Singapore – A Model City/Country!

Classic Singapore

Singapore is a small country. In fact the size of Singapore is almost the same size as the Chennai metropolitan city. What struck us most when we moved to Singapore from the vast land of the US was the tiny size of the country. We lived in Singapore from 1993 to 1996. In the US the residential suburbs were filled with sprawling single storey houses. But Singapore was a vertical city 🙂 The high rise buildings housed the population. Being a small city there is not much to see in Singapore. The main entertainment is shopping. They have amazing shopping malls which carry everything under the Sun. The creativity of the government is revealed in the way that they have turned the Sentosa Island into a top notch entertainment centre like Disney land!

The highways and roads are not broad but the quality and cleanliness of the roads will make you fall in love with that country at first sight. The economy of the country is very much dependent on tourism. Hence the government gives importance to any and all things related to encouraging tourism.

I have read stories of writer Sujatha where he would talk about incidents happening in the year 2512 (or so) in futuristic cities which were very robotic in nature. We saw the shades of such a city in Singapore in those days itself 🙂 I am certain that the government has fine tuned its activities to make life simpler and easier for its citizens than before and the people have everything delivered at their door steps now!

It is a very safe country. A woman could go out alone at 2 am in the night wearing jewels and yet be have no fear for her safety. I speak about this out of experience when I had to go out alone one night out of necessity. In my opinion, fear of severe punishment if caught while committing a crime is the main reason for such good behaviour. Caning is a very common form of punishment along with jail sentences and fines. I have heard that a mere two strikes by cane on the buttocks of those found guilty will be remembered by them with fear for the rest of their lives. When we were there an American teenager was caught and found guilty for painting graffiti on some public property. If the same thing had happened in the US he would have been slapped with a fine and some hours of community service. But in Singapore he was to be caned for this crime. The American family tried their best to take him away from the country before he was caned. I remember Bill Clinton appealing to the Singapore government. But the government did not budge and he received his share of caning as ordered by the court and only then was he allowed out of the country.

Taxi car’s registration numbers, driver’s licence numbers and their mobile phone numbers are all registered with the concerned government departments. So if we lose something in the taxi or if the driver misbehaves we can lodge a complaint and the authorities can easily track them. Hence the taxi drivers also behave nicely towards us. Metre rates are only paid and the balance change duly rendered! The government stipulates the rate per kilometre which is reasonable enough tube accepted by the taxi owners. The night time taxi travel is one and a half times the rate that we normally pay during day time. The drivers are well trained and the city is so well planned that all you have to do when you get into the taxi is to give the address and we will be dropped in the right place. Ninety percent of them speak English and even the remaining ten percent do understand and follow instructions.

We used to have two cars when we were in the US. The three years that we spent there we did not buy a car, due to two reasons. One was that, Singapore had a wonderful public transport system, air-conditioned busses, speeding metros and reasonable rates for a comfortable taxi ride. Trains and busses and taxis were clean and functioned efficiently. The other reason was the exorbitant prices of cars. If the cost of the car was Sing$30,000, there was an additional tax called COE which varied anywhere from Sing$20,000 to Sing$70,000 or so as it was based on a demand and supply model. This was imposed by the government to restrict its people to curtail the purchase of cars and they were able to have a control on the number of cars on the road every year. This COE was also valid only for ten years after which you have to pay again. That way they made sure that old cars were not on the road thus controlling the pollution levels in the atmosphere. The payments for car parking in CBD(business districts, equivalent to down town area in the US) was also very high making it a deterrent to office goers to own a car. If the government wanted to increase the sales of cars they would lower the COE. They ran the country in the same way a CEO would run a company.

My children weren’t very happy over the fact that we did not have a car, especially my son 🙂 The moment we stepped out of our house he will extend his arm to hail a taxi on the road! They both had school van/bus to pick and drop them. It was such a breeze to get admission in schools for them. All we had to do was to submit an application to the education ministry and they allotted the school that was close to our home address. When we were there a shift system was followed. First and third standards had the afternoon shift and second and fourth had the morning shift.

Everything and everybody has to follow a regimen there. The government was a benevolent dictator. It provided its people with all the needed comforts. Their housing board which was called the HDB provided flats at a very reasonable rate to permanent residents and their citizens. A taxi driver and a street vendor would be a house owner in that country. Additional benefits were allotted to citizens of the country. They had the right to buy brand new HDB flats that came into the market and loans at lower interest rates etc, to name a few.

It is very common there for both the husband and wife to hold jobs there. Another special feature of that country is the availability of live in maids. They are mainly hired from India, Sri Lanka, Bangladesh, Thailand, Malaysia and Pakistan. They have a separate visa. This has its plusses and minuses.

High rise buildings!

The country is devoid of any natural resources. Even water is imported from Malaysia. But the government functions with a superior visualisation of its future needs and makes provisions for every conceivable contingency. It is such a tiny country but it makes military training compulsory to all boys who finish their high school there. They are allowed to continue their college education only after they have completed the three years of mandatory military training. But once you finish that in flying colours, the government provides the students with financial aid to study in their own top universities or even helps them go abroad for their higher studies. But if you do not take up this training you are thrown out of the country. Your PR(equal to American Green Card) is revoked and have to leave the country immediately. If in case you want to visit the country later you may get a visitor’s visa for two weeks at a time. So many Indian parents living there who do not want their sons to under go such training leave the country when their child is in the ninth or tenth standard and move to US or Australia or back to India.

Schools are equally restrictive. There is no room for creativity. Further, they even monitor the weights of the students. They are paranoid about having a future generation which is obese. So such kids are given counselling by doctors to eat less and they are forced to jog several rounds in the school playground before or after class.

My daughter is a very creative and sensitive person. She became stifled by the rules and regulations in school. More so by the racial discrimination that she felt was shown towards the Tamils/Indians by the majority there, the Chinese. Moving from a place where there was enough freedom to a place that was claustrophobic she decided to move to India to live with her grandparents and go to school there.

We had no option but to follow her 🙂 I was quite happy in Singapore during the days that I lived there. But it is highly doubtful if I would have been happy if I had continued to live there and made it my home. I am too averse to interference in personal freedom and thrive only in a unrestricted society.

Sri Srinivasa Perumal Temple

There are plenty of Hindu Temples in Singapore. Perumaal Kovil and Vatapathra Kaliyamman Kovil on Serangoon Road, the Chettiyar Murugan kovil are quite famous. Thai Poosam is celebrated with so much fan fare and devotion. It is a sight to behold to see the Chinese and the Malay people side by side with the Indian devotees carrying Kavadi and milk pots on that day.

Serangoon Road, Mustafa, Kalyanasundaram mega marts, Komalas restaurant and Little India are all so much part of our Tamil culture that we will really not miss India that much and it is only a four hours flight to Chennai as well. The best part is the three races of Indian, Malay and Chinese do co exist and live in harmony there. The government has to be commended for that.

It is a very peaceful and comfortable life there. But do people have a life there? That is my question!

Co-existing races

நான் கண்ட சிங்கப்பூர்!

மெர்லயன் – சிங்கப்பூரின் தேசிய சின்னம்

சிங்கப்பூர் ஒரு சிறிய நாடு. சொல்லப் போனால் அந்த நாட்டின் பரப்பளவு சென்னை மாநகரத்தின் பரப்பளவை ஒத்தது. பரந்து விரிந்த அமெரிக்காவில் இருந்து நாங்கள் சிங்கை வந்து குடியேறியபோது (1993-1996) முகத்தில் அடித்த முதல் பெரிய வித்தியாசம் அது தான். அடுத்து எங்கு திரும்பினும் அடுக்கு மாடி குடியிருப்புக்கள். பொழுதுபோக்கு என்று பார்த்தால், ஷாப்பிங் தான் அங்கே மிகப்பெரிய பொழுதுபோக்கு. ஊர் சிறியது ஆனதால் சுற்றிப் பார்க்க அதிகம் இல்லை. ஆனால் அதிலும் அவர்கள் சென்தோசாத் தீவை ஒரு டிஸ்னி லாண்டை போல் ஒரு உல்லாசத் தலமாக அமைத்திருந்தது அவர்களின் படைப்பாற்றலைத் தான் காட்டுகிறது.

சாலைகள் அகலம் குறைவாக இருப்பினும் அதன் சுத்தமும் தரமும் நம்மை வியக்கவைக்கும். அந்நாட்டின் பொருளாதாரமே வெளிநாட்டினர் அங்கு சுற்றுலா வருவதைச் சார்ந்து இருப்பதால் அதற்குத் தகுந்த அனைத்திற்கும் மிகுந்த முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்.

எழுத்தாளர் சுஜாதா அவர்கள் சில கதைகளில் அடுத்த சில நூற்றாண்டுகளில் வரவிருக்கும் ரோபோ நகரங்களைப் பற்றி விவரித்திருப்பார். அதை ஓரளவு சிங்கப்பூரில் நாங்கள் அப்பொழுதே பார்த்தோம். இப்பொழுது கேட்கவே வேண்டாம். இன்னும் சட்ட திட்டங்களை மெருகேற்றி குடிமக்களுக்கு அனைத்தும் வாயிற்படியில் வந்திறங்கும் தரத்திற்கு முன்னேறியிருக்கும் 🙂

இரவு இரண்டு மணிக்கும் ஒரு பெண் நகைகள் அணிந்து வெளியில் தனியாகச் சென்று வரலாம். பயமில்லை. எனக்கு ஒரு சமயம் அந்த மாதிரி ஒரு அவசியம் ஏற்பட்டு அவ்வாறு சென்றிருக்கிறேன். தவறு செய்து பிடிபட்டால் கடும் தண்டனை என்ற பயம் தான் இந்த நல்லொழுக்கத்திற்குக் ஒரு முக்கிய காரணம் என்று நிச்சயமாகச் சொல்வேன். தவறு இழைத்தவர்கள் பிரம்பினால் பிட்டத்தில் அடிக்கப் படுவார்கள். ஒரு அடி, இரண்டு அடிகளே வாழ்க்கை முழுவதும் மறக்க முடியாததாக இருக்கும் என்று கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். நாங்கள் அங்கிருந்த போது ஒரு அமெரிக்க தூதரகத்த்தில் வேலை செய்பவரின் பதின் வயதில் உள்ள மகன், கிராஃபிட்டியை சில நண்பர்களுடன் பொதுச் சொத்தான ஒரு சுவரில் கிறுக்கியதற்கு பிரம்படி தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. இது அந்த சமயத்தில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திய ஒரு வழக்கு. அமெரிக்காவில் சுவற்றில் கிறுக்குவதை ஒரு குற்றமாகவே கருதமாட்டார்கள். இந்த மாதிரிச் செயலுக்குப் பிடிபட்டால் இத்தனை மணி நேரம் சமூகச் சேவை செய்யச் சொல்லி நிதிபதி அங்கே தண்டனை விதிப்பார். இங்கோ பிரம்படி. அந்தப் பையனின் பெற்றோர்களும் அவனை எப்படியாவது அமெரிக்காவுக்கு அழைத்துச் சென்று விடவேண்டும் என்று முயன்றனர். முடியவில்லை. தண்டனைக்குப் பிறகே அவன் அமேரிக்கா திரும்பினான்.

டாக்சி ஓட்டுனர்கள் வண்டி எண்கள், ஓட்டுனர் லைசென்ஸ், அவர்களின் தொலைபேசி எண்கள் அனைத்தும் அந்தத் துறைக்கான அரசாங்க அலுவலகத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டு இருக்கும். ஏதாவது பொருளைத் வண்டியில் விட்டுவிட்டாலோ, ஓட்டுனர் முறைகேடாக நடந்து கொண்டாலோ உடனே வண்டி எண்ணைக் குறித்துக் கொண்டு புகார் கொடுத்துவிடலாம். அதனால் டாக்ஸி ஓட்டுனர்களும் நல்ல முறையில் நம்மிடம் பழகுவார்கள். மீட்டருக்கு மேல் வாங்குவது என்ற பேச்சே இல்லை. மேலும் அரசாங்கமே கிலோமீட்டர் பயணத்திற்கு இவ்வளவு என்று நியாய விலை நிர்ணயம் செய்து விடுகிறது. இரவில் சென்றால் டாக்ஸி கட்டணம் ஒன்றரைப் பங்கு அதிகம் கொடுக்கவேண்டும். விலாசத்தைச் சொன்னால் போதும் சரியான இடத்திற்கு நம்மை அழைத்துச் சென்று நிறுத்தி விடுவார்கள். தொண்ணூறு சதவீதத்தினருக்கு ஆங்கிலம் தெரியும். தெரியாத பத்து சதவீதத்தினரும் ஓரளவு புரிந்து கொண்டு செயல்படுவர்.

அமெரிக்காவில் இருந்த பொழுது நாங்கள் இரண்டு கார்கள் வைத்திருந்தோம். சிங்கப்பூரில் இருந்த மூன்று வருட காலமும் கார் வாங்கவில்லை. இரு காரணங்கள். ஒன்று, அரசாங்கம் அமைத்துக் கொடுத்திருந்த பொதுப் போக்குவரத்திற்கான பஸ்களும், மெட்ரோ ரயில்களும் அவ்வளவு வசதியானவை. விரைவாகச் செல்லக்கூடியவை. கட்டணங்களும் மிதமானவை. டாக்சிகள் சௌகர்யமானவை. கட்டணங்களும் அதிகப்படியானவை ஆல்ல. அடுத்தக் காரணம், அங்கு கார்களுக்கு விதிக்கப்படும் அதிகப்படியான வரி. சீ ஓ ஈ என்பார்கள். காரின் விலை முப்பதாயிரம் வெள்ளி என்றால், கூடுதல் வரி இருபதாயிரம் முதல் அறுபது எழுபதினாயிரம் வரை இருக்கும். இதன் மூலம் வாகனம் வாங்குவோரின் எண்ணிக்கையை சீரான வழிமுறையில் அரசாங்கம் கட்டுப்படுத்துகிறது. இந்த வரியின் வாழ்நாளும் பத்து வருடங்கள் தான் அதாவது ஒரு காரின் வாழ்நாளும் அவ்வளவே. அதன் மூலம் காற்றில் உள்ள மாசு கட்டுப்படுத்தப் படுகிறது. அதற்குப் பிறகு திரும்பவும் வரி செலுத்த வேண்டும். மேலும் அலுவலகத்தில் வாகன நிறுத்தத்திற்கும், சாலை பயன்பாட்டிற்கும் தனிக் கட்டணம் வசூலிக்கப்படும்! இந்த அதீத கெடுபிடியினால் வாகனம் வாங்குவோர் எண்ணிக்கையை அரசாங்கம் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்துள்ளது. அதிக வாகனங்கள் விற்கப்பட வேண்டும் என்று நினைத்தால் சி ஓ ஈ யை குறைப்பார்கள். அரசாங்கம் நாட்டை நடத்துவது ஒரு நிறுவனத்தை நடத்துவது போல் இருக்கும்.

என் குழந்தைகளுக்குக் குறிப்பாக என் மகனுக்குக் கார் இல்லாதாது சிறிது கஷ்டமாக இருந்தது 🙂 வீட்டுப்படி இறங்கியவுடன் கையை நீட்டிவிடுவான் சாலையில் போகும் டாக்சியை நிறுத்த. பள்ளிக்குச் செல்ல இருவருக்கும் பள்ளிப் பேருந்து வந்துவிடும். பள்ளியில் குழந்தைகளைச் சேர்ப்பது அவ்வளவு எளிதாக இருந்தது. விண்ணப்பப் படிவத்தை கல்வித் துறை அதிகாரியிடம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அவர்களே நம் வீட்டு விலாசத்தை வைத்து அதற்கு அருகில் உள்ள பள்ளியில் அந்தந்த வகுப்பிற்கான அனுமதி அளித்துவிடுவர். அங்கே நாங்கள் இருந்த போது ஷிப்ட் முறை. ஒன்றாம் மூன்றாம் ஐந்தாம் வகுப்புகள் மதியம் ஆரம்பித்து மாலை முடியும். இரண்டாம் நான்காம் ஆறாம் வகுப்புகள் விடிகாலை ஆரம்பித்து மதியம் முடியும்.

அங்கு நடைபெறும் அனைத்துச் செயல்களும் ஒரு கட்டுக்கோப்பாக நடைபெறும். அரசாங்கம் மக்களுக்கு அனைத்து வசதிகளையும் செய்து கொடுக்கிறது. ஹெச் டி பி எனப்படும் வீட்டு வசதி வாரியம் மூலம் குடியிருப்புக்களை சகாய விலையில் வாங்க முடியும். ஒரு டாக்சி ஓட்டுனரும் சொந்த வீட்டுக்காரராகத் தான் இருப்பார். முக்கியமாக சிங்கப்பூர் குடிமகனாக இருந்தால் மேலும் அவர்களுக்கு நிறைய சலுகைகள் உண்டு. வீட்டு வசதி வாரியத்தின் புதிய குடியிருப்புக்களை வாங்ககுவதில் முன்னுரிமை முதல் பலவிதமான நன்மைகள் அவர்களுக்குக் கிடைக்க வழிச் செய்கிறது அரசாங்கம்.

கணவன் மனைவி இருவரும் வேலைக்குச் செல்வதை அங்கு சாதாரணமாகக் காணலாம். அங்கு இருக்கும் இன்னும் ஒரு கலாச்சாரம், வீட்டு வேலைக்கு வீட்டோடு தங்கும் முழு நேர ஆள் அமர்த்திக் கொள்ளும் வசதி. அவ்வாறு வேலைக்கு வருபவர்கள் பெரும்பாலும் இலங்கை, பங்களாதேசம், இந்தியா, பாகிஸ்தான், தாய்லாந்து, மலேசியா ஆகிய நாடுகளில் இருந்து வருபவர்களே. அவர்களுக்குத் தனி விசா உள்ளது.

வானுயரக் கட்டிடங்கள்

சொந்தமாக இயற்கை வளம் ஏதும் இல்லா நாடு சிங்கப்பூர். தண்ணீர் கூட மலேசியாவில் இருந்து தான் வாங்குகிறார்கள். ஆயினும் நல்ல தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் செயல்படும் அரசாங்கம் எல்லா சூழ்நிலையையும் எதிர்பார்த்து முன்னேற்பாடுடன் செய்ல்படுகிறது. குட்டியூண்டு நாடாகினும் அதைக் காக்க கட்டாய ராணுவப் பயிற்சியை பள்ளிக் கல்வி முடிந்த அனைத்து ஆண்களுக்கும் தருகிறது அரசாங்கம். அது மூன்று வருடப் பயிற்சி. அதற்குப் பின் தான் கல்லூரி படிப்பிற்கு அவர்கள் செல்ல முடியும். ஆனால் அதை செவ்வனே முடித்தால் வெளிநாடு சென்று படிப்பதற்கோ அல்லது உள்நாட்டில் நல்ல பல்கலைக்கழகத்தில் படிப்பதற்கோ பண உதவி செய்கிறது அரசாங்கம். அனால் இந்தப் பயிற்சியைத் தவிர்ப்பவர்களை நாடு விட்டே கடத்திவிடுகிறது. பி ஆர் எனப்படும் அமெரிக்க பச்சை அட்டைக்கு ஒப்பான நிரந்தரக் குடியுரிமை பறிக்கப்பட்டுவிடும். பின் அவர்கள் சுற்றுலா விசாவில் தான் வந்து போக முடியும். இந்தக் கடுமையான இராணுவப் பயிற்சியில் விருப்பம் இல்லாத நிறைய இந்தியர்கள் தங்கள் ஆண் பிள்ளைகள் பத்தாம் வகுப்புப் படிக்கும் தருவாயில் வேறு நாட்டிற்கு சென்று குடி ஏறிவிடுகின்றனர்.

பள்ளிக்கூடங்களிலும் அதீத கட்டுப்பாடு. அவர்கள், பிள்ளைகளின் எடையைக் கூட கண்காணிப்பர். அவர்களுக்கு அடுத்து வரும் சந்ததியினர் குண்டாக இருந்துவிடக் கூடாதே என்று கவலை. அதற்காக பள்ளியில் குண்டாக இருக்கும் குழந்தைகள் உண்ணும் உணவை கண்காணிப்பர், வகுப்பு முடிந்த பின்னோ அதற்கு முன்னோ எடை குறைக்க ஓட்டப பயிற்சியும் எடுக்க வேண்டும்.

இந்த சட்ட திட்டங்கள் பல என் மகளை மிகவும் பாதித்தது. முக்கியமாக தமிழர்கள் பால் மற்ற இனத்தினர் குறிப்பாக சீனர்கள் காட்டிய வேறுபாட்டை அவள் உணர்ந்தாள். அமெரிக்காவில் எல்லாவற்றிற்கும் சுதந்திரம். இங்கோ அனைத்துக்கும் தடை அல்லது உத்தரவு வாங்க வேண்டும். அங்கே தொடர்ந்து இருக்கப் பிடிக்காமல் எட்டு வயதே ஆன அவள் இந்தியா சென்று தன் பாட்டி தாத்தாவுடன் இருந்து பள்ளிப் படிப்பைத் தொடர முடிவு செய்து விட்டாள்.

பின் நாங்களும் அவளைப் பின்தொடர்ந்து இந்தியா திரும்பினோம். என்னைப் பொறுத்தவரை அங்கு இருந்த நாட்கள் நல்ல நாட்களே. ஆனால் தொடர்ந்து அங்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்திருப்பேனா என்பது சந்தேகமே. ஏனென்றால் எனக்கும் அதிகக் கட்டுப்பாட்டும் பாகுபாடும் பிடிக்காது.

சிங்கப்பூரில் நிறைய தமிழ் கோவில்கள் உள்ளன. பெருமாள் கோவில், செட்டியார் முருகன் கோவில், வடபத்ர காளியம்மன் கோவில் என்று பிரபலமான பல கோவில்கள் அங்கே இருக்கின்றன. தைப்பூசத் திருநாள் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. சீனர்களும், மலாய்காரர்களும் விரதம் இருந்து நம் தமிழர்களுடன் சேர்ந்து காவடி எடுப்பதும் பால்குடம் சுமப்பதும் கண் கொள்ளாக் காட்சி.

வடபத்ர காளியம்மன் கோவில்

செரங்கூன் சாலையும் முஸ்தபா, கல்யாணசுந்தரம் அங்காடிகளும், கொமளாஸ் சைவ உணவு சாப்பாட்டிடங்களும், அங்கு உள்ள குட்டி இந்தியாவும் நம்மை நிச்சயமாக இந்தியாவை மறக்கச் செய்யும். அங்கு கிடைக்காதப் பொருட்களே இல்லை என்று சொல்லலாம். மேலும் மூன்று இனத்தவரும் (சீனா, மலாய், மற்றும் இந்திய வம்சாவளியினர்) சண்டை சச்சரவின்றி சேர்ந்து ஒற்றுமையுடன் வாழ்கின்றனர். இதற்கு அரசாங்கத்தைப் பாராட்டத் தான் வேண்டும். அனால் உண்மையான சுதந்திரமிருக்கிறதா? இது ஒரு மிகப்பெரிய கேள்வி. அமைதியான வாழ்க்கை. ஆனால் இயந்திரத்தனமானதோ என்று எனக்கு ஒரு ஐயம்!

கூடி வாழ்வோம்