தேடினேன் வந்தது… நாடினேன் தந்தது… – சிறுகதை

“ஏங்க சரசு மாமனார் நேத்து கல்யாணத்துக்கு வந்திருந்தாரே அவர்ட்ட நம்ம குல தெய்வம் எந்த சாமின்னு கேட்டீங்களா?”

“கேட்டேன் கனகா, அவருக்கும் தெரியலை. அவங்க சாமி அழகு சுந்தரி அம்மனாம்.”

“அவங்களும் குளித்தலை தானே? அப்ப நம்ம சாமியும் அந்த அம்மனா இருக்குமோ?”

“இருக்காதாம். என்னமோ உறவு முறை எல்லாம் சொன்னார். அந்த சாமி நமக்கு வராதாம்.”

“எப்போ தான் நம்ம குல தெய்வம் நமக்குக் கிடைக்குமோ தெரியலை” சலித்துக் கொண்டாள் கனகா.

தியாகு உடனே அங்கே இருந்து எஸ் ஆனார். தொடர்ந்து வரும் கனகாவின் புலம்பல் அவருக்கு மனப்பாடம். மகனுக்குத் திருமணம் ஆகி ஏழாண்டுகள் ஆகியும் குழந்தை பிறக்கவில்லை. மகளுக்கு இருபத்தி ஒன்பது வயதாகிறது ஆனா இன்னும் எந்த வரனும் சரியாக வரவில்லை. ஜோசியரிடம் போனதில் குல தெய்வ வழிபாடு விட்டுப் போயிருக்கு, அதனால் தான் இந்தப் பிரச்சினை எல்லாம் என்று சொல்லிவிட்டார்.

புகுந்த வீட்டார் மேல் முதலில் இருந்ததே இருந்த எரிச்சல் இதை கேட்டதில் இருந்து பன் மடங்கைகிவிட்டது கனகாவிற்கு. அவள் பதினெட்டு வயதில் திருமணம் ஆகி வரும்போது மாமியார் இறந்து சில வருடங்கள் ஆகியிருந்தன. ஒரே நாத்தனாரும் திருமணம் முடிந்து போய்விட்டிருந்தார். புகுந்த வீட்டுக்கு வந்த கனகாவுக்கு ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அவர்கள் திராவிட கட்சியினர். சாமி நம்பிக்கையே கிடையாது. வீட்டில் ஒரு சாமி படம் கூட இல்லை. கனகாவோ பெருமாள் பக்தை. பிறந்த வீட்டில் எல்லாமே பெருமாள் தான். திருமணமான முதல் வாரத்திலியே பிறந்த வீடு திரும்பி விட்டாள், அப்பாவுடன் படை சண்டை போட!

“தெரிஞ்சு தான் அந்த இடத்தில் என்னை கொடுத்தீங்களா? அவங்க சாமியே கும்பிட மாட்டாங்களாம். வீட்டுல விளக்கேத்தறது கூட இல்ல. இப்படி புடிச்சு தள்ளிவிட்டுட்டீங்களே. எனக்கு கீழ ரெண்டு பொட்டப் பசங்க இருக்குன்னு தான் இப்படி பண்ணீங்க? ஒழுங்கா காலேஜ் படிப்பையாவது முடிச்சிருப்பேன்.” கையில் சிலம்பில்லாத கண்ணகி போல் அப்பா முன்னாடி நியாயம் கேட்டு நின்றாள். கனகா சந்தேகப்பட்டது என்னமோ நிஜம் தான். பையனின் அப்பா சோமசுந்தரத்துக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லைன்னு அவள் அப்பா வைகுண்டநாதனுக்குத் தெரியும். நல்ல, படிச்சப் பையன், வசதியான குடும்பம், அதனால் அந்த இடத்தை விட்டுவிட அவருக்கு விருப்பம் இல்லை. கல்யாணத்தைக் கூட சோமசுந்தரம் சோபா கல்யாணமா தான் பண்ணனும்னு சொன்னார். ஆனா அதுக்கு வைகுண்டநாதன் ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. சோமசுந்தரத்துக்கும் மனைவி இல்லாத வீட்டில், மகளும் திருமணம் ஆகி போய்விட்டதால் சமைக்க, வீட்டைப் பார்த்துக் கொள்ள ஒரு பெண் தேவையாக இருந்தது. இந்த விஷயத்தில் ரொம்ப முரண்டு பிடித்து இதற்கு முன் வந்த இரண்டு மூன்று பெண் வீட்டார் வேண்டாம் என்று போய் விட்டனர். அதனால் ஐயர் வைத்துக் கல்யாணம் நடத்த சரி என்று ஒத்துக் கொண்டார்.

மகளை சமாதனப் படுத்தினார் வைகுண்டநாதன். “நீ தான் அந்த வீட்டுக்குப் போயிட்ட இல்லம்மா, நீ விளக்கேத்து. இந்தா இந்தப் பெருமாள் படத்தை எடுத்துப் போய் வெச்சுக்க. நீ சாமி கும்பிடு. உன்னை என்ன சொல்லப் போறாங்க? உங்க மாமனாருக்கு உன்னை ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. நீ ஒண்ணும் கவலைப்படாதே” அப்படின்னு சொல்லி ஒரு பெரிய பெருமாள் படத்தை பேப்பரில் கட்டிக் கொடுத்து அடுத்த வண்டியிலேயே ஏற்றிவிட்டுவிட்டார்.

அவளும் குடும்பத்தை நன்றாகவே வழி நடத்தினாள். மாமனாரும் இவள் சமைத்துப் போடும் அருமையான சாப்பாட்டுக்கும், வீட்டை நிர்வகிக்கும் சிறப்பான திறனுக்கும் அடிமையாகி அவள் சாமி கும்பிடுவதை தடை செய்ய முடியவில்லை. இவளும் ஒரு பண்டிகை பாக்கி விடாமல் எல்லா பண்டிகைகளும் கொண்டாடினாள். இஷ்டப்பட்ட கோவில்களுக்கும் கணவனையும் அழைத்துக் கொண்டு போனாள். எங்காவது கடவுள் மறுப்பு குணம் பசங்களுக்கு வந்துவிடுமோ என்று பயந்து சின்ன வயதில் இருந்தே விழுந்து விழுந்து சாமி கும்பிட பழக்கி வைத்தாள்.

என்ன பண்ணி என்ன, இப்ப குலதெய்வம் யார் என்று தெரியாமல் திண்டாடுகிறாள். மாமனாருக்குக் கட்சி விசுவாசிகளிடம் இருந்த நெருக்கம் உறவினர்களிடம் இல்லை. அதனால் இவளுக்கும் அவர் பக்க சொந்தங்களிடம் பழக்கமில்லாமல் போய்விட்டது. நாத்தனாரும் தன்னால் முடிந்த அளவு தன் அப்பா வழி சொந்தங்களை கேட்டுப் பார்த்தாள். யாருமே குல தெய்வ வழிபாடு செய்வதாகத் தெரியவில்லை.

இது தெரிந்தவுடன் திரும்ப அவள் கோபம் உச்சிக்குப் போனது. ” உங்க குடும்பத்தில யாருமே சாமி கும்பிடறதில்லையாம். என்ன குடும்பமோ இது. ஒரு பொங்கல் வைக்கறது இல்லை, கிடா வெட்டறதில்லை. நம்ம பசங்களுக்கு மொட்டை அடிச்சு, காது குத்தினதில் இருந்து வேற சாமிக்குப் பண்ணி சாமி குத்தம் தான் சேர்ந்திருக்கு.” மூக்கைச் சிந்தினாள். இப்படி சில வருடங்களாக மூக்கைச் சிந்தி சிந்தி அவள் மூக்கே சிவப்பாகிவிட்டது.

“அம்மா எனக்கு விஜயவாடாவுக்கு டிரேன்ஸ்பர் ஆகியிருக்கு. அடுத்த மாசம் ஒண்ணாந்தேதி ஜாயின் பண்ணனும். விநிதா வேலையை விட்டுடலாம்னு இருக்காம்மா. அவளுக்கு சொந்தமா ஏதாவது பிசினஸ் பண்ணனும்னு தோணுது. அதனால அவளும் விஜயவாடா வரதுல சிக்கல் இல்லமா.” பெங்களூரில் இருந்து மகன் அருணிடம் இருந்து போன் வந்தவுடன் கனகாவுக்கு மனசுக்குள் சந்தோஷம். ரெண்டு பேரும் வேலை வேலைன்னு ராப்பகலா உழைக்கறதுனால தான் அவங்களுக்கு இன்னும் குழந்தை பிறக்கலையோன்னு அவளுக்கு ஒரு சந்தேகம். மருமகள் வேலையை விடுகிறாள் என்றதும் கொஞ்சம் நிம்மதி!

விஜயவாடா போய் மூணு மாசத்துக்கெல்லாம் வினிதா முழுகாம இருக்கான்னு சேதி, இங்கே மகள் ரம்யாவுக்கு வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளை அமைந்து ரெண்டே வாரத்தில் ஹோட்டலில் திருமணம். மகிழ்ச்சியில் திக்குமுக்காடிப் போனாள் கனகா. எப்படி குலதெய்வத்தைக் கண்டுபிடிக்காம எல்லாம் நடந்ததுன்னு தியாகுவுக்கு மனைவியை நறுக்குன்னு நாலு வார்த்தை கேக்க ஆசை. ஆனா மனைவியிடம் அனாவசியமாக வாயைக் கொடுத்து வம்பை விலைக்கு வாங்க வேண்டாம்னு அவரின் பகுத்தறிவு சொல்லியதால் வாயை திறக்கவில்லை.

ஒரு மாசம் எங்களோடு வந்து இருங்கம்மா, நீங்க கவலைப்பட்டதுக்கெல்லாம் இப்போ சந்தோஷமா இருக்க வேண்டியது உங்க முறைன்னு தங்கைக்குத் திருமணம் முடிந்த கையோடு விஜயவாடாவுக்குக் கூட்டிப் போனான் அருண். அபார்ட்மென்ட் அமைதியான ஒரு பகுதியில் இருந்தது. மேல் மாடியில் இருந்து கிருஷ்ணா நதி தெரிந்தது, கூடவே பக்கத்தில் ஒரு கோவிலும்.

“அது என்ன கோவில் வினிதா?”

“சாயங்காலம் அவர் வந்ததும் உங்களை கூட்டிக்கிட்டுப் போகலாம்னு இருக்கோம் அத்தை. உங்க பேர் உள்ள கோவில் தான். அம்மன் பேரு கனகதுர்கா. இந்த வீட்டுக்கு வந்ததும் பக்கத்து வீட்டு அக்கா எங்களை அந்தக் கோவிலுக்குக் கூட்டிக்கிட்டுப் போனாங்க. சின்னக் கோவில் தான். ஆனா அந்தக் கோவிலுக்குப் போனதும் எங்க ரெண்டு பேருக்கும் அப்படி ஒரு நிம்மதி ஏற்பட்டது. அடுத்த வாரமே எதோ கோவில்ல திருவிழா, விசேஷம்னு சொன்னாங்க. பக்கத்து வீட்டு அக்கா தான் நல்ல சக்தி வாய்ந்த அம்மன் வேண்டிகிட்டு ஏதாவது செய்யுங்கன்னு சொன்னாங்க. அருணுக்கு என்ன தோணிச்சோ தெரியலை அத்தை அபிஷேகத்துக்கும் பணம் கட்டி, பட்டுப் புடைவை வாங்கி அம்மனுக்கு சாத்தினார். அடுத்த மாசமே குட் நியுஸ் எங்களுக்கு. அதனால குழந்தை பெண்ணா பிறந்தா கனகதுர்கான்னு பேரை தான் வைக்கறதா இருக்கோம். அது உங்க பேருன்னும் இவருக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்.”

ஆச்சரியமா இருந்தது கனகாவுக்கு. தான் கும்பிடற எல்லா தெய்வமும் இந்த சாமி மூலம் கண்ணைத் திறந்து பிரச்சனைகளை தீர்த்துவிட்டது என்று நினைத்துக் கொண்டாள். சாயங்காலம் அருண் வந்ததும் கோவிலுக்குப் போனார்கள். வினிதா சொன்னா மாதிரியே அம்மனைப் பார்த்தவுடனேயே கனகாவுக்கும் மனத்தில் அமைதி ஏற்பட்ட மாதிரி தோன்றியது. தெலுங்கில் பேசிக்கொண்டிருந்த குருக்கள் அருணைப் பார்த்ததும் தமிழில் வரவேற்றார். அம்மாவை அறிமுகம் செய்து வைத்தான் அருண்.

“தமிழ் பேசறீங்களே எப்படி தமிழ் தெரியும்” என்றாள் கனகா.

“நாங்க வீட்டுல தமிழ் தான் பேசுவோம்மா. இங்கே இருந்து பல தலைமுறை முன்னாடி தமிழ்நாடு போய் செட்டில் ஆன குடும்பம் எங்களது. மதுரை பக்கம் தான் எங்க உறவினர்கள் பெரும்பாலும் வசிக்கிறாங்க. திருமலை நாயக்கர் காலத்தில் குடிபெயர்ந்தோம். இதோ இந்த கனகதுர்கா தான் எங்க குல தெய்வம். இங்கே இருந்த பூசாரிக்கு மலேசியால மாரியம்மன் கோவில் ஒண்ணுல வேலை கிடைச்சுது. அதனால எங்கப்பாவை இங்க வந்து பார்த்துக்க முடியுமான்னு கேட்டாங்க. மதுரையிலேயே ரெண்டு மூணு கோவிலுக்கு அவர் இன்சார்ஜா இருக்கார். அவர் தான் நம்ம குல தெய்வக் கோவில், பூசாரி இல்லாம இருக்கக் கூடாதுன்னு என்னை போன வருஷம் அனுப்பினார். எனக்கும் என் மனைவிக்கும் இங்க ரொம்பப் பிடிச்சுப் போச்சு. இங்க இருக்கறவங்களுக்கு நல்ல பக்தி இருக்கு, கோவிலுக்கு நல்லா செய்யறாங்க. அதனால டெம்பரவரியா வந்த நாங்க இங்கேயே செட்டில் ஆயிட்டோம்” என்றார்.

“இங்க பொங்கல் வைக்கிற வழக்கம் இருக்கா?”

“அது இல்லம்மா, ஆனா என்ன வேணா பிரசாதமா செஞ்சு சாமிக்குப் படைச்சு இங்க வரவங்களுக்குக் கொடுக்கறது வழக்கம். உங்க பையன் கூட சக்கரை பொங்கல், வடைன்னு சாமிக்கு ரெண்டு மாசம் முன்னாடி படைச்சு எல்லாருக்கும் அவர் கையாலேயே கொடுத்தாரே.”

பெருமையாக மகனை பார்த்துக் கொண்டாள். நல்லா தான் வளர்த்திருக்கோம் என்று மனத்தில் பூரிப்பு!

ஒரு மாதம் மகிழ்ச்சியாக இருந்து விட்டு ஊர் திரும்பினாள். சாமி அறையை சுத்தம் செய்து விளக்கேற்றிக் கொண்டிருக்கையில் தியாகு உள்ளே வந்தார். “போனில் சொல்ல மறந்துட்டேன் கனகா. ரெண்டு நாள் முன்னாடி சரசு மாமனாரை எதேச்சையாக பஸ்ஸில் பார்த்தேன். அவர் சமீபத்துல தான் எங்கப்பாவோட பெரியப்பாவின் கடைசி மகனை மதுரையில் ஒரு கல்யாணத்தில் பார்த்தாராம். நாம குல தெய்வம் தேடறதை சொல்லி ஏதாவது விவரம் தெரியுமான்னு கேட்டிருக்காரு. அதுக்கு அந்த பெரியப்பா  நம்ம பூர்வீகம் தமிழ்நாடே இல்ல, ஆந்திரால விஜயவாடா அப்படீன்னு சொன்னாராம். அங்கே இருந்து மதுரைல செட்டில் ஆன குடும்பங்கள்ல நம்மதும் ஒண்ணாம். எங்க தாத்தா தான் மதுரைலேந்து குளித்தலைக்கு வந்துட்டாராம். விஜயவாடால ஏதோ அம்மன் தான் நம்ம குலதெய்வம்னு சொன்னாராம். அவர் போன் நம்பர் கொடுத்திருக்காரு. நீ வந்ததும் பேசலாம்னு நான் இன்னும் பேசலை” என்றார் தியாகு.

கண்களில் கண்ணீர் மல்க தன் ஹேன்ட்பேகில் இருந்த சின்ன கனகதுர்கா படத்தை எடுத்து சாமி மாடத்தில் நடுவாக அமர்த்தி சந்தனம், குங்குமம் பொட்டு வைத்து வணங்கினாள் கனகா.