eulogy to a dear friend of mine named Krishna. My classes were in the evening between six and nine. I used to park my car in one of the side streets as getting a parking spot in that part of down town area was very tough. When I was in the first semester Krishna was in his last. He was my friend’s brother. We were in different classes, but after class he would accompany me to my car, wait for me to start the car before he left as he was always concerned about my safety since that part of the down town was not well lit and not a safe neighbourhood either.

He was a very soft spoken person and he had come to US through the sponsorship of his sister, so already had the coveted green card. Even before he finished his degree he found a good job and very soon got married to a lovely girl from Chennai. When we moved to Singapore he took most of our furniture as he was newly set up his home. His wife was a very sweet person. When we left for Singapore they were expecting their first child.

Six months later we get a phone call from San Jose informing us that Krishna is no more. He had drowned in his apartment swimming pool. On that day both of them had attended the Seemantham of one of their fiends. He had picked her up from office during lunch time to attend the function. After lunch when they returned home he complained of heaviness and told his wife that may be a swim would help and went down to the pool. He was found floating in the pool minutes later by somebody. Being a working day and late afternoon there was no body else in the pool when he went for a swim. So there was noway of knowing what happened to him in his last minutes. He was a fairly good swimmer. His wife was due in two weeks. Post mortem revealed that he had died due to drowning.

One month prior to his death he had told his wife that when he was doing the internal audit in his company he had found out that his colleague had embezzled money. He wanted to inform his superiors but his colleague was begging him to give him some time to make good the theft. He was a Middle Eastern guy. I do not know how an American would have acted during such a situation. But Krishna being the compassionate type and may be in India we tend to bend the rules a little to help others, probably felt that it was okay to wait for a few days before informing his superiors.

No money was coming from that fellow and the day he was going to inform his boss about it was the day of the Seemantham. Unfortunately his boss was on leave that particular day and he could not have the meeting with him. The same morning this fellow came to his desk and offered him coke in a glass, not a can, not a bottle but a glass which he brought from his cubicle. Krishna was in no mood to drink anything offered by him. But his colleague had told him that he was really sorry for what he had put Krishna through and was ready to face the consequences.He said that he did not object to him informing his boss about the embezzlement. He had apparently told him that he would be happy if he drank what he offered and so Krishna did and left office a little before lunch time. Once he reached home he had told his wife that he was not feeling very well. He also told her about the soft drink he had in a glass offered by his colleague.

So during police investigation the wife told all this to the investigating officer. His sister also vouched for his swimming abilities and felt that no way he could have drowned in an apartment swimming pool. But the post mortem results did not reveal any kind of poison in his body and the case was closed shut.

You can imagine the plight of the wife. She had no will to live even. She was inconsolable. My husband and I visited her in San Jose just before she went into labour. Her sister in law and another dear friend were her coaches and begged her to co operate and made her have a normal delivery. Krishna and his wife did not want to know the sex of the child before the baby was born though there is an option in the US to know before hand. She was blessed with a baby girl and was given the name chosen by her husband.

Krishna’s mother in law stayed with her daughter after attending the funeral but her father had to go back immediately to India. On reaching Chennai he went to Vellore to meet a “medium”. He was quite naturally very upset about what happened to his daughter. But he was more upset about the possibility of  foul play in his son in law’s death and the irreverent attitude of the local police department in the US regarding their doubts. So at the behest of one of his friends he went to meet this person who was able to talk to the spirits who had died of unnatural causes. I believe Krishna’s spirit came on to that man and started telling his father in law about what happened prior to his death. He told him that he felt very dizzy in the pool and swooned and eventually drowned. The spirit told him that definitely he was drugged by his colleague. It must have been some kind of slow reacting poison. It also told him that they would be getting a girl baby (the child was not born yet) and also requested his father in law to get his wife remarried.

The father contacted his daughter in the US and told her about this experience. Her friends and relatives dissuaded her from giving this kind of information to the police which they would not in any case believe and would in no any way help in the investigation.

She came back to India after a year and after a few years got remarried. She has a good family life. But to this day she believes that her first husband did not die of natural causes.

Singapore – A Model City/Country!

Classic Singapore

Singapore is a small country. In fact the size of Singapore is almost the same size as the Chennai metropolitan city. What struck us most when we moved to Singapore from the vast land of the US was the tiny size of the country. We lived in Singapore from 1993 to 1996. In the US the residential suburbs were filled with sprawling single storey houses. But Singapore was a vertical city :-) The high rise buildings housed the population. Being a small city there is not much to see in Singapore. The main entertainment is shopping. They have amazing shopping malls which carry everything under the Sun. The creativity of the government is revealed in the way that they have turned the Sentosa Island into a top notch entertainment centre like Disney land!

The highways and roads are not broad but the quality and cleanliness of the roads will make you fall in love with that country at first sight. The economy of the country is very much dependent on tourism. Hence the government gives importance to any and all things related to encouraging tourism.

I have read stories of writer Sujatha where he would talk about incidents happening in the year 2512 (or so) in futuristic cities which were very robotic in nature. We saw the shades of such a city in Singapore in those days itself :-) I am certain that the government has fine tuned its activities to make life simpler and easier for its citizens than before and the people have everything delivered at their door steps now!

It is a very safe country. A woman could go out alone at 2 am in the night wearing jewels and yet be have no fear for her safety. I speak about this out of experience when I had to go out alone one night out of necessity. In my opinion, fear of severe punishment if caught while committing a crime is the main reason for such good behaviour. Caning is a very common form of punishment along with jail sentences and fines. I have heard that a mere two strikes by cane on the buttocks of those found guilty will be remembered by them with fear for the rest of their lives. When we were there an American teenager was caught and found guilty for painting graffiti on some public property. If the same thing had happened in the US he would have been slapped with a fine and some hours of community service. But in Singapore he was to be caned for this crime. The American family tried their best to take him away from the country before he was caned. I remember Bill Clinton appealing to the Singapore government. But the government did not budge and he received his share of caning as ordered by the court and only then was he allowed out of the country.

Taxi car’s registration numbers, driver’s licence numbers and their mobile phone numbers are all registered with the concerned government departments. So if we lose something in the taxi or if the driver misbehaves we can lodge a complaint and the authorities can easily track them. Hence the taxi drivers also behave nicely towards us. Metre rates are only paid and the balance change duly rendered! The government stipulates the rate per kilometre which is reasonable enough tube accepted by the taxi owners. The night time taxi travel is one and a half times the rate that we normally pay during day time. The drivers are well trained and the city is so well planned that all you have to do when you get into the taxi is to give the address and we will be dropped in the right place. Ninety percent of them speak English and even the remaining ten percent do understand and follow instructions.

We used to have two cars when we were in the US. The three years that we spent there we did not buy a car, due to two reasons. One was that, Singapore had a wonderful public transport system, air-conditioned busses, speeding metros and reasonable rates for a comfortable taxi ride. Trains and busses and taxis were clean and functioned efficiently. The other reason was the exorbitant prices of cars. If the cost of the car was Sing$30,000, there was an additional tax called COE which varied anywhere from Sing$20,000 to Sing$70,000 or so as it was based on a demand and supply model. This was imposed by the government to restrict its people to curtail the purchase of cars and they were able to have a control on the number of cars on the road every year. This COE was also valid only for ten years after which you have to pay again. That way they made sure that old cars were not on the road thus controlling the pollution levels in the atmosphere. The payments for car parking in CBD(business districts, equivalent to down town area in the US) was also very high making it a deterrent to office goers to own a car. If the government wanted to increase the sales of cars they would lower the COE. They ran the country in the same way a CEO would run a company.

My children weren’t very happy over the fact that we did not have a car, especially my son :-) The moment we stepped out of our house he will extend his arm to hail a taxi on the road! They both had school van/bus to pick and drop them. It was such a breeze to get admission in schools for them. All we had to do was to submit an application to the education ministry and they allotted the school that was close to our home address. When we were there a shift system was followed. First and third standards had the afternoon shift and second and fourth had the morning shift.

Everything and everybody has to follow a regimen there. The government was a benevolent dictator. It provided its people with all the needed comforts. Their housing board which was called the HDB provided flats at a very reasonable rate to permanent residents and their citizens. A taxi driver and a street vendor would be a house owner in that country. Additional benefits were allotted to citizens of the country. They had the right to buy brand new HDB flats that came into the market and loans at lower interest rates etc, to name a few.

It is very common there for both the husband and wife to hold jobs there. Another special feature of that country is the availability of live in maids. They are mainly hired from India, Sri Lanka, Bangladesh, Thailand, Malaysia and Pakistan. They have a separate visa. This has its plusses and minuses.

High rise buildings!

The country is devoid of any natural resources. Even water is imported from Malaysia. But the government functions with a superior visualisation of its future needs and makes provisions for every conceivable contingency. It is such a tiny country but it makes military training compulsory to all boys who finish their high school there. They are allowed to continue their college education only after they have completed the three years of mandatory military training. But once you finish that in flying colours, the government provides the students with financial aid to study in their own top universities or even helps them go abroad for their higher studies. But if you do not take up this training you are thrown out of the country. Your PR(equal to American Green Card) is revoked and have to leave the country immediately. If in case you want to visit the country later you may get a visitor’s visa for two weeks at a time. So many Indian parents living there who do not want their sons to under go such training leave the country when their child is in the ninth or tenth standard and move to US or Australia or back to India.

Schools are equally restrictive. There is no room for creativity. Further, they even monitor the weights of the students. They are paranoid about having a future generation which is obese. So such kids are given counselling by doctors to eat less and they are forced to jog several rounds in the school playground before or after class.

My daughter is a very creative and sensitive person. She became stifled by the rules and regulations in school. More so by the racial discrimination that she felt was shown towards the Tamils/Indians by the majority there, the Chinese. Moving from a place where there was enough freedom to a place that was claustrophobic she decided to move to India to live with her grandparents and go to school there.

We had no option but to follow her :-) I was quite happy in Singapore during the days that I lived there. But it is highly doubtful if I would have been happy if I had continued to live there and made it my home. I am too averse to interference in personal freedom and thrive only in a unrestricted society.

Sri Srinivasa Perumal Temple

There are plenty of Hindu Temples in Singapore. Perumaal Kovil and Vatapathra Kaliyamman Kovil on Serangoon Road, the Chettiyar Murugan kovil are quite famous. Thai Poosam is celebrated with so much fan fare and devotion. It is a sight to behold to see the Chinese and the Malay people side by side with the Indian devotees carrying Kavadi and milk pots on that day.

Serangoon Road, Mustafa, Kalyanasundaram mega marts, Komalas restaurant and Little India are all so much part of our Tamil culture that we will really not miss India that much and it is only a four hours flight to Chennai as well. The best part is the three races of Indian, Malay and Chinese do co exist and live in harmony there. The government has to be commended for that.

It is a very peaceful and comfortable life there. But do people have a life there? That is my question!

Co-existing races

நான் கண்ட சிங்கப்பூர்!

மெர்லயன் – சிங்கப்பூரின் தேசிய சின்னம்

சிங்கப்பூர் ஒரு சிறிய நாடு. சொல்லப் போனால் அந்த நாட்டின் பரப்பளவு சென்னை மாநகரத்தின் பரப்பளவை ஒத்தது. பரந்து விரிந்த அமெரிக்காவில் இருந்து நாங்கள் சிங்கை வந்து குடியேறியபோது (1993-1996) முகத்தில் அடித்த முதல் பெரிய வித்தியாசம் அது தான். அடுத்து எங்கு திரும்பினும் அடுக்கு மாடி குடியிருப்புக்கள். பொழுதுபோக்கு என்று பார்த்தால், ஷாப்பிங் தான் அங்கே மிகப்பெரிய பொழுதுபோக்கு. ஊர் சிறியது ஆனதால் சுற்றிப் பார்க்க அதிகம் இல்லை. ஆனால் அதிலும் அவர்கள் சென்தோசாத் தீவை ஒரு டிஸ்னி லாண்டை போல் ஒரு உல்லாசத் தலமாக அமைத்திருந்தது அவர்களின் படைப்பாற்றலைத் தான் காட்டுகிறது.

சாலைகள் அகலம் குறைவாக இருப்பினும் அதன் சுத்தமும் தரமும் நம்மை வியக்கவைக்கும். அந்நாட்டின் பொருளாதாரமே வெளிநாட்டினர் அங்கு சுற்றுலா வருவதைச் சார்ந்து இருப்பதால் அதற்குத் தகுந்த அனைத்திற்கும் மிகுந்த முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்.

எழுத்தாளர் சுஜாதா அவர்கள் சில கதைகளில் அடுத்த சில நூற்றாண்டுகளில் வரவிருக்கும் ரோபோ நகரங்களைப் பற்றி விவரித்திருப்பார். அதை ஓரளவு சிங்கப்பூரில் நாங்கள் அப்பொழுதே பார்த்தோம். இப்பொழுது கேட்கவே வேண்டாம். இன்னும் சட்ட திட்டங்களை மெருகேற்றி குடிமக்களுக்கு அனைத்தும் வாயிற்படியில் வந்திறங்கும் தரத்திற்கு முன்னேறியிருக்கும் :-)

இரவு இரண்டு மணிக்கும் ஒரு பெண் நகைகள் அணிந்து வெளியில் தனியாகச் சென்று வரலாம். பயமில்லை. எனக்கு ஒரு சமயம் அந்த மாதிரி ஒரு அவசியம் ஏற்பட்டு அவ்வாறு சென்றிருக்கிறேன். தவறு செய்து பிடிபட்டால் கடும் தண்டனை என்ற பயம் தான் இந்த நல்லொழுக்கத்திற்குக் ஒரு முக்கிய காரணம் என்று நிச்சயமாகச் சொல்வேன். தவறு இழைத்தவர்கள் பிரம்பினால் பிட்டத்தில் அடிக்கப் படுவார்கள். ஒரு அடி, இரண்டு அடிகளே வாழ்க்கை முழுவதும் மறக்க முடியாததாக இருக்கும் என்று கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். நாங்கள் அங்கிருந்த போது ஒரு அமெரிக்க தூதரகத்த்தில் வேலை செய்பவரின் பதின் வயதில் உள்ள மகன், கிராஃபிட்டியை சில நண்பர்களுடன் பொதுச் சொத்தான ஒரு சுவரில் கிறுக்கியதற்கு பிரம்படி தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. இது அந்த சமயத்தில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திய ஒரு வழக்கு. அமெரிக்காவில் சுவற்றில் கிறுக்குவதை ஒரு குற்றமாகவே கருதமாட்டார்கள். இந்த மாதிரிச் செயலுக்குப் பிடிபட்டால் இத்தனை மணி நேரம் சமூகச் சேவை செய்யச் சொல்லி நிதிபதி அங்கே தண்டனை விதிப்பார். இங்கோ பிரம்படி. அந்தப் பையனின் பெற்றோர்களும் அவனை எப்படியாவது அமெரிக்காவுக்கு அழைத்துச் சென்று விடவேண்டும் என்று முயன்றனர். முடியவில்லை. தண்டனைக்குப் பிறகே அவன் அமேரிக்கா திரும்பினான்.

டாக்சி ஓட்டுனர்கள் வண்டி எண்கள், ஓட்டுனர் லைசென்ஸ், அவர்களின் தொலைபேசி எண்கள் அனைத்தும் அந்தத் துறைக்கான அரசாங்க அலுவலகத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டு இருக்கும். ஏதாவது பொருளைத் வண்டியில் விட்டுவிட்டாலோ, ஓட்டுனர் முறைகேடாக நடந்து கொண்டாலோ உடனே வண்டி எண்ணைக் குறித்துக் கொண்டு புகார் கொடுத்துவிடலாம். அதனால் டாக்ஸி ஓட்டுனர்களும் நல்ல முறையில் நம்மிடம் பழகுவார்கள். மீட்டருக்கு மேல் வாங்குவது என்ற பேச்சே இல்லை. மேலும் அரசாங்கமே கிலோமீட்டர் பயணத்திற்கு இவ்வளவு என்று நியாய விலை நிர்ணயம் செய்து விடுகிறது. இரவில் சென்றால் டாக்ஸி கட்டணம் ஒன்றரைப் பங்கு அதிகம் கொடுக்கவேண்டும். விலாசத்தைச் சொன்னால் போதும் சரியான இடத்திற்கு நம்மை அழைத்துச் சென்று நிறுத்தி விடுவார்கள். தொண்ணூறு சதவீதத்தினருக்கு ஆங்கிலம் தெரியும். தெரியாத பத்து சதவீதத்தினரும் ஓரளவு புரிந்து கொண்டு செயல்படுவர்.

அமெரிக்காவில் இருந்த பொழுது நாங்கள் இரண்டு கார்கள் வைத்திருந்தோம். சிங்கப்பூரில் இருந்த மூன்று வருட காலமும் கார் வாங்கவில்லை. இரு காரணங்கள். ஒன்று, அரசாங்கம் அமைத்துக் கொடுத்திருந்த பொதுப் போக்குவரத்திற்கான பஸ்களும், மெட்ரோ ரயில்களும் அவ்வளவு வசதியானவை. விரைவாகச் செல்லக்கூடியவை. கட்டணங்களும் மிதமானவை. டாக்சிகள் சௌகர்யமானவை. கட்டணங்களும் அதிகப்படியானவை ஆல்ல. அடுத்தக் காரணம், அங்கு கார்களுக்கு விதிக்கப்படும் அதிகப்படியான வரி. சீ ஓ ஈ என்பார்கள். காரின் விலை முப்பதாயிரம் வெள்ளி என்றால், கூடுதல் வரி இருபதாயிரம் முதல் அறுபது எழுபதினாயிரம் வரை இருக்கும். இதன் மூலம் வாகனம் வாங்குவோரின் எண்ணிக்கையை சீரான வழிமுறையில் அரசாங்கம் கட்டுப்படுத்துகிறது. இந்த வரியின் வாழ்நாளும் பத்து வருடங்கள் தான் அதாவது ஒரு காரின் வாழ்நாளும் அவ்வளவே. அதன் மூலம் காற்றில் உள்ள மாசு கட்டுப்படுத்தப் படுகிறது. அதற்குப் பிறகு திரும்பவும் வரி செலுத்த வேண்டும். மேலும் அலுவலகத்தில் வாகன நிறுத்தத்திற்கும், சாலை பயன்பாட்டிற்கும் தனிக் கட்டணம் வசூலிக்கப்படும்! இந்த அதீத கெடுபிடியினால் வாகனம் வாங்குவோர் எண்ணிக்கையை அரசாங்கம் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்துள்ளது. அதிக வாகனங்கள் விற்கப்பட வேண்டும் என்று நினைத்தால் சி ஓ ஈ யை குறைப்பார்கள். அரசாங்கம் நாட்டை நடத்துவது ஒரு நிறுவனத்தை நடத்துவது போல் இருக்கும்.

என் குழந்தைகளுக்குக் குறிப்பாக என் மகனுக்குக் கார் இல்லாதாது சிறிது கஷ்டமாக இருந்தது :-) வீட்டுப்படி இறங்கியவுடன் கையை நீட்டிவிடுவான் சாலையில் போகும் டாக்சியை நிறுத்த. பள்ளிக்குச் செல்ல இருவருக்கும் பள்ளிப் பேருந்து வந்துவிடும். பள்ளியில் குழந்தைகளைச் சேர்ப்பது அவ்வளவு எளிதாக இருந்தது. விண்ணப்பப் படிவத்தை கல்வித் துறை அதிகாரியிடம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அவர்களே நம் வீட்டு விலாசத்தை வைத்து அதற்கு அருகில் உள்ள பள்ளியில் அந்தந்த வகுப்பிற்கான அனுமதி அளித்துவிடுவர். அங்கே நாங்கள் இருந்த போது ஷிப்ட் முறை. ஒன்றாம் மூன்றாம் ஐந்தாம் வகுப்புகள் மதியம் ஆரம்பித்து மாலை முடியும். இரண்டாம் நான்காம் ஆறாம் வகுப்புகள் விடிகாலை ஆரம்பித்து மதியம் முடியும்.

அங்கு நடைபெறும் அனைத்துச் செயல்களும் ஒரு கட்டுக்கோப்பாக நடைபெறும். அரசாங்கம் மக்களுக்கு அனைத்து வசதிகளையும் செய்து கொடுக்கிறது. ஹெச் டி பி எனப்படும் வீட்டு வசதி வாரியம் மூலம் குடியிருப்புக்களை சகாய விலையில் வாங்க முடியும். ஒரு டாக்சி ஓட்டுனரும் சொந்த வீட்டுக்காரராகத் தான் இருப்பார். முக்கியமாக சிங்கப்பூர் குடிமகனாக இருந்தால் மேலும் அவர்களுக்கு நிறைய சலுகைகள் உண்டு. வீட்டு வசதி வாரியத்தின் புதிய குடியிருப்புக்களை வாங்ககுவதில் முன்னுரிமை முதல் பலவிதமான நன்மைகள் அவர்களுக்குக் கிடைக்க வழிச் செய்கிறது அரசாங்கம்.

கணவன் மனைவி இருவரும் வேலைக்குச் செல்வதை அங்கு சாதாரணமாகக் காணலாம். அங்கு இருக்கும் இன்னும் ஒரு கலாச்சாரம், வீட்டு வேலைக்கு வீட்டோடு தங்கும் முழு நேர ஆள் அமர்த்திக் கொள்ளும் வசதி. அவ்வாறு வேலைக்கு வருபவர்கள் பெரும்பாலும் இலங்கை, பங்களாதேசம், இந்தியா, பாகிஸ்தான், தாய்லாந்து, மலேசியா ஆகிய நாடுகளில் இருந்து வருபவர்களே. அவர்களுக்குத் தனி விசா உள்ளது.

வானுயரக் கட்டிடங்கள்

சொந்தமாக இயற்கை வளம் ஏதும் இல்லா நாடு சிங்கப்பூர். தண்ணீர் கூட மலேசியாவில் இருந்து தான் வாங்குகிறார்கள். ஆயினும் நல்ல தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் செயல்படும் அரசாங்கம் எல்லா சூழ்நிலையையும் எதிர்பார்த்து முன்னேற்பாடுடன் செய்ல்படுகிறது. குட்டியூண்டு நாடாகினும் அதைக் காக்க கட்டாய ராணுவப் பயிற்சியை பள்ளிக் கல்வி முடிந்த அனைத்து ஆண்களுக்கும் தருகிறது அரசாங்கம். அது மூன்று வருடப் பயிற்சி. அதற்குப் பின் தான் கல்லூரி படிப்பிற்கு அவர்கள் செல்ல முடியும். ஆனால் அதை செவ்வனே முடித்தால் வெளிநாடு சென்று படிப்பதற்கோ அல்லது உள்நாட்டில் நல்ல பல்கலைக்கழகத்தில் படிப்பதற்கோ பண உதவி செய்கிறது அரசாங்கம். அனால் இந்தப் பயிற்சியைத் தவிர்ப்பவர்களை நாடு விட்டே கடத்திவிடுகிறது. பி ஆர் எனப்படும் அமெரிக்க பச்சை அட்டைக்கு ஒப்பான நிரந்தரக் குடியுரிமை பறிக்கப்பட்டுவிடும். பின் அவர்கள் சுற்றுலா விசாவில் தான் வந்து போக முடியும். இந்தக் கடுமையான இராணுவப் பயிற்சியில் விருப்பம் இல்லாத நிறைய இந்தியர்கள் தங்கள் ஆண் பிள்ளைகள் பத்தாம் வகுப்புப் படிக்கும் தருவாயில் வேறு நாட்டிற்கு சென்று குடி ஏறிவிடுகின்றனர்.

பள்ளிக்கூடங்களிலும் அதீத கட்டுப்பாடு. அவர்கள், பிள்ளைகளின் எடையைக் கூட கண்காணிப்பர். அவர்களுக்கு அடுத்து வரும் சந்ததியினர் குண்டாக இருந்துவிடக் கூடாதே என்று கவலை. அதற்காக பள்ளியில் குண்டாக இருக்கும் குழந்தைகள் உண்ணும் உணவை கண்காணிப்பர், வகுப்பு முடிந்த பின்னோ அதற்கு முன்னோ எடை குறைக்க ஓட்டப பயிற்சியும் எடுக்க வேண்டும்.

இந்த சட்ட திட்டங்கள் பல என் மகளை மிகவும் பாதித்தது. முக்கியமாக தமிழர்கள் பால் மற்ற இனத்தினர் குறிப்பாக சீனர்கள் காட்டிய வேறுபாட்டை அவள் உணர்ந்தாள். அமெரிக்காவில் எல்லாவற்றிற்கும் சுதந்திரம். இங்கோ அனைத்துக்கும் தடை அல்லது உத்தரவு வாங்க வேண்டும். அங்கே தொடர்ந்து இருக்கப் பிடிக்காமல் எட்டு வயதே ஆன அவள் இந்தியா சென்று தன் பாட்டி தாத்தாவுடன் இருந்து பள்ளிப் படிப்பைத் தொடர முடிவு செய்து விட்டாள்.

பின் நாங்களும் அவளைப் பின்தொடர்ந்து இந்தியா திரும்பினோம். என்னைப் பொறுத்தவரை அங்கு இருந்த நாட்கள் நல்ல நாட்களே. ஆனால் தொடர்ந்து அங்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்திருப்பேனா என்பது சந்தேகமே. ஏனென்றால் எனக்கும் அதிகக் கட்டுப்பாட்டும் பாகுபாடும் பிடிக்காது.

சிங்கப்பூரில் நிறைய தமிழ் கோவில்கள் உள்ளன. பெருமாள் கோவில், செட்டியார் முருகன் கோவில், வடபத்ர காளியம்மன் கோவில் என்று பிரபலமான பல கோவில்கள் அங்கே இருக்கின்றன. தைப்பூசத் திருநாள் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. சீனர்களும், மலாய்காரர்களும் விரதம் இருந்து நம் தமிழர்களுடன் சேர்ந்து காவடி எடுப்பதும் பால்குடம் சுமப்பதும் கண் கொள்ளாக் காட்சி.

வடபத்ர காளியம்மன் கோவில்

செரங்கூன் சாலையும் முஸ்தபா, கல்யாணசுந்தரம் அங்காடிகளும், கொமளாஸ் சைவ உணவு சாப்பாட்டிடங்களும், அங்கு உள்ள குட்டி இந்தியாவும் நம்மை நிச்சயமாக இந்தியாவை மறக்கச் செய்யும். அங்கு கிடைக்காதப் பொருட்களே இல்லை என்று சொல்லலாம். மேலும் மூன்று இனத்தவரும் (சீனா, மலாய், மற்றும் இந்திய வம்சாவளியினர்) சண்டை சச்சரவின்றி சேர்ந்து ஒற்றுமையுடன் வாழ்கின்றனர். இதற்கு அரசாங்கத்தைப் பாராட்டத் தான் வேண்டும். அனால் உண்மையான சுதந்திரமிருக்கிறதா? இது ஒரு மிகப்பெரிய கேள்வி. அமைதியான வாழ்க்கை. ஆனால் இயந்திரத்தனமானதோ என்று எனக்கு ஒரு ஐயம்!

கூடி வாழ்வோம்

“Chennai is the greatest country ever!”

…..a little boy squealed inside the plane as the flight landed in the Chennai airport. I turned and looked at him in astonishment. Here was someone like me! :-)

Picture by Niyantha

I was born in Pondicherry and brought to Chennai when I was just five months old. I’ve been a Chennai-ite since then.  I was told that I was cranky and a cry baby when I was in Pondy and became all happy and cheerful once I landed in Chennai. I think my adoration for Chennai started even as a baby :-) I have visited many cities all over the world and lived in a few for several years. But no place has given me as much happiness as Chennai has!  Mid pleasures and palaces though I may roam, be it ever so humble there is no place like Chennai ;-)

My parents used to live in Mylapore, but for some reason took me all the way to Vadapalani temple for my first birthday. The priest somehow immediately assumed it was my birthday and garlanded me, even before my parents could tell him anything. Perhaps it was destiny, as I became an ardent devotee of Vadapalani Murugan from a very young age, and even today I live close to the temple :-) I believe in those days there were only stretches of paddy fields all the way from where the present Kodambakkam flyover is to Vadapalani and beyond.  In fact the bridge came much later.

Photo by Keerthi

We moved near Ram Theatre in Kodambakkam shortly after. I am sure that was again through the grace of Lord Muruga as this enabled me to frequently go to the temple on my own even as a young person. I would go to all the nearby shops without any adult accompanying me. I used to be in and out of all my neighbours’ houses having fun playing with kids my age and with those older than me too.

Summer vacations used to be so much fun! We kids used to gather together in the street and make “kootanchoru”. We made a stove with three bricks, collected twigs from under the trees and cooked rice in an earthern pot. Mixing a little buttermilk with the hot cooked rice, we ate it to our heart’s content to the accompaniment of five paise pickle packets. No chef from any five Star Hotel could whip up something more delicious than that :-)

We used to stage plays as well. Once we staged a play about Kovalan and Kannagi. I donned the role of Kannagi (I was 7 years old). The guy who directed the play was probably fifteen years or so. He used to efficiently manage us kids, make us learn our lines and conduct rehearsals during the hot summer afternoons. When I found out that his son was my son’s classmate in Padma Seshadri, it was such a happy coincidence.

My brother was younger to me by five years. He used to take part in every game of the season with full zest. He was good in carrom, “goli”, “pambaram”, an expert in flying kites and of course our national game cricket! There would always be a gang of boys in our home sharing the loot of mangoes plucked from neighbours’ trees or running in the streets to get hold of a loose “bana kathadi”. I am pleased to say that I am still in touch with his friends.

I did my schooling and my college in Kodambakkam. Going to movies was as great form of entertainment then as it is today. I have seen so many movies with friends especially in the Sathyam Theater. We learnt Hindi by watching the same Hindi movie repeatedly.  Standing in queue eagerly waiting for our turn to purchase tickets was fun by itself :-)

I have a very strong belief in God. This helped me through tough times when my family encountered many problems when I was quite young.  I owe my strength of mind to Vadapalani Murugan. We have no control over many things in life. But a strong belief in God helps you tide over the difficult times with courage. My prayers are always conversations with God. I learnt a lot of my life’s lessons at an early age. I should say that this was indeed a blessing. I became a very responsible person, capable of judging people and situations. Patience and perseverance were the other by-products :-)

When I moved to the US, I really missed my temple and my Murugan. But He is so compassionate that He showed me where He was housed In San Francisco as Palaniswamy. It was a small but beautiful temple. Life was great in the US. Lots of friends, a lovely place with all the comforts one could ask for, no interference from in-laws… yet I missed Chennai :-)

Then we moved to Singapore.  It was the best of both worlds, the confluence of the east and the west. Every thing was available in Singapore that was in the US, and we could even afford hired help, and the temples there made you feel at home. But still it was not Chennai :-) There were too many rules and regulations and the government interfered in the private lives of their residents. They even monitored the weights of the school children and took action to make sure that they did not become obese. Above all one did not even have the freedom of throwing a single piece of garbage on to the street :-) At the first opportunity we moved back to Chennai. We owe a big thanks to our daughter for hastening our return.  She was just 9 years old, and told me and my husband that if we decided to move out of the US, we should not have chosen a place where we were again a minority. She in fact moved to Chennai first, even without us. All we had to do was to follow her!

People of Chennai are like the jack fruit. They may sound disrespectful when they speak but have a heart of gold in welcoming others into their fold. The medical facilities available in Chennai are unparallelled. Public transportation is great. Compared to other metro cities, Chennai is definitely an affordable place to live.

Photo by Niyantha

I love the Marina beach. Soon after the tsunami the sea was rough for quite some time. Now it is back to normal. Marina beach is such an integral part of any Chennai-ite’s life! The sea breeze and the salt water is sure to wipe away the restlessness of one’s mind. All that is needed is a single visit to the sandy beach.

My friends! They are the secret to my youthfullness and vitality :-) We owe it to Chennai for our frequent getogethers and interactions. We used to live in different places but all of us now live in Chennai. Now as a group we travel to different places together starting from Chennai!

It is not surprising for one to love the city one is born and brought up in. But it is really a joy and an honour that my husband, who was brought up in Bangalore, loves Chennai the same way I do :-)

“Chennai is the greatest country ever!”

…இதை ஒரு சிறுவன் சென்னையில் விமானம் தரை இறங்கும் போது கூவினான். அதிர்ந்து திரும்பி நோக்கினேன். என்னைப் போல் ஒருவனா? :-)

Photo taken by Niyantha

நான் பிறந்து பாண்டிச்சேரியில். ஐந்து மாதம் இருக்கும்போது சென்னைக்கு வந்தேன், அதிலிருந்து சென்னை வாசம் தான். பாண்டிச்சேரியில் இருந்தபொழுது எப்பொழுதும் அழுது கொண்டே இருந்தேனாம், சென்னை வந்த பிறகு அழுகை நின்று விட்டதாம். குழந்தை முதலே நான் சென்னையை நேசிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன் :-) எததனையோ ஊர்களுக்குச் சென்றுள்ளேன், பல வருடங்கள் அங்கே வசித்தும் உள்ளேன், ஆனால் சென்னை தரும் ஆனந்தம் வேறு எந்த ஊரும் எனக்குத் தந்ததில்லை!

என் முதல் பிறந்த நாள் அன்று மைலாப்பூரில் வசித்து வந்த என் பெற்றோர்கள் என்னை வடபழனி கோவிலுக்குக் கூட்டிச் சென்றதே ஒரு அதிசயம் தான். அங்கே நுழைவாயிலிலேயே ஒரு குருக்கள், என்ன? குழந்தைக்குப் பிறந்தநாளா என்றபடி என் பெயருக்கு அர்ச்சனை செய்து கழுத்தில் மாலையும் போட்டு முருகனை எனக்கு இஷ்ட தெய்வமாக்கி விட்டார். அப்பொழுது எல்லாம் கோடம்பாக்க மேம்பாலம் கிடையாது, ட்ரஸ்டுபுரம் தொடங்கி வடபழனி முதலான இடங்களைச் சுற்றி வயல் வெளியாக இருக்கும் என்று என் அம்மா சொல்லக் கேள்வி.

Photo taken by Keerthi

வெகு விரைவில் முருகன் என் பெற்றோர்களை ராம் தியேட்டர் அருகில் வீடு கட்டிக் கொண்டு வரச் செய்துவிட்டார். சிறுமியாக இருக்கும் பொழுதே நான் தனியாக நடந்து வடபழனி கோவிலுக்குச் செல்வது வழக்கம். சிறிதும் அச்சமில்லாமல் கடைகளுக்கும் கோவிலுக்கும் தனியாகப் போய் வருவேன். என் தெருவில் இருக்கும் அனைவர் வீட்டுக்கும் சென்று விளையாடுவேன்.

எங்கள் தெருவில் இருக்கும் சிறுவர் சிறுமிகள் எல்லாரும் சேர்ந்து கோடை விடுமுறையில் கூட்டாஞ்சோறு செய்து விளையாடுவோம். மூன்று செங்கல் வைத்து சுள்ளிகள் பொறுக்கி தீ வைத்து மண் பானையில் சோறு பொங்கி அந்தக் கஞ்சியோடு மோரும் சேர்த்து ஐந்து பைசா ஊறுகாய் பொட்டலம் வாங்கி சுடச் சுட சாப்பிட்ட அந்த சோற்றின் சுவை எந்த ஐந்து நட்சத்திர உணவகத்தின் மிகப் பெரிய சமையல் கலைஞர் செய்வதற்கு ஈடாகாது :-)

மேலும் நாங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து நாடகங்களும் அரங்கேற்றுவோம். அதில் ஒருமுறை கோவலன் கண்ணகி நாடகம் போட்டோம். அதில் நான் கோப்பெருந்தேவி வேடமிட்டு நடித்தேன். (ஏழு வயது தான் :-) ) இயக்குனர் அண்ணாவுக்கு பதினைந்து வயது இருக்கும். நண்டு சிண்டுகளை வைத்து சண்டைகளை விலக்கி வருடா வருடம் ரொம்பத் திறமையாக நாடகம் போடுவார். அவரின் மகன் பின்னாளில் பத்மா சேஷாத்ரி பள்ளியில் என் மகனுக்கு வகுப்புத் தோழனாக இருந்தது எனக்குத் தெரிய வந்த பொழுது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

என் தம்பி என்னைவிட ஐந்து வயது இளையவன். அவன் கோலி, பம்பரம், காத்தாடி, கிரிக்கெட் என்று எந்த விளையாட்டையும் விட்டு வைத்ததில்லை. சீசனுக்குத் தகுந்த விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருப்பான். மரம் ஏறி மாங்காய் பறிப்பது, பாணா காத்தாடியை பிடிப்பதற்காகத் தெருவில் கண் மண் தெரியாமல் ஓடுவது, என்று அவனுடைய நண்பர்கள் கூட்டம் ஒன்று எப்பொழுதும் வீட்டில் இருக்கும். இன்றும் அவர்களுடன் தொடர்பில் உள்ளேன்.

என் பள்ளி கல்லூரி அனைத்தும் கோடம்பாக்கமே. விடுமுறை நாட்களில் நண்பர்களுடன் நான் நிறையத் திரைப்படங்கள் பார்த்துள்ளேன். அதுவும் சத்தியம் திரை அரங்கம் வந்தப் புதிதில் வரிசையில் நின்று டிக்கெட் வாங்கி அத்தனை இந்திப் படங்களையும் ஒரு முறைக்குப் பலமுறைப் பார்த்து இந்திக் கற்றுக் கொண்டோம் :-)

எனக்குத் தெய்வ பக்தி மிக அதிகம். குடும்பத்தில் பல கஷ்டங்கள் வந்த போதும் என் தீவிர பக்தி எனக்கு உறுதுணையாக இருந்தது. அதற்கு என் வடபழனி முருகனே காரணம். நடப்பது நடந்தே தீரும். ஆனால் அதைத் தாங்கிக் கொள்ள ஒரு துணிச்சல் கடவுள் நம்பிக்கையால் கிடைக்கிறது. என் பிரார்த்தனைகள் என்றுமே இறைவனிடம் பேசுவது தான். பல வாழ்க்கைப் பாடங்களை நான் இளமையிலேயே கற்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. ஆனால் அதனால் பல நன்மைகளே! இளமையிலேயே பொறுப்புணர்ச்சி அதிகம் ஏற்பட்டு விட்டது. பொறுமையும், பிரச்சனைகளை  சீர் தூக்கிப் பார்க்கும் குணமும் படிப்பினையாக வந்தது.

அமெரிக்கா சென்ற புதிதில் என் வடபழனி முருகனை காணாமல் நான் மிகவும் வருந்தினேன். ஆனால் என் முருகன் கருணை உள்ளவன். நாங்கள் வாழ்ந்த பகுதியிலும் ஒரு பழநிஸ்வாமியை காண்பித்துக் கொடுத்தான். நல்ல கோயில். நண்பர்கள் வட்டம் பெரிது. அனைத்து வசதிகளும் உள்ள ஊர். புகுந்த வீட்டினர் தொல்லை இல்லை. ஆயினும் சென்னை வாழ்க்கைக்காக ஏங்கினேன் என்பது தான் உண்மை!.

பின்பு சிங்கப்பூர் வந்தோம். ஆஹா என்ன ஒரு சொர்க்க லோகம் என்று தான் முதலில் தோன்றியது. கிழக்கும் மேற்கும் இணையும் இடம்! அநேகக் கோயில்கள், அனைத்து வசதிகள், வீட்டு வேலைக்கு உதவி செய்ய ஆட்களை நியமித்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் சென்னை போல வருமா? :-) ஏகச் சட்ட திட்டங்கள். குழந்தைகள் இன்ன எடையில் தான் இருக்க வேண்டும் என்பது வரை அரசாங்கத்தின் அதீத கண்காணிப்பு! ஒரு குப்பையை தெருவில் போட முடியாது. என்ன வாழ்க்கை? சந்தர்ப்பம் கிடைத்த உடன் சென்னைக்கு ஒடி வந்து விட்டோம். அதற்கு பெரும் நன்றியை என் மகளுக்குத் தான் சொல்லியாக வேண்டும். அவள் தான், நீ அமெரிக்காவை விட்டுக் கிளம்பினால் நாம் இன்னொரு ஊரிலும் சிறுபான்மையினராக இருக்கும் இடத்தையா தேர்ந்தேடுப்பாய்? நான் போகிறேன் சென்னைக்கு என்று கிளம்பி விட்டாள். அவளை நாங்கள் பின் தொடர்ந்தோம்.

சென்னை மக்கள் பழகுவதற்கு பலாப்பழம் போன்றவர்கள். பேச்சு கொஞ்சம் மரியாதை இல்லாதது போல இருக்கும் ஆனால் எல்லோரையும் வரவேற்று அரவணைக்கும் பண்பு உண்டு. இங்குள்ள மருத்துவ உதவிப் போல வேறு எங்கும் கிடையாது. நல்ல போக்குவரத்து வசதிகள். அமைதியான சூழல். மற்ற பெரு நகரங்களை விட விலைவாசி சற்றே குறைவு என்று தான் சொல்லவேண்டும்.

Photo by Niyantha

சென்னை கடற்கரையின் மேல் எனக்குத் தீராக் காதல். சுனாமி வந்த பிறகு சில வருடங்கள் கடல் கொஞ்சம் சீற்றத்துடன் தான் இருந்தது. இப்பொழுது முன்புப் போல உள்ளது. சென்னையில் வளர்ந்தவர்கள் வாழ்வில் மரினா கடற்கரை ஒரு அங்கமாக இருக்கும். என்ன மன அழுத்தம் இருந்தாலும் அங்கு சென்று சிறிது இளைப்பாறினால் மனம் லேசாகிவிடும்.

என் நண்பர்கள்! என்னை இளமையாக வைத்திருப்பது என் நண்பர் குழாம் தான். எங்களை அடிக்கடி சந்திக்க வைத்து சிரிக்க வைப்பது இந்த சென்னை தான் :-) வேறு வேறு ஊர்களில் இருந்த நாங்கள் இப்பொழுது சென்னைவாசிகள். இப்பொழுது சேர்ந்து நாங்கள் வேறு வேறு ஊர்களுக்குச் சுற்றுலா செல்வதும் சென்னையில் தொடங்கித் தான்.

அவரவர் பிறந்து வளர்ந்த ஊரின் மேல் தனிப் பாசம் இருப்பது ஒன்றும் ஆச்சரியமானதல்ல. ஆனால் பெங்களூருவில் வளர்ந்த என் கணவரும் என்னுடன் சேர்ந்து சென்னையை நேசிப்பது எனக்குப் பெருமையே!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 5,881 other followers