Marriages Today!

Weddinf

[This is an English translation of my previous post below.]

Today, the expectations and opinions on marriage have changed among the very well-educated youth.

Girls have started earning very well, and go abroad for their higher studies, for employment and to stay there on their own. They are willing to get married only if they really like somebody and not just for the sake of getting married at the “appropriate time”. You may say, well what is wrong with that? Yes, you are right, but the list of expectations of the opposite sex is quite long and demanding.

Marriage to many girls happens to be a curtailment on their freedom. So unless the boy is well qualified and has a decent job with good habits there is no point in pursuing any further. Apart from this he should be quite active in the social network scene and when Googled appear on the first page, such be his achievements. He should show genuine intent in supporting the girl’s career and not interfere in her freedom at any time. Most important of all, he should not be a mama’s boy 🙂

Well, let’s now come to what most boys expect these days! The girl should be well qualified (before marriage itself since they don’t want to spend money for her higher education) and gainfully employed. At the same time she should respect his parents and conform to family traditions. She should be independent enough to carry on her duties on her own, at the same time be not so smart as to override him. His career must take priority over that of his spouse’s and she should be willing to follow him wherever he goes.

Another important issue here is relocation! Who is going to relocate, is it the boy or the girl? Since both are well established in their career when they are thinking about marriage neither one wants to quit their job and move to the other one’s place, unless he/she can get a lateral job transfer within the same company. If this is not resolved before the wedding, then the boy continues to live in his own place and the girl does the same and they only meet during long weekend and holidays. This has become very common. 

Both girls and boys don’t want to adjust which is required for a marriage to work. The main reason for this is that they are now marrying in their late 20s and early 30s by which time each is well set in his/her career and also in their principles and dogmas.

Now to the plight of the parents! It is high time they realized that their children are not going to make the decisions based on their inputs. They should learn to be happy on-lookers, learn to welcome inter-caste, inter-language, inter-racial unions and not to worry about the conventional age differences between the bride and the groom. It would be awesome if they learned the language spoken by their son-in-law or daughter-in-law and would score more brownie points from them if they also learned to keep their mouth shut about the dress they wear and the thali that they don’t wear!

Now it is the parents’ turn to get a good name from their kids 🙂

Advertisements

இன்றைய திருமணங்கள்!

Weddinf

இன்றைய கால கட்டத்தில், திருமணம் பற்றிய எதிர்பார்ப்புகளும், அதன் அவசியம் பற்றிய எண்ணங்களும், மெத்தப் படித்த இளைஞர்களிடம் மாறி விட்டது. 

பெண்கள் சுயமாக சம்பாதிக்கிறார்கள். வெளி ஊர்களிலும், வெளி நாடுகளிலும் வேலை நிமித்தம் தனியாகச் சென்று வாழ்கிறார்கள். இதெல்லாம் மிகச் சாதரணமாகிவிட்டது. திருமணத்தால் சுதந்திரம் பறிபோவதாகப் பெண்கள் எண்ணத் தொடங்கி விட்டார்கள். ஒருவனைப் பிடித்தால் மட்டுமே திருமண பந்தத்துக்குத் தயார் ஆகிறார்கள். அப்படித் தானே இருக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் கேட்பது காதில் விழுகிறது. ஆனால் ஒருவனை பிடிப்பதற்கு அவர்கள் எதிர்பார்க்கும் தகுதிகள் அநேகம். படிப்பு, பண்பு, தவிர சோஷியல் வலைதளத்தில் பிரபலமானவனாக இருக்க வேண்டும். அவன் பெயரை கூகிள் பண்ணினால் அவனைப் பற்றிய தகவல்கள் முதல் பக்கத்திலேயே வரும்படி சாதனைகள் புரிந்திருக்க வேண்டும். தன்னுடைய வேலைக்கு/செய்யும் தொழிலுக்கு உறுதுணையாக இருக்கவும் எதிர்பார்ப்பு உள்ளது. தன்னுடைய சுதந்தரத்தில் தலையிடாதவனாகவும் இருக்க வேண்டும்.

பெரும்பாலான ஆண்களின் எதிர்பார்ப்பும் மாறியுள்ளது. படித்த நல்ல வேலைக்குச் செல்லும் பெண் வேண்டும். ஆனால் குடும்பத்தையும் அனுசரித்துச் செல்ல வேண்டும். தன்னைச் சாராமல் எல்லா வேலையையும் தானே செய்துக் கொள்ளும் திறன் இருக்க வேண்டும், அதே சமயம் தன்னை மிஞ்சாத அளவு அடங்கியும் போக வேண்டும். தன்னுடைய வேலைக்குத் தான் எப்பொழுதும் முதலிடம், மனைவி தான் செல்லுமிடம் தொடர்ந்து வரவேண்டும், இன்னும் பலப் பல எதிர்பார்ப்புகள்!

இரு பாலாரிடமும் திருமணத்திற்குப் பிறகு அட்ஜஸ்ட் செய்து கொள்ளும் மனப்பான்மை மாறி விட்டது. இதற்கு முக்கியக் காரணம் திருமண வயது தள்ளிப் போனது தான். ஒருவரின் பின் இருபதுகளில் அல்லது முப்பதுகளின் முதல் பாதியில் தான் இப்பொழுது திருமணங்கள் நடக்கின்றன. அதற்குள் அவர்களுடைய கொள்கைகள், வாழ்க்கைப் பாதை பற்றிய முடிவுகள் முற்றுமாக இறுகி விடுகின்றன. 

இதில் அடுத்த பிரச்சனை ஆண் இருக்கும் ஊருக்கு பெண் மாற்றல் வாங்கிக் கொள்வதா, இல்லை பெண் இருக்கும் ஊருக்கு ஆண் மாற்றல் வாங்கிக் கொள்வதா என்பது தான். ஏனென்றால் திருமணத் தருவாயில் இருவரும் தங்கள் தங்கள் துறையில் நல்ல இடத்தில் இருக்கிறார்கள். மாற்றிக் கொள்ள முடியாத வேலையாக இருந்தால், இருக்கும் நல்ல வேலையை விட்டு வேறு வேலை தேடிக் கொள்ள இரு பாலாரும் விரும்புவதில்லை. திருமணத்துக்கு முன்பே இது தீர்த்துக் கொள்ளப் படவில்லை என்றால், நிச்சயம் ஆண் அவன் இருக்கும் இடத்திலேயே இருக்கிறான், பெண்ணும் அவ்வாறே. விடுமுறை நாட்களில் சந்தித்துக் கொள்கிறார்கள். இதுவும் சர்வ சாதரணமாகிவிட்டது. 

இதில் பெற்றோர்கள் தங்கள் எதிர்பார்ப்புகளை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய நிலையில் உள்ளார்கள். அவர்கள் சொல்லி பிள்ளைகள் மணம் முடிக்கப் போவதில்லை என்பதை புரிந்து கொண்டு தள்ளி நின்று வேடிக்கைப் பார்க்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். கலப்பு மணத்தை இன்முகத்தோடு எதிர் கொள்ள பழகிக் கொள்ள வேண்டும். திருமண ஜோடியின் வயது வித்தியாசம் பற்றிக் கவலைப் படக் கூடாது 🙂 மருமகளோ மருமகனோ எந்த மொழி பேசுகிறாரோ அதை முறைப்படி ஆசிரியர் வைத்துப் பேசக் கற்றுக் கொண்டால் சாலச் சிறந்தது. அவர்கள் அணியும்/அணியாத உடை/தாலி விஷயத்தில் மௌன விரதம் அனுஷ்டிப்பது நல்ல பெயரை ஈட்டித் தரும்!
பிள்ளைகளால் பத்தாம் பசலி, எங்கள் எண்ணங்களுக்கு மதிப்புக் கொடுக்கத் தெரியாமல் இருக்கிறீர்கள் என்று கெட்ட பெயர் வராமல் இருக்க இவை அவசியம்.

இப்பொழுது பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளிடம் நல்ல பெயர் வாங்க வேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டது 🙂

Photo courtesy: cleiph

The Super Ten

Dsc00992

எனக்குக் கிடைத்திருப்பது போல் அருமையான தோழிகள் வேறு யாருக்காவது கிடைத்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை. ஆரம்பப் பள்ளி முதல் எனக்கு நெருங்கிய தோழிகளாக இருவர் உள்ளனர். எத்தனை வருடத்துப் பந்தம்! பலப் பள்ளிப்பருவத் தோழிகளுடன் இன்றும் நான் நல்ல தொடர்பில் உள்ளேன். 

ஆனால் நான் இப்போழுது எழுதப் போவது என் கல்லூரித் தோழிகளைப் பற்றி. நாங்கள் பத்து பேர் முப்பத்தி நாலு வருடங்களாக நெருங்கிய நண்பர்கள். ஒருவர் இருவருடன் இப்படி இவ்வளவு வருடங்கள் நெருக்கமாக இருக்கலாம். ஆனால் நாங்கள் பத்து பேரும் இவ்வாறு இருப்பது மாபெரும் வரம். கல்லூரியில் கடைசி இரண்டு பெஞ்சுகள் எங்களுடையது. ரொம்ப தொல்லைக் கொடுப்போம் ஆனால் மார்க் வாங்கி விடுவோம். அதனால் ஆசிரியர்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. வேறு வேறு குடும்ப சூழ்நிலை, வேறு வேறு ஜாதி, வேறு வேறு தாய் மொழி, குண்டு, ஒல்லி, வெள்ளை, கருப்பு, இதன் கலவை தான் நாங்கள்.
இதில் இருவருக்குக் காதல் திருமணம். ஒருவருக்குப் பெற்றோர் சம்மதத்தோடு அவர்களே முன் நின்று நடத்தி வைத்தது. மற்றொன்று, குடும்ப எதிர்பபோடு எங்கள் துணையோடு நடந்த கலப்புத் திருமணம். சினிமா கதைகளில் வருவதுப் போல் எங்கள் தோழி வேலைக்குச் செல்லக் கூடாது என்று தடை விதிக்கப் பட்டு அறையில் அடைத்து வைக்கப்பட்டு இருந்தாள். இப்படி ஒரு சூழ் நிலை உருவாகும் என்று எதிர் பார்த்து முன்பே செய்யப்பட்ட ஏற்பாட்டின் படி அவள் வாசலில் தினசரியை எடுப்பது போல வெளி வந்து காலில் செருப்புக் கூட அணியாமல் தெரு முனையில் நின்றிருந்த வருங்காலக் கணவரின் தோழனோடு வடபழனி கோவில் சென்று திருமணம் புரிந்தாள்.
வரிசையாக எங்கள் அனைவருக்கும் திருமணம் நடந்தது. அதில் எங்கள் கடைசி தோழியின் திருமணத்திற்கு முன்பே இன்னொரு தோழியின் திருமண வாழ்வு முடிந்து விட்டது. அவள் கணவன் இந்திய இராணுவத்தில் கேப்டன். இந்திய இராணுவத்தின் அமைதிப் படை இலங்கைக்கு எண்பத்தி ஏழாம் வருடம் அனுப்பப்பட்டது. அதில் சென்ற அவர் கண்ணி வெடியில் கால் வைத்து பொட்டலமாக வீடு திரும்பினார். என் தோழிக்குத் திருமணம் ஆகி இரண்டரை வருடங்கள், ஒரு வயதில் கைக் குழந்தை. மறு மணத்தைத் தவிர்த்து மகனை சிறப்பாக வளர்த்து அவனுக்குத் திருமணமும் புரிந்து விட்டாள். கணவன் இல்லாததால் சமுதாயத்தில் அவளுக்கு நேர்ந்த அவமானங்கள், ஓர் அரசாங்க வேலை கிடைக்க இளம் வயதில் அவள் பட்ட பாடு, இன்னும் எத்தனையோ. தனியாக புத்தகம் எழுதும் அளவு செய்திகள் உண்டு.
எங்கள் தோழிகளில் இருவருக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. அதில் ஒருவருக்குப் பிறக்கவேயில்லை. இன்னொருவருக்கு மூன்று ஆண் குழந்தைகள் பிறந்தவுடன் இறந்தன. மருத்துவர்களுக்குக் காரணம் தெரியவில்லை. நாங்கள் அனைவருமே வேலைக்குச் சென்றவர்கள் தான். ஆனால் குடும்ப சூழ்நிலை நிமித்தமாக சிலர் வேலையை விட்டு விட்டு வேறு பல முயற்சிகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். எங்களில் ஒருவர் இறை சேவையில் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டு உள்ளார். எங்கள் பொருளாதாரச் சூழலில் ஏற்றத் தாழ்வு உண்டு. எல்லோருக்கும் இருப்பது போல் குடும்ப வாழ்க்கையில் பல இன்னல்களைப் பார்த்து இருக்கிறோம். உடல் ஆரோக்கியத்தில் தொல்லைகள் உண்டு. ரொம்பச் சிரமமான சூழ்நிலையில் ஒருவர் இருந்தால் நாங்கள் அவருக்காக கூட்டுப் பிரார்த்தனை செய்வதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளோம். இன்றைய கால கட்டத்தில் குழந்தைகளை வளர்ப்பது எளிதன்று. வளர்ந்த பிள்ளைகளினால் வரும் பிரச்சனைகளையும் சமாளிக்கிறோம். குழந்தையில்லாத் தோழி ஒருமுறை எங்களிடம், நல்ல காலம் எனக்குக் குழந்தைகள் இல்லை என்று கூறும் அளவுக்கு சிலருக்குத தொல்லைகள் இருந்திருக்கின்றன 🙂 வேறு வேறு ஊர்களில் இருந்த நாங்கள் இப்பொழுது சென்னையிலேயே இருக்கிறோம். வெளி ஊர்களில் இருந்த போதும் கண்டிப்பாக சந்தித்துக் கொள்வோம். இப்பொழுது சந்திப்பது இன்னும் எளிதாகி விட்டது.  நாங்கள் ஒன்று கூடிவிட்டால் எங்கள் வயது பதினெட்டு 🙂

 எங்களை எல்லாம் இத்தனை வருடங்களாக இணைத்திருப்பது என்ன? நிபந்தனையற்ற எல்லையில்லா அன்பு ஒருவர் மேல் மற்றவருக்கு! மற்றவர் துன்பத்தைத் தன் துன்பமாக நினைக்கும் மனப் பாங்கு. துளியும் அசூயை இல்லா நட்பு. அடுத்தவர் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கும் நல்ல உள்ளம். குடும்பத்திற்குக் கொடுக்கும் முக்கியத்துவம் நட்புக்கும் கொடுப்பது!

இறைவா, இந்த நட்பு எங்கள் வாழ் நாள் முழுவதும் இனிதே தொடர அருள் செய்வாயாக!
{எங்கள் குடும்பங்களிலும் ஏனைய நட்பு வட்டாரங்களிலும் இந்தக் கட்டுரையின் தலைப்பின் பேரில் தான் எங்களை அழைப்பார்கள் 🙂 }

அழகிய தாய்

Img_0707

என் தாயை பற்றி எழுத வேண்டும் என்று விருப்பம். ஆனால் எங்கே ஆரம்பிப்பது என்று தான் தெரியவில்லை. 

என் தாய் பிறந்தது ஒரு பாரம்பர்யம் மிக்க, கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் குடும்பத்தில். என் பாட்டனார் நீதிபதியாக இருந்தார். அரசாங்கப் பணி ஆனதால் பல ஊர்களுக்கு மாற்றல் உண்டு.அதனால் கல்லூரியில் சேருவதற்கு முன்பே பல ஊர்களில் வசித்ததால் ஒவ்வொரு ஊரின் பழக்க வழக்கமும் என் தாய்க்கு அத்துப்படி. நாலு ஆண் பிள்ளைகளுக்குப் பின் பிறந்ததால் அருமையாகவும் வளர்க்கப் பட்டார். சென்னையில் குவீன் மேரிஸ் கலூரியில்பொருளாதாரத்தில் இளநிலை பட்டம் பெற்ற பின் என் தந்தையை மணந்தார்.

 என் தந்தை அவர் குடும்பத்தின் மூத்த மகன். நிறைய தங்கைகள் தம்பிகள். அவரின் தந்தை இருந்தாலும் குடும்பப் பொறுப்பு முழுவதும் என் தந்தை தலை மேல் தான். என் தாயின் தந்தை, என் தந்தையின் குணத்தை பார்த்து, பொருளாதாரத்தில் பின் தங்கிய குடும்பம் ஆனாலும், பிள்ளை நல்ல பிள்ளை என்று மகளை கட்டி கொடுத்திருக்கார். என் தந்தை தன் கடின உழைப்பால் உயர்ந்து சொந்த தொழிற்சாலை தொடங்கி சுற்றத்தாரை பெருமை பட வைத்தார். அனைத்துத் தங்கைகளுக்கும் திருமணம் செய்து வைத்தார். தம்பிகளை படிக்க வைத்துத் திருமணமும் செய்து வைத்தார். எல்லாம் என் தாயின் துணையோடு. என் மூன்றாவது அத்தைக்கும் நாலாவது அத்தைக்கும் ஒரே வருடத்தில் திருமணம் நடந்தது. என் தாய் தன் நகைகளையே போட்டு அவர்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தார். என் அத்தைகளும் சித்தப்பாக்களும் என் தாயை தங்கள் தாயாகவே இன்றும் நினகின்றனர். 

யார் கண் பட்டதோ என் தந்தையின் தொழில் பங்குதாரர், வெள்ளை உள்ளம் கொண்ட என் தந்தையை பண விஷயத்தில் நன்றாக ஏமாற்றி விட்டார். மிகுந்து நிதி நெருக்கடியான நிலைமை. நானும் என் தம்பியும் பள்ளியில் படித்துக் கொண்டு இருந்தோம் நான் பத்தாம் வகுப்பு என் தம்பி ஐந்தாம் வகுப்பு. அதே நேரத்தில் தான் என் தந்தை அவருடைய இன்னொரு தொழிற்சாலையில் பெரிய முதலீட்டில் பால் பேரிங்க்ஸ் தயாரித்து, அதுவும் வணிக ரீதியாக தோல்வியைத் தழுவியது. அதிலும் நட்டம். என் தாய் எப்பொழுதுமே என் தந்தைக்கு வணிக நிர்வாகத்தில் உறுதுணையாக உதவி செய்து கொண்டிருந்தார். இந்த சூழ்நிலையில் என் தாயின் பொறுப்பு பன்மடங்காகியது. அஞ்சா நெஞ்சம் என்று என் தாய்க்கு தான் பட்டம் கொடுக்க வேண்டும். என் அம்மாவின் சாதுர்யமும்,தைர்யமும் தான் எங்களை அந்த சூழ்நிலையிலும் தாக்குப் பிடிக்க வைத்தது.

அதன் பின் என் தந்தையை பார்கின்சன்ஸ் நோய் தாக்கியுள்ளது தெரிய வந்தது. என் தந்தைக்கு அப்பொழுது ஐம்பது வயசு தான். அந்த நோயின் தாக்கத்தை ஓரளவு கட்டுப்படுத்த முடியூமே தவிர மருத்துவத்தில் முழு நிவாரணம் இன்னும் கண்டு பிடிக்கப் படவில்லை. கொடிய நோய். மூளையில் சுரக்கும் டோபாமைன் இவர்களுக்கு சுரப்பதில்லை அதனால் மூளை கட்டளை இட்டாலும் கை கால்கள் அதை மெதுவாத்தான் செயல் படுத்தும். மோட்டார் ச்கில்சை பாதிக்கும் ஒரு நோய். நோயின் தாக்கம் நாளுக்கு நாள் அதிகரிக்குமே தவிர குறையாது.

என் அம்மா என் அப்பாவிற்கு கைகளும் கால்களும் ஆனார். பூமா தேவிக்கு மறு பெயர் மரகதம் என்று என் தாயின் பெயரை வைத்து விடலாம். உதவிக்கு வேலையாட்கள் இருந்தாலும் இரவும் பகலும் இருபத்திநான்கு மணி நேரமும் என் தந்தையை கவனித்துக் கொண்டவர் என் தாய். காந்தாரி த்ரித்ராஷ்டரனுக்குக் கண் தெரியவில்லை என்று திருமணத்துக்குப் பின் தன கண்களை கட்டிக் கொண்டாள். ஆனால் என் அம்மா அதற்கு ஒரு படி மேலே சென்று என் தந்தைக்குக் கண்ணாகவே இருந்தார்.  

எத்தனை முறை என் தந்தை மருத்துவ மனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறார், அத்தனை முறையும் அங்கும் செவிலித் தாயாக இருந்து இல்லத்திலும் அதையே தொடர்ந்து செய்தார். ட்ரெஸ்ஸிங் செய்வது, ஊசி போடுவது, சக்ஷன் பம்ப் மூலம் சளி எடுப்பது, ரைல்ஸ் டியுபில் உணவு கொடுப்பது போன்ற அனைத்தும் தெரியும். என் தந்தையின் அறைக்குள் நுழைந்தால் அது ஒரு நோயாளியின் அறையை போலவே இராது. என் அப்பாவும் மடிப்புக் கலையாத மேல் சட்டையும் வெள்ளை வேட்டியுமாகத் தான் காட்சி அளிப்பார். எல்லாம் என் தாயின் கை வண்ணம். இது ஒரு நாள் இரண்டு நாள் கதையல்ல பல வருடங்கள் என் தந்தையை பேணிக் காத்தார் என் தாய். எத்தனையோ குடும்ப விழாக்களுக்குச் சென்றதில்லை. இன்னும் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

என் தந்தை உயிர் துறக்கும் நேரத்திலும் என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதை செவ்வன செய்தார். என்னை கங்கை நீர் இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லி எடுத்து வரச் சொன்னார். அனைவரும் கங்கை நீரை என் தந்தையின் வாயில் விட்டோம். ஓம் நமோ நாராயணா என்ற நாமத்தை எங்களை உரக்க ஜபிக்கச் சொன்னார்.அவரை தன்னுடன் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளாமல் விடைபெற அனுமதி கொடுத்தார். அது மிகக் கடினம் ஏனென்றால் என் தாய் என் தந்தைக்கு செய்த அனைத்தும் அன்பினால் செய்தது. எதையுமே அவர் கடமையாகக் கருதிச் செய்யவில்லை.

 இந்த வயதிலும் என் தம்பிக்கு அவன் தொழிலில் (என் தந்தை ஆரம்பித்ததை அவன் தொடர்கிறான்) உறுதுணையாக இருக்கிறார். அவருடைய பொது அறிவு அனைவரையும் வியக்க வைக்கும். தெரியாத விஷயமே கிடையாது என்று சொல்லலாம். அவரை போல் ஒரு நிர்வாகத் திறன் உடையவரை பார்க்கவே முடியாது. எந்தத் துன்பத்திலும் சிரித்த முகமாகவே இருப்பார். என்னை பொறுத்த வரையில் இந்தப் புவியில் என் தாயை விட அழகான மனிதர் யாருமே இல்லை.

A remarkable life

Hanumantharao

(Hanumantha Rao garlanding my husband on my son’s upanayanam 1998)

I had known Hanumantha Rao since 1982 when we moved to Saligramam. He lived right across from our house, a central government employee with very humble beginnings. My father’s automobile component manufacturing unit was also in Saligramam and we were facing severe financial trouble at that time. My father had invested a lot in R&D in successfully manufacturing precision ball bearings indigenously for the first time in India but the product cost was far more than the Japanese imported bearings. Hence a commercial failure.

Hanumantha Rao was one of the founders of the Saligramam Raghavendra Swamy temple. So he introduced us to Raghavendra Swamy. Eternally grateful to him for that! The temple was very small then and he worked tirelessly to bring more facilities and to make it self sufficient.

He was a friend, philosopher and guide to me as I needed to find strength to face the trying times my family was going through then. Faith is what gets you through any ordeal and he made me believe that Raghavendra Swamy will help alleviate our sufferings. My love for Raghavendra Swamy has grown into a Vriksham now from the small seedling of Bhakthi that he planted in my heart years ago.

I was away from the country from 1984 to 1995 but was always in touch with him whenever I visited Chennai. From the time I moved back I almost always went to the temple every Thursday and would never miss seeing and talking to him for a few minutes. He also built another Raghavendra Swamy temple near Arani which was his home town. He had three daughters and one son and his share of family woes. But he was always at the temple on Thursdays to counsel so many souls who came there with serious problems.

Raghavendra Swamy has spoken to him many times and given him instructions on various matters regarding the temple and replies to prayers he made for other’s problems. He became frail as he grew older and fell ill to sicknesses brought upon by old age. But his undaunted faith in Raayar always transmitted from him to others who came to him for help and gave them the much needed hope to survive.

I met him the previous Thursday before he passed away. He had wheezing and looked very weak. When I mentioned this to him he brushed it aside saying that with age comes weakness. In my selfishness I asked him to pray that my daughter would get a good alliance soon and he said Raayar will never forsake me.

He passed away on Dec 27 2011 very early in the morning. On 24th December which was Dhanur maasam amavaasai he told his friend that five of his friends have passed away on that auspicious day and named them. My father was one of them. He added that he still had a few more days to go. Apparently the friend did not take it seriously. On the same day he called his son-in-law and clearly explained his financial holdings. On the morning of the 26th he called his daughter and told her that his time had come and he was leaving that night. He also told her not to tell anyone as that would make people start visiting him, but made her promise to inform all those he knew after he passed away since he said they would be very offended if they were not informed.

That night he told his son to sleep next to him. Around 11pm he woke him up once and asked him for the time. When his son said it was 11 pm, he said “You please continue sleeping, there is still some more time.” Then he woke him up around 2am and went to the toilet with the help of his son. Then he asked him to wake up his daughter-in-law. He then thanked them both for taking care of him so well all these years, especially his daughter-in-law for preparing food that he liked etc. He then requested them to take good care of his wife. He blessed them with all good things in life. Then with the agility not possible for a 83 year old man, he rushed to the next room, saying he did not want to be in a room filled with beds. He found a chair under the photo of Lord Lakshmi Narasimha and sat in it. Chanting Ragahavendra Swamy’s name he breathed his last while holding his wife’s hand in one hand and his son’s hand in another.

Some lives are amazing!

 

My First Post

Something pertaining to today’s topic:      Doctors – their duties and responsibilities

Madhuri-thatha

 

Niyantha-thatha

[My father with my daughter, in 1987 in Chennai, and with my son, in 1989 in San Francisco]

My father suffered from Parkinson’s disease. He was diagnosed with the disease in 1984, the year I got married. But he probably had it for a few years before the diagnosis. It is a progressively degenerative disease which affects the motor skills of a person among other things. There is a secretion in the brain called dopamine which stops secreting for PD patients. So he was chemically dependent on supplemental drugs which had severe side effects. But he fought the disease valiantly for so many years and was the embodiment of positive out look.

With this disease you can imagine how many doctors we would have seen and how much research we would have done to alleviate his suffering. Dr. K.V.Thiruvengatam was his primary doctor. My father always used to tell us to count our blessings. Dr.KVT was our first blessing. He gave my father the best medical care any one can ask for in this world. Dr.KVT is undoubtedly the God of medicine. He will never prescribe a drug which was not in circulation for at least three years and was fully sure of its merits before prescribing it to any one.

I lived in San Jose for many years and I have taken my father to the Stanford Medical college hospital for evaluation. The doctors there were surprised to see how well he was doing with about ten years of having the disease. The resident doctor prescribed him a new drug in the market which became allergic to him and he had severe reactions. Not complaining, because the doctor did tell us it was new in the market, but my father he being who he was would not mind trying anything new if that in case brought him a cure.

He got PD when he was around fifty but was diagnosed when he was fifty four. In his seventies he was hospitalised several times mostly in Apollo. Many times straight into the ICU. His speech became impaired and he was totally bed ridden, was fed on ryle’s tube. So hospitalisation was always a nightmare especially if he was in the ICU because no one could follow what he said except me and my mother. To the nurses and doctors he was just another patient, but to us, dearest dad. So, many times I would sneak up to the ICU by any means possible to see what he required. His leg would be caught in the steel rails of the hospital bed for hours together and sometimes blood oozing out, as he could not communicate his discomfort. But I would still say that the doctors and nurses did their best to save him every time, though his condition detiriorated further after every hospital visit.

This PD is not a common disease here as far as I know. You hear more about it in the western countries. So I cannot blame the doctors or nurses for their mistakes, though it was negligence on their part.

Our family doctor, Dr.Visalakshi Muthiah used to make house calls, which is unheard of these days. She often treated him for the recurring chest infections which resulted from immobility of my dad and feeding through ryle’s tube. Her husband is also a doctor and we have not seen a more compassionate doctor couple than them.

We have used many many nurses and physiotherapists in the past twenty years to assist my father at home as our house slowly turned into a mini hospital with oxygen cylinders, heavy duty suction pumps, nebulizer, oxygen saturation/pulse meter and what not. All those who assisted us have always shown compassion with an exception of may be five percent on the whole. In fact at one point we did make a conscious decision to not hospitalise him any more because of the agony he went through there.

There have been mistakes committed by hospital doctors, and we have always had to be vigilant in monitoring the care given to him and correct the mistakes immediately. I have encountered rude doctors, cynical doctors, even clueless ones. But I can honestly say that doctors are great as they have the capacity to pull back a departing soul and bring hope and happiness to millions of families around the world. My family doctor was in our home at my father’s bed side when he left his body on December26 2008 at 5.30pm.