Tamil Tweeter of The Year 2o15 – @iamVariable

yoda

இரண்டாயிரத்திப் பதிமூன்றாம் ஆண்டு, முதல் முறையாக Tamil Tweeter of The Year விருதினை ஒவ்வொரு வருடமும் தமிழில் ட்வீட்டும் சிறந்த ஒரு ட்வீட்டருக்குக் கொடுக்கலாம் என்ற எண்ணம் வந்தது. அந்த வருட முடிவில் திரு @kanaprabaவிற்கு அவ்விருதினைக் கொடுத்தது மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் பெருமையாகவும் இருந்தது. அதன் பதிவு இங்கே @kanapraba

இரண்டாயிரத்திப் பதினான்காம் ஆண்டு Tamil Tweeter of The Year விருதினை @RagavanG அவர்களுக்கு அளித்ததுப் பெரு மகிழ்ச்சி! அதன் பதிவு இங்கே! @RagavanG

இந்த வருடம் @iamVariable க்குக் கொடுப்பதில் பெருமை அடைகிறேன். முதல் இரு பதிவுகளிலும் தேர்வு செய்ய என் எண்ணப்படி என்ன என்ன தகுதிகள் இருக்க வேண்டும் என்று அப்பதிவுகளில் எழுதியுள்ளேன். இங்கும் அவைகளைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

1. கேளிக்கை/பொழுதுபோக்குத் திறன். (entertaining)

2.விஷய ஞானம். (Insightful)

3.இனிமையானத் தன்மை. (pleasant personality)

4.தன் இருப்பை நிலை நாட்டிக் கொள்ளுதல். (establishing one’s presence)

இவை அனைத்தும் இவரிடம் உள்ளன என்று நான் நம்புகிறேன். இவரை நான் நேரில் சந்தித்ததில்லை, இவரின் புகைப்படத்தை நான் பார்த்ததில்லை. @IamVariable ன் பெயர் அமர் என்று நினைக்கிறேன். அவரின் ட்விட்டர் bio இது – என்னுள் இருக்கும் நல்லவனும் கெட்டவனும் ஓயாமல் சண்டை போடுகிறார்கள் .என் செயல்கள், சிந்தனைகள் மூலம் யாரை ஊட்டி வளர்க்கிறேனோ இறுதியில்அவனே வெல்வான், நான் அவனாவேன்!

இவரை நான் முதலில் பாலோ செய்ய ஆரம்பித்தது சந்து முன்னேற்றக் கழகம் @Mr_smk புதிர் போட்டியின் போது. சில ட்வீட்டர்கள் சேர்ந்து #Mrsmkquiz திரு.வண்டு @Mr_vandu  திரு.கண்ணன் @kannan0420 திரு.தேவா @Deva_twits திரு.அமர் @iamVariable  திரு.கஜேந்திரன் @gajelan  திரு  இளமதி @Apallava  சேர்ந்து நூறு நாட்கள் இந்தப் போட்டியை நடத்தினர். முப்பது நாட்களுக்குப் பிறகே நான் அந்தப் போட்டியைப் பற்றி கேள்விப்பட்டு பங்கு பெற ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு இரவும் 9 மணிக்குக் கேள்விகள் கேட்கப்படும். 9.3oக்குள் பதில் சொல்லி விட வேண்டும். வெகு சுவாரசியமான போட்டி. இந்தப் போட்டி வெகு professionalஆக நடத்தப் பட்டது. பல புது விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்ள இந்தப் போட்டி உதவியது. இந்தப் பதிவை படித்த பிறகே https://mrsmk.wordpress.com/2015/02/13/mrsmkquiz-%E0%AE%A8%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%B1%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AF%81%E0%AE%B0%E0%AF%88/இந்தப் போட்டியின் கேள்விகளை வழங்கியது @iamVariable என்று தெரிந்து கொண்டேன். போட்டியில் வெற்றி பெற்றவர்கள் என்று இல்லாமல் நிறைய நாட்கள் பங்கு பெற்றவர்களுக்கும் போட்டியின் முடிவில் பரிசுகள் வழங்கப் பட்டன. அந்தப் பதிவின் சுட்டி இங்கே https://mrsmk.wordpress.com/category/quiz/

அதன் பின் புட்பால், கிரிக்கெட் விளையாட்டுகள் நடந்த போது அதன் வெற்றி தோல்வியை கணித்துச் சொல்லும் பெட்டிங் விளையாட்டு வெகு சுவாரசியமாக இவரால் நடத்தப் பட்டது. பல ட்வீட்டர்கள் இந்த பெட்டிங்கில் வென்றார்களா தோற்றார்களா என்று தெரியாது, ஆனால் மகிழ்ச்சியோடு பங்கு பெற்றார்கள் என்பதை நேரக்கோட்டில் நடந்த உரையாடல்களை கவனித்துத் தெரிந்து கொண்டேன் :-}

புகைப்படப் போட்டியும் இவர் நடத்தினார். செல் போனில் எடுக்கும் புகைப்படங்களைப் பல பிரிவுகளின் கீழ் போட்டியாளர்கள் அனுப்ப வேண்டும். அதில் சிறந்த முதல் நான்கினுக்குப் பரிசு வழங்கப் பட்டது.

இதைத் தவிர ட்விட்டரில் போலிங் ஆப்ஷன் வந்த பிறகு #இதுவாஅதுவா ஹேஷ் டேக்கில் பொது அறிவை வளர்த்துக் கொள்ளும் விதத்தில் நல்ல பல கேள்விகளைத் தொடர்ந்து கேட்டு வருகிறார். அதில் கொடுக்கப் படும் சாய்ச்களும் நம்மை நன்றாக சிந்திக்க வைக்கும் விதத்தில் அமைகிறது.

ட்விட்டரில் இருக்கும் முகம் தவிர டிசம்பர் மாத முதல் வாரத்தில் ஏற்பட்ட பெரு மழை/பெரு வெள்ளத்தில் இவரின் இன்னொரு முகமும் தெரிய வந்தது. வரலாறு காணாத வகையில் மழை பெய்து, ஏரிகளும் ஆறுகளும் நிரம்பி வழிந்து வடிகால்கள் திறக்கப்பட்டுப் பல்லாயிரக் கணக்கான சென்னைவாசிகளும், கடலூர், பாண்டிச்சேரி வாழ் மக்களும் பெரும் பாதிப்புக்குள்ளானார்கள். அந்த சமயத்தில் பலரும் களத்தில் குதித்து தங்கள் உயிரையும், உடல் நலனையும் பொருட் படுத்தாமல் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவி செய்தனர். அதில் இவரும் ஒருவர்.

ஆனால் இவர் ஒருவராகத் தனியாகச் சேவை செய்யாமல் சக ட்வீட்டர்களையும் பங்கேற்க வைத்தார். இவர் ஒரு குழுவை வெகு விரைவில் உருவாக்கினார். பேரிடரின் போது எவ்வளவுக்கெவ்வளவு விரைவாக நிவாரணப் பணிகள் துவங்குகின்றனவோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு உயிர்ச் சேதமும் பொருட் சேதமும் தவிர்க்கப்படும் வாய்ப்புகள் அதிகம். Godspeedல் துவங்கியது இவர் சேவை. நிவாரணப் பணியை ஆரம்பித்த சமயத்தில் இருந்து இவர் ட்வீட்களைப் பார்த்தால் எவ்வளவு திறமையாக அவர் கையில் இருக்கும் resourcesஐ வைத்துக் களப் பணிகளை ஆரம்பித்து இருக்கிறார் என்று அறிந்து கொள்ள முடிகிறது.

உடல் உழைப்பைத் தர இயலாதவர்கள் இவர் குழுவின் மீது நம்பிக்கை வைத்துப் பண உதவி செய்தனர். வெளிநாடுகளில் இருப்பவர்கள், வெளி மாநிலங்களில் இருப்பவர், தமிழ்நாட்டின் பல்வேறு ஊர்களில் இருப்பவர் என்று பலரிடம் இருந்தும் பொருள் உதவி வந்திருக்கிறது. சரியான திட்டமிடுதல் மூலம் விரைவில் சேர வேண்டியவர்களுக்கு உதவிப் பொருளாகக் கொண்டு சேர்த்திருக்கிறது இவர் குழு.

ட்விட்டரை பேரிடரின் போது உதவி கேட்கவும் பெறவும் வைக்கும் ஒரு கருவியாக மாற்றினார் இவர். {இவரைப் போல பல ட்வீட்டர்கள் இந்த பெரு வெள்ளத்தில் இங்குக் களப் பணி ஆற்றியுள்ளனர். உதாரணத்துக்கு @Baashu Team, #Parisal Team அவர்கள் அனைவருக்கும் பாராட்டும், வந்தனமும்.}

அவசரத் தேவை முடிந்த பிறகு, நீண்ட கால நிவாரணப் பணியாகக் குடிசைகளுக்கு மேலே தார்பாலின் போடுதல், பாதிக்கப்பட்டப் பள்ளிகளுக்கு மேசை, நாற்காலி விளக்குகள் வாங்கிப் பொருத்துதல் ஆகியவைகளைத் தொடர்ந்து செய்து வருகிறார். மேலும் கடலூர் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டப் பகுதி. அப்பகுதி மக்களுக்கு நிவாரணம் போய்ச் சேரவே வெகு நேரம் ஆனது. அவைகளையும் மனத்தில் கொண்டு அவர்களுக்கு உதவும்படி களப் பணி ஆற்றியது பாராட்டப் பட வேண்டிய விஷயம்.

ஓரளவு பணிகள் முடிந்த நிலையில் கணக்கு வழக்குகளையும் செவ்வனே கொடுத்துவிட்டார். அதன் பதிவைப் படித்தால் இளைய சமுதாயத்துக்கு நல்லதொரு ஊக்குவிப்பாக அமையும் என்பது உறுதி. அதில் அவர் தங்கள் குழு ஆற்றிய சேவையை சுருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் தந்துள்ளார். அதன் சுட்டி இங்கே.https://medium.com/@iamVariable/thanks-429c5764e8f1#.u87ny9nms

ட்விட்டரில் வெறும் மொக்கை ஜோக்ஸ் போடவும், பிடித்தக் கலைஞர்கள் பற்றி சண்டை போடவுமே பெரும்பாலும் நாம் நேரத்தைச் செலவழிக்கிறோம். நிச்சயம் ட்விட்டர் என்னும் சமூக வலை தளம் மிகவும் அற்புதமானது. உலகில் எந்த மூலையில், எந்த நேரத்தில், எது நடந்தாலும், நடக்கும் நிகழ்வுகளை உடனுக்குடன் தெரிந்து கொள்ளவும், நல்ல பல கருத்துக்களைப் பரிமாறிக் கொள்ளவும் ஏதுவான களம் இது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. மேலும் இங்கு வந்தால் மனம் லேசாகிறது.ரிலேக்ஸ் செய்ய முடிகிறது. அதையும் தாண்டி பல நல்ல விஷயங்களுக்கு சிலர் ட்விட்டரைப் பயன் படுத்தும்போது பாராட்ட வேண்டியது நம் கடமை.

இவர் டிபியில் வைத்திருப்பது யோடா என்னும் ஸ்டார் வார்சில் வரும் ஒரு முக்கியமான கேரக்டரை. அவர் ஜெடாய் குழுவின் பெரிய குரு. இவரை பாலோ செய்தால் நமக்கு நிச்சயம் விழிப்புணர்வு ஏற்படும். இந்த விருது ஒரு சின்ன அங்கீகாரம், என் சார்பில் இருந்து. மற்ற ட்வீட்டர்களும் இதை வழி மொழிவார்கள் என்று நம்புகிறேன். வாழ்த்துகள் யோடா:-}

ட்விட்டரைக் கைக் கொள்வது எப்படி?

twitter-logo

நான் ட்விட்டருக்கு வந்ததே எதேச்சையாகத் தான். என் மகனும் மகளும் அமெரிக்காவில் இருந்தார்கள். ட்விட்டரில் அவர்கள் போடும் ட்வீட்டுக்களை நோட்டம் பார்க்க ட்விட்டரில் ஐடி இல்லாமல் அவர்களின் ட்வீட்டுக்களை மட்டும் படித்துக் கொண்டு இருப்பேன். அப்பொழுது நான் அதிகம் ப்ளாக் படிப்பதில் தான் ஆர்வம் காட்டி வந்தேன். இவர்களின் ட்விட்டர் அக்கௌன்ட் தவிர இவர்கள் பாலோ செய்யும் ட்வீட்டர்கள் டைம்லைனும் பார்த்து அவர்களின் ப்ளாக் பதிவுகளையும் படித்து வருவேன். இதை அறிந்த என் மகன் எனக்குத் தனியாக அக்கௌன்ட் திறந்து தந்தான் 🙂

ட்விட்டர் வந்த புதிதில் பல விஷயங்கள் கேட்க கூச்சம், அதனால் பலதும் கவனித்தேத் தெரிந்து கொண்டேன். DP என்றால் Display Picture, DM என்றால் Direct Message என்றெல்லாம் புரிய பல மாதங்கள் ஆயிற்று. முதலில் முட்ட DP தான் வைத்திருந்தேன். பிறகு தான் என் படம் வைத்த DP! Twitter handle @amas32 என் மகன் எனக்கு வைத்தப் பெயர் 🙂 என் முதல் பாலோவர்கள் என் மகன், மகள், என் கணவர். இவர்கள் ட்விட்டரில் முன் காலத்தில் இருந்தே இருந்தார்கள். சில பாலோவர்களுடன் ஆரம்பித்த என் ட்விட்டர் பயணம் 4 வருடங்களில் இவ்வளவு வளர்ந்திருக்கிறது.

என் அனுபவத்தை நான் பகிர்ந்து கொண்டால் புதிதாக ட்விட்டருக்கு வருபவர்களுக்கு உதவியா இருக்குமே என்று தோன்றியது. அதனால் இந்தப் பதிவு 🙂

ட்விட்டர் bio சுவாரசியமாகவும் உங்களைப் பற்றி மற்றவர் என்ன நினைக்க வேண்டும் என்று ஆசைப் படுகிறீர்களோ அதை சுருக்கமாக எழுதி வைக்கவும். ட்விட்டர் ஹென்டிலும் சின்னதாக இருத்தல் நலம். ஹென்டிலே 15 எழுத்துகள் இருந்தால் 140ல் 15 ஹென்டிலுக்கேப் போய்விடும்.

முதல் ரூல், ட்விட்டர் அக்கௌன்ட் திறந்த பிறகு கொஞ்ச காலம் மற்றவர் டைம் லைன் போய் ட்வீட்டுக்களைப் படித்து யார் யார் எப்படி ட்வீட்டுகிறார்கள் என்று கவனிக்க வேண்டும். நமக்குப் பிடித்த மாதிரி ட்வீட்டுபவர்களை பாலோ செய்ய வேண்டும். பாலோ அன்பாலோ பட்டன் நம் கையில். யாரை பாலோ செய்யவும் அன்பாலோ செய்யவும் நமக்கு உரிமை இருக்கு.

முதலிலேயே நூறு இருநூறு பேர்களை பாலோ செய்யக் கூடாது. கொஞ்சம் பேரை பாலோ செய்து அவர்களுடன் உரையாட ஆரம்பிக்க வேண்டும். சும்மா ஹெலோ ஹாய் என்றெல்லாம் ட்வீட் போட்டால் யாரும் கண்டுக்க மாட்டார்கள். அவர்கள் போடும் ட்வீட்டுக்குத் தகுந்த பதில் சொல்ல முடிந்தால் அது அவர்களை உங்களுக்குத் திரும்ப பதில் அளிக்க வைக்கும். அதன் மூலம் ஒரு அறிமுகமும் நேசமும் உருவாகும்.

சிலர் ட்வீப்ஸ் ரொம்ப நல்லவர்கள், அவர்களை பாலோ செய்தவுடன் திரும்ப அவர்கள் பாலோ பேக் செய்வார்கள். அப்படிப்பட்டவர்களை பாலோ செய்வது ஆரம்ப காலத்தில் நமக்கு நல்லது. அவர்களிடம் இருந்து நிறைய கற்றுக்கொள்ளலாம்.

twitter1

அதே சமயம் நம் டைம்லைனில் (நேரக்கொடு) நாமும் புது ட்வீட்டுகள் போடுவது மிக அவசியம். யாரவது நம்மை பாலோ பண்ண விரும்பினால் நம் டைம்லைன் வந்து பார்த்து நம் ட்வீட்டுகளைப் படித்து, அவை பிடித்திருந்தால் தான் பாலோ செய்வார்கள். அதனால் சினிமா, நடிகர்கள், அரசியல், உள்நாட்டு, வெளிநாட்டுக் கலவரங்கள், பக்கத்து வீட்டு, எதிர்வீட்டு நிலவரங்கள், மதம், மொழி, இனம், அம்மா, அப்பா, தோசை, தோழி, காதல், தோல்வி, தத்துவம், கவிதை என்று உங்களுக்குப் பிடித்த தலைப்பில் 140 எழுத்துக்களுக்குள் உருப்படியாக ஏதாவது சொல்ல முயற்சி செய்யுங்கள். யாரையும் புண்படுத்தி ட்வீட் போட வேண்டாம். ஆனால் அப்படி போட்டும் மிகக் குறுகிய காலத்தில் பிரபலம் அடைவதும் இங்கே நடக்கிறது. அந்த சாய்சும் உங்களதே.

முதலிலேயே அதிக பாலோவர்களும் (தொடர்பவர்களும்) மிகக் குறைந்த பேரை பாலோ (தொடர்வோரும்) செய்பவர்களை (இவர்களுக்குப் பேர் ட்விட்டர் பிரபலங்கள்) பாலோ செய்ய வேண்டாம். ஏனென்றால் அவர்கள் நிச்சயம் உங்களை திரும்ப பாலோ செய்யப் போவதில்லை. அதனால் உங்கள் பாலோவிங் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கும் பாலோவர் எண்ணிக்கைக் குறைவாக இருக்கும். இதனால் புதிதாக உங்களைத் தொடர நினைப்பவர் யாரேனும் உங்கள் டைம்லைன் வந்து பார்த்தால் என்ன இவர் நிறைய பேரை தொடர்கிறார் ஆனால் குறைந்த அளவில் தான் பாலோவர்ஸ் இருக்கிறார்கள் என்று உங்களை பாலோ செய்யாமல் போய்விடுவார்கள். அதனால் ஆரம்பித்திலேயே அந்த ratioவை சரியாக வைத்துக் கொள்வது நல்லது.

ட்விட்டரில் நிறைய சண்டைகள் நடக்கும். ராஜா ரஹ்மான் சண்டை, அஜித் விஜய் சண்டை, இது போல பல. இதை முதலில் தூர நின்றே வேடிக்கைப் பார்க்க வேண்டும். அருகில் சென்று கருத்துச் சொன்னால் எதிர் அணி உங்களை பீஸ் பீசாக்கி விடும். உங்களுக்கு நல்ல நின்று ஆடும் திறன் இருந்தால் நீங்கள் இந்த ஆட்டத்தில் கலந்து கொண்டு வெகு விரைவில் பாலோவர் எண்ணிக்கையைக் கூட்டலாம். பலரும் சண்டை போடுபவர்களை பாலோ செய்வதில் தான் அதிகப் பிரியம் வைக்கின்றனர்.

பாலோ செய்யும்போது யார் யாருடன் அதிகம் பேசுகிறார்கள் என்பதை கவனித்தும் அவர்களை மொத்தமாக பாலோ செய்யலாம். அதன் மூலம் அந்தக் குழுவில் இருக்கும் ஒருவர் நம்மை பாலோ பண்ண ஆரம்பித்தாலும் மற்றவர்களும் விரைவில் நம்மை பாலோ பண்ண வாய்ப்புள்ளது.

ட்வீட்டப் என்பது ட்விட்டரில் இருப்பவர்கள் ஒரு குழுவாக எங்காவது கடற்கரை, பூங்கா என்று நேரம் குறித்து வைத்து சந்தித்துக் கொள்வது. அதில் நேரடியாகப் பங்கேற்று நட்பு வட்டத்தை விரிவாக்கிக் கொள்ளலாம். அதன் மூலமும் பாலோவிங் எண்ணிக்கை உயரும். சிலர் சின்ன வட்டத்தை தான் விரும்புவார்கள். பெரிய பாலோவிங் எல்லாம் தேவை இல்லாமல் பிடித்த நட்புக்களை மட்டும் பாலோ செய்து தங்கள் கருத்துக்களைப் பரிமாறிக் கொள்வார்கள்.

twitter3

நல்ல ட்வீப்புக்களை பாலோ செய்தால் நகைச்சுவைக்குப் பஞ்சமே இருக்காது. எவ்வளவு மன அழுத்தத்துடன் ட்விட்டருக்கு வந்தாலும் சிறிது நேரத்தில் ரிலேக்ஸ் ஆகிவிடலாம். ஆனால் அதே சமயத்தில் நமக்குப் பிடிக்காத ட்வீட்டுக்களை போடுபவர்களை பாலோ செய்தால் இரத்த அழுத்தம் எகிறவும் வாய்ப்புள்ளது.

பல சமயம் பல ட்வீட்டுக்கள் நம்மை வம்புக்கு இழுக்கும். பதில் சொல்ல கை பரபரக்கும். கண்டும் காணாமல் போவது சாலச் சிறந்தது. எதையும் லைட்டாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். சொல்வது எளிது, செயல் படுத்துவது கடினம். ஜாதி, மதம், பிடித்த நடிகர் பற்றிய நமக்குப் பிடிக்காத ட்வீட்டுகளைப் பார்க்கும்போது பதில் சொல்லாமல் போவது கோழைத் தனமாகத் தெரியும். அப்படியே பதில் அளித்தாலும் ஓரிரு உரையாடல்களுடன் முடித்துக் கொள்ளத் தெரிய வேண்டும். இல்லை என்றால் ட்விட்டரின் சுழலில் மாட்டிக் கொண்டு மீள்வது கடினம்.

வெளியில் வாழ்பவர்கள் தான் ட்விட்டரிலும் இருக்கிறார்கள். அதனால் அதே குண நலத்துடன் தான் இருப்பார்கள், கோபம், வெறுப்பு, பொறாமை, கிண்டல் நிறைந்தவர்களை தான் இங்கும் பார்ப்பீர்கள். என்ன எல்லாம் கொஞ்சம் அதிகப்படியாக இருக்கும் ஏனென்றால் anonymity. அதாவது முகமூடி – யாரென்று தன்னைக் காட்டிக் கொள்ளாமல் இருக்கும் வசதி இந்த ஊடகத்துக்கு உள்ளதால் சிலரால் அதிக வெறுப்பை உமிழ முடிகிறது. அந்த சமயத்தில் வேதனைப் படாமல் அப்படி நம்மை பாதிக்கும் எவரையும் ப்ளாக் (block) செய்து விட்டுப் போய் கொண்டே இருக்க வேண்டும். அளவுக்கு மிஞ்சினால் எதுவுமே நஞ்சு தான்.

ட்விட்டரின் சுவாரசியமே 140க்குள் நம் கருத்தைச் சொல்வது தான், வள வள என்று பேசாமல் நறுக் சுருக்காக எண்ணங்களை பகிர்தல்! உடனுக்குடன் பதில் அளிப்பதும், உலக அளவில் எங்கு என்ன நடந்தாலும் உடனே ட்விட்டரில் தெரிந்து சுடச் சுடத் தகவல் பரிமாற்றம் ஏற்படுவதும் தான் ட்விட்டர் இவ்வளவு பிரபலம் அடையக் காரணம்.

நாம் நினைத்தேப் பார்க்க முடியாத பல நல்லோரின் நட்பு இந்த சோஷியல் மீடியாவின் மூலம் கிடைப்பது நிச்சயம். நல்ல விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்கிறோம். இலக்கியம், அரசியல் சார்ந்தவை, உலக நடப்புகள் பற்றிய அகலப் பார்வையும் அறிவும் இவ்வூடகத்தின் மூலம் நமக்குக் கிடைக்கிறது. அதனால் நல்லவைகளை எடுத்துக் கொண்டு அல்லாதவைகளைத் தவிர்த்து ட்விட்டரில் ஆனந்தமாய் இருப்போம் 🙂

twitter2

Marriages are made in heaven!

Marriages are really made in heaven. It is so surprising how we each find our own partners in life whether it is through falling in love or accepting a partner through an arranged marriage. My father was a very distant relative to my mother. He arrived from Calcutta by a train which was twenty four hours late due to heavy downpour in Madras. So his friend who was supposed to pick him up had gone back home after an indefinite wait at the station. My mother’s brother was in the railway station to pick up his friend who’s train was also delayed but met my father instead who was stranded in the station. Being a relative known to my uncle he picked him up and brought him home. He was to join a new job in Chennai and hence stayed for a couple of days in their house before he could find an accommodation of his own and moved out. My grandfather became mighty impressed with him in the two days that he stayed with them and decided to give his daughter in marriage to him. My father has also told me that he had liked my mother very much when he saw her for the first time and was blown away by her aristocracy 🙂

My uncle and aunts marriage is another story. My uncle, an exceptionally brilliant man could not use his right hand due to polio attack at a very young age. He was avoiding getting married as he was not sure about a woman’s reaction to marry him willingly. But of course my grandfather was trying to find a girl in the usual channels that was prevalent in those days. My aunt’s family received his horoscope and wanted to proceed but my aunt was not interested.  After a period of six months her uncle went through my uncle’s horoscope and told her that he would make an excellent match for her and that she would live like a queen! 🙂  This did impress her and she agreed to see my uncle who was in Delhi then. She in fact went to meet him in Delhi with her brother which was not a common protocol then.  My uncle removed his shirt to show her his hand and asked her if she did not mind living with a man with this handicap. My aunt was so touched by his gesture that she immediately said that she would be his right hand as long as she lived 🙂

Of course my marriage to my husband was decided by us with a short meeting of minds in just over an hour and we got married within a week of meeting each other. I moved to the US trusting my husband whom I barely knew 🙂 Then there are my two friends who fell in love and got married, one after a long courtship starting from the school days and another meeting her husband in her work place. The former’s wedding was conducted by her parents and the latter eloped with her boyfriend.

One cousin of mine married his high school sweetheart who was a girl from another caste as always love is beyond colour and creed. He was such a quiet and proper boy that we were surprised when he made the announcement. There was opposition from the girl’s family and the girl tried to commit suicide (a doctor herself by profession) and to prevent any further heart ache my uncle arranged and conducted the wedding. Her parents were gracious enough to attend the function.

Another cousin met his wife in his MBA class and she happened to be of the same caste and hence the wedding was conducted with all the fanfare! Then there is this cousin who refused to find his own match how much ever his parents pushed him to. He said amma please find me a girl to marry! But they did not. The girl found him instead. She happened to travel to the US and meet him there and fell in love with him and also told him of her interest in him. But of course he said my parents have to approve. So she waited patiently for a year before he came to India and formally met her with his parents and officialized the wedding.

There is a cousin who married his neighbour but within our community. Yet his parents refused to attend his wedding as he made his choice without giving his parents a say in the matter! But again I have a cousin who married out of community and a boy from a different state. My cousin’s parents went to the boy’s house in Calcutta to seek their blessings for the wedding. The boy’s father outright refused his consent for the wedding and politely bade them goodbye. It was a big shock to my uncle because he held a super post in the society and was really bewildered that somebody in this day and age would refuse his brilliant daughter citing caste and community as a reason.  But the boy prevailed on his parents or so to say faught with them. The father agreed for the union if they would not meet or speak to each other for six months period after which if they still liked each other he would give his blessings! Mind you, the parents lived in Calcutta and the love lorn couple was in the US.Yet the father trusted his son with this condition. Six months passed with out incident and the father gave consent as promised and they are happily married now 🙂

My baby cousin has just announced that he is marrying a politician’s daughter, who is of a different caste, from a different state. Well, this combination is a first for our family 🙂 He met her during his graduate studies in the US.

Now I am waiting for my children to get married. But my above narration is only a reassurance to myself that matches are made in heaven. Don’t know from where my son and daughter in law will come but that surprise element is what keeps our lives interesting!

Life throws a curve ball at you

 

An expectant mother (model)

I graduated from San Jose State University with a MBA degree in 1991. It was an adventure by itself. My daughter was four and my son two when I went back to school. Luckily my in laws stayed with me through out the duration of my studies. I finished in three semesters with a 4.0 GPA (not bragging please) My son would bang on the door and would create a real ruckus when I tried to study or do my assignments. He would hide my books under the bed so that I would spend time with him and not with the books, but that is not the point of this post.

This post is actually a eulogy to a dear friend of mine named Krishna. My classes were in the evening between six and nine. I used to park my car in one of the side streets as getting a parking spot in that part of down town area was very tough. When I was in the first semester Krishna was in his last. He was my friend’s brother. We were in different classes, but after class he would accompany me to my car, wait for me to start the car before he left as he was always concerned about my safety since that part of the down town was not well lit and not a safe neighbourhood either.

He was a very soft spoken person and he had come to US through the sponsorship of his sister, so already had the coveted green card. Even before he finished his degree he found a good job and very soon got married to a lovely girl from Chennai. When we moved to Singapore he took most of our furniture as he was newly set upping his home. His wife was a very sweet person. When we left for Singapore they were expecting their first child.

Six months later we get a phone call from San Jose informing us that Krishna is no more. He had drowned in his apartment swimming pool. On that day both of them had attended the Seemantham of one of their fiends. He had picked up his wife from office during lunch time to attend the function. After lunch when they returned home he complained of heaviness and told his wife that may be a swim would help and went down to the pool. He was found floating in the pool minutes later by somebody. Being a working day and late afternoon there was no body else in the pool when he went for a swim. So there was no way of knowing what happened to him in his last minutes. He was a fairly good swimmer. His wife was due in two weeks. Post mortem revealed that he had died due to drowning.

One month prior to his death he had told his wife that when he was doing the internal audit in his company he had found out that his colleague had embezzled money. He wanted to inform his superiors but his colleague was begging him to give him some time to make good the theft. He was a Middle Eastern guy. I do not know how an American would have acted during such a situation. But Krishna being the compassionate type and may be in India we tend to bend the rules a little to help others, probably felt that it was okay to wait for a few days before informing his superiors.

No money was coming from that fellow and the day he was going to inform his boss about it was the day of the Seemantham. Unfortunately his boss was on leave that particular day and he could not have the meeting with him. The same morning this fellow came to his desk and offered him coke in a glass, not a can, not a bottle but a glass which he brought from his cubicle. Krishna was in no mood to drink anything offered by him. But his colleague had told him that he was really sorry for what he had put Krishna through and was ready to face the consequences.He said that he did not object to him informing his boss about the embezzlement. He had apparently told him that he would be happy if he drank what he offered and so Krishna did and left office a little before lunch time. Once he reached home he had told his wife that he was not feeling very well. He also told her about the soft drink he had in a glass offered by his colleague.

So during police investigation the wife told all this to the investigating officer. His sister also vouched for his swimming abilities and felt that no way he could have drowned in an apartment swimming pool. But the post mortem results did not reveal any kind of poison in his body and the case was closed shut.

You can imagine the plight of the wife. She had no will to live even. She was unconsolable. My husband and I visited her in San Jose just before she went into labour. Her sister in law and another dear friend were her coaches and begged her to co operate and made her have a normal delivery. Krishna and his wife did not want to know the sex of the child before the baby was born though there is an option in the US to know before hand. She was blessed with a baby girl and was given the name chosen by her husband.

Krishna’s mother in law stayed with her daughter after attending the funeral but her father had to go back immediately to India. On reaching Chennai he went to Vellore to meet a “medium”. He was quite naturally very upset about what happened to his daughter. But he was more upset about the possibility of  foul play in his son in law’s death and the irreverent attitude of the local police department in the US regarding their doubts. So at the behest of one of his friends he went to meet this person who was able to talk to the spirits who had died of unnatural causes. I believe Krishna’s spirit came on to that man and started telling his father in law about what happened prior to his death. He told him that he felt very dizzy in the pool and swooned and eventually drowned. The spirit told him that definitely he was drugged by his colleague. It must have been some kind of slow reacting poison. It also told him that they would be getting a girl baby (the child was not born yet) and also requested his father in law to get his wife remarried.

The father contacted his daughter in the US and told her about this experience. Her friends and relatives dissuaded her from giving this kind of information to the police which they would not in any case believe and would in no any way help in the investigation.

She came back to India after a year and after a few years got remarried. She has a good family life. But to this day she believes that her first husband did not die of natural causes.