Marriages are made in heaven!

Marriages are really made in heaven. It is so surprising how we each find our own partners in life whether it is through falling in love or accepting a partner through an arranged marriage. My father was a very distant relative to my mother. He arrived from Calcutta by a train which was twenty four hours late due to heavy downpour in Madras. So his friend who was supposed to pick him up had gone back home after an indefinite wait at the station. My mother’s brother was in the railway station to pick up his friend who’s train was also delayed but met my father instead who was stranded in the station. Being a relative known to my uncle he picked him up and brought him home. He was to join a new job in Chennai and hence stayed for a couple of days in their house before he could find an accommodation of his own and moved out. My grandfather became mighty impressed with him in the two days that he stayed with them and decided to give his daughter in marriage to him. My father has also told me that he had liked my mother very much when he saw her for the first time and was blown away by her aristocracy 🙂

My uncle and aunts marriage is another story. My uncle, an exceptionally brilliant man could not use his right hand due to polio attack at a very young age. He was avoiding getting married as he was not sure about a woman’s reaction to marry him willingly. But of course my grandfather was trying to find a girl in the usual channels that was prevalent in those days. My aunt’s family received his horoscope and wanted to proceed but my aunt was not interested.  After a period of six months her uncle went through my uncle’s horoscope and told her that he would make an excellent match for her and that she would live like a queen! 🙂  This did impress her and she agreed to see my uncle who was in Delhi then. She in fact went to meet him in Delhi with her brother which was not a common protocol then.  My uncle removed his shirt to show her his hand and asked her if she did not mind living with a man with this handicap. My aunt was so touched by his gesture that she immediately said that she would be his right hand as long as she lived 🙂

Of course my marriage to my husband was decided by us with a short meeting of minds in just over an hour and we got married within a week of meeting each other. I moved to the US trusting my husband whom I barely knew 🙂 Then there are my two friends who fell in love and got married, one after a long courtship starting from the school days and another meeting her husband in her work place. The former’s wedding was conducted by her parents and the latter eloped with her boyfriend.

One cousin of mine married his high school sweetheart who was a girl from another caste as always love is beyond colour and creed. He was such a quiet and proper boy that we were surprised when he made the announcement. There was opposition from the girl’s family and the girl tried to commit suicide (a doctor herself by profession) and to prevent any further heart ache my uncle arranged and conducted the wedding. Her parents were gracious enough to attend the function.

Another cousin met his wife in his MBA class and she happened to be of the same caste and hence the wedding was conducted with all the fanfare! Then there is this cousin who refused to find his own match how much ever his parents pushed him to. He said amma please find me a girl to marry! But they did not. The girl found him instead. She happened to travel to the US and meet him there and fell in love with him and also told him of her interest in him. But of course he said my parents have to approve. So she waited patiently for a year before he came to India and formally met her with his parents and officialized the wedding.

There is a cousin who married his neighbour but within our community. Yet his parents refused to attend his wedding as he made his choice without giving his parents a say in the matter! But again I have a cousin who married out of community and a boy from a different state. My cousin’s parents went to the boy’s house in Calcutta to seek their blessings for the wedding. The boy’s father outright refused his consent for the wedding and politely bade them goodbye. It was a big shock to my uncle because he held a super post in the society and was really bewildered that somebody in this day and age would refuse his brilliant daughter citing caste and community as a reason.  But the boy prevailed on his parents or so to say faught with them. The father agreed for the union if they would not meet or speak to each other for six months period after which if they still liked each other he would give his blessings! Mind you, the parents lived in Calcutta and the love lorn couple was in the US.Yet the father trusted his son with this condition. Six months passed with out incident and the father gave consent as promised and they are happily married now 🙂

My baby cousin has just announced that he is marrying a politician’s daughter, who is of a different caste, from a different state. Well, this combination is a first for our family 🙂 He met her during his graduate studies in the US.

Now I am waiting for my children to get married. But my above narration is only a reassurance to myself that matches are made in heaven. Don’t know from where my son and daughter in law will come but that surprise element is what keeps our lives interesting!

Advertisements

துப்பாக்கி! விமர்சனம்

முருகதாஸ் கொடுத்திருக்கும் ஒரு மாஸ் விஜய் படம் 🙂 லோகல் ரௌடிகளை வேட்டையாடுவதற்கு பதிலாக பிரமோஷன் அடைந்து நாட்டின் தீவிரவாதிகளை வேட்டையாடுகிறார் விஜய். முன்பு ஒரு படத்தில் ஐ ஏ எஸ் அதிகாரியாக நடித்திருப்பார். பாத்திரம் பொருந்தாது. இந்தப் படத்தில் அவருக்கு பாத்திரத்தை கனகச்சிதமாகப் பொருந்த வைத்திருப்பது இயக்குனரின் முதல் வெற்றி.

விறுவிறுப்பான திரைக் கதை படத்தின் வெற்றிக்கு அடித்தளம். விஜயை நாம் அசகாய சூரர் என்று ஏற்றுக் கொண்டு விட்டதால் அவர் தனி ஆளாகச் செய்யும் சாகசங்களை கேள்வி கேட்காமல் பாராட்டுகிறோம். அது தான் நியதி. அந்த நம்பிக்கையின் மேல் தான் இந்தப் படமே அமைந்து இருக்கிறது.

மும்பையிலேயே முக்கியக் காட்சிகள் எடுத்திருப்பதால் படம் நம்பகத் தன்மையோடு இருக்கிறது. நிச்சயம் முருகதாஸ் நிறைய மெனக்கெட்டிருக்கிறார். அவருக்காகப் படம் எடுக்காமல் விஜய்க்காக எடுத்திருக்கிறார். விஜயின் நடிப்பிலும் ஒரு முன்னேற்றம்/முதிர்ச்சி தெரிகிறது.

நடனத்தில் அவரை மிஞ்ச ஒருவர் வர வேண்டும். அனாயாச ஸ்டெப்ஸ்! பாடல்கள் தான் படு சுமார். ஹாரிஸ் ஜெயராஜுக்கு எப்படி இன்னும் இவ்வளவு மார்கெட் இருக்கிறது என்பது எனக்குப் புரியாத ஒரு புதிர்! பின்னணி இசையும் அதே ரகம். கூகிள் பாடல் நன்றாக உள்ளது.

வடிவேலு இல்லாக் குறையை போக்க ஜெயராமன் ரொம்ப முயற்சி செய்கிறார்.  பாவம் பாதி தூரம் கூட அவரால் எட்ட முடியவில்லை. எடிட்டிங், ஒளிப்பதிவு இரண்டும் மிகவும் அருமை.

எப்பொழுதும் முதல் நாளே பார்த்துவிட்டால் விமர்சனம் காதுக்கு வராது. கொஞ்சம் லேட்டாகப் பார்த்ததால் படம் ரொம்ப நன்றாக இருக்கிறது என்று கேள்விப்பட்டு அந்த எண்ணத்தோடு போனதால் எனக்கு எதிர்பார்ப்பு அதிகமாக இருந்தது 🙂

சொல்ல மறந்துவிட்டேன், ஹீரோயின் காஜல் அகர்வால் 🙂

பக்தி – கீதையின் பதிமூன்றாவது அத்தியாயம்.

ஆண்டாள் – பக்திக்கு ஒரு எடுத்துக் காட்டு

கண்ண பரமாத்மா கீதையின் பன்னிரெண்டு அத்தியாயங்களில் அர்ஜுனனுக்கு வந்த பலப் பல சந்தேகங்களுக்கு விடையளித்து வந்தார். பதிமூன்றாவது அத்தியாயத்தில் ஞானத்தை விஞ்ஞானமாகப் புரிந்து கொள்ளும் படி எடுத்துரைக்கிறார். ஒரு ஜீவனுள் இருக்கும் ஆத்மாவிற்கும், எங்கும் வியாபித்திருக்கும் பரமாத்மாவிற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைத் துல்லியமாக விவரித்து உணர்த்துகிறார். உபநிஷத் மகா வாக்கியமான தத்வமஸி யில் உள்ள அசியின் விளக்கம் பதிமூன்றாவது அத்தியாத்தில் தொடங்குகிறது. தத் தவம் இவை பற்றி முதல் பன்னிரெண்டு அத்தியாயங்களில் சொல்லியிருக்கிறார் கண்ணன்.

பதினோராவது அத்தியாயத்தில் பரமாத்வாவின் விராட ரூபத்தை அர்ஜுனனின் விழிகள் மூலம் தரிசித்தோம். விஸ்வரூப தரிசனம் நினைத்த இன்பத்தைத் தரவில்லை. மனதில் நிறைய கிளர்ச்சியையும் கேள்விகளையும் சந்தேகங்களையுமே எழுப்பியது. அதற்கு பன்னிரெண்டாவது பதிமூன்றாவது அத்தியாயங்களில் விளக்கம் தருகிறார். பக்தி யோகத்தின் மகத்த்துவத்தை ஆறாம் அத்தியாத்திலேயே உணர்த்தி இருந்தாலும் அதனை விக்ஞானப் பூர்வமாக இந்த அத்தியாயத்தில் சொல்லியிருக்கிறார். பக்தியினாலே இறைவனை முழுமையாக உணரமுடியும், பின் அடையவும் முடியும். மேலும் அது தான் மிக எளிய மார்க்கமாகும். எப்பொழுதும் அவன் நினைவில் இருந்து அவனுக்கே நம் காரியங்களை அர்ப்பணம் செய்தால் அதுவே நம்மை இன்னொரு பிறவி இல்லா நிலைக்கு அழைத்துச் செல்லும். இறைவன் மேல் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கை வேண்டும். அந்த நம்பிக்கைக்கு இன்னொரு பெயர் பக்தி!

பக்தியில் ஒரு பிரிவு தியானம். அதற்கு சிறிது கடின முயற்சி தேவை. தியாகமே தியானத்திற்கு அடித்தளம். இறைவன் மேல் கண்மூடித்தனமான அன்பிருந்தால் அதுவே பக்தி. நடைமுறைப்படுத்துவது எளிது. பக்தி உண்மையிலேயே நமக்கு ஒரு பாதுகாப்புக் கவசம். இந்தப் பாதையைத் தொடரும் பொழுது நம்மால் எங்கும் எல்லாவற்றிலும் இறைவனின் ஊடுருவியிறுக்கும் சக்தியைக் காணலாம். ஆத்ம தத்துவத்தை உணர்ந்தவனால் கூட இறைவன் எங்கும் எதிலும் வியாபித்து இருக்கும் உண்மையை உணர்வது கடினம்.

இந்த அத்தியாயத்தின் சாராம்சமாகக் கருதுவது என்னவென்றால் பக்தி என்பது வேண்டுதல் இல்லாமல் பகவானை நினைக்கும் நிலை. இந்த உயிர் இந்த உலகத்தில் வாழ்வதற்கு பல தேவைகள் இருக்கின்றன. ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கும் பல தேவைகள் இருக்கின்றன. யார் ஒருவன் இறைவன் விருப்பத்தையே தன் விருப்பமாகக் கொண்டு எந்த தேவைக்கும் அவனை அணுகாமல் சுயமாக வாழ்ந்து அதே சமயம் அனைத்து செயல்களையும் அவனுக்கு அர்ப்பணம் செய்கிறானோ, எவனுடைய மனம் எந்த வேலையில் ஈடுப்பட்டாலும் கண்ணனே இலக்கு என்று செயல் படுகிறானோ அவனுக்கு வேறு ஒரு பிறப்பு கிடையாது என்று பரந்தாமன் இந்த அத்தியாயத்தில் உறுதியளிக்கிறார்.

மனதை தியானத்தில் செலுத்த முடியவில்லை என்றால் பயிற்சியின் மூலம் முதலில் புத்தியை அவர் மேல் ஒரு நிலைப் படுத்தி மனதில் அன்போடு அவரை ஸ்மரணிக்கும் பொழுது அவருடனே லயமாகிவிடுவோம் என்று வாக்களிக்கிறார் கிருஷ்ண பரமாத்மா. இல்லை இது கடினமாகத் தோன்றினால் கர்ம யோகத்தின் மூலம் அவரைச் சென்று அடைய முடியும் என்கிறார். அதுவும் சிரமமாக இருந்தால் நம் செயல்களின் பலன்களை அவருக்கு அர்ப்பணித்து விடு என்கிறார். இதைவிட எளிமையான வழி என்ன இருக்கமுடியும்?

பயிற்சியை விட சிறந்தது ஞானம். அதை விட சிறந்தது தியானம். அதைவிட சிறந்தது நம் செயல்களின் பலன்களை இறைவனுக்கு அர்ப்பணிப்பது. அந்த நிலையில் நாம் அமைதியை பூரணமாக அனுபவிக்கிறோம். நான் யார் என்ற ஆத்ம தத்துவத்தை உணர பல நற் குணங்கள் தேவையாக உள்ளன. கருணை, அஹங்காரம் இன்மை, பணிவு, உண்மை, அசூயை இன்மை, பொறுமை, அடக்கம், பேராசை அற்ற மனம் என்று வரிசையாக பல குணங்கள் தேவை.

அதில் முக்கியமாக அஹிம்சை தேவை. அஹிம்சை என்பது மனதாலும் பிறருக்கு துன்பமோ மனக் கசப்போ ஏற்படாமல் தவிர்ப்பது. பிற உயிர்களுக்கு எந்த விதத்திலும் தொல்லை கொடுக்காமல் இருப்பது. அப்படி இருப்பவன் மற்றவர் தனக்குக் கொடுக்கும் இடரையும் பொருட்படுத்தாமல் இருப்பான். இந்த குணம் இருப்பவனை இறைவனே அரவணைத்து ஏற்றுக் கொள்கிறார்

இரட்டை நிலைகளான சுகம் – துக்கம், இன்பம் – துன்பம், மகிழ்ச்சி – சோகம், விருப்பு – வெறுப்பு, இவற்றிலிருந்து விடுபட்டு அனைத்தையும் ஒரே மாதிரி பாவிப்பவன் இறைவனுக்கு நெருக்கமாகிறான்.

கிருஷ்ண பிரேமை அல்லது கிருஷ்ண பக்தி அதுவே வழியாகவும் இலக்காகவும் அமைந்துள்ளது. பக்தியே நம்பிக்கை. நம்பிக்கையே உண்மை. உண்மையே இறைவன். இந்த பாதை ஜீவாத்மாவை பரமாத்மாவை புரிந்து கொள்ள உதவுகிறது. அதன் பின் அடையவும் உதவுகிறது. இதுவே பதிமூன்றாம் அத்தியாயத்தின் சாரம்.

வேண்டுதல் இல்லா பக்தியே சிறந்தது