காதல் வாழ்க!

love

காதல் – நான் வளரும் பொழுது என்னுடைய பதின் பருவத்தில் அது ஒரு கெட்ட வார்த்தை. யாராவது தெருவில் காதலிக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தால் அவர்களின் நடவடிக்கைகள் அத்தெரு சிறுவர் சிறுமிகளால் மறைந்திருந்து கூர்ந்து கவனிக்கப் படும். ஏனென்றால் அந்த வயதில் காதல் என்றால் என்ன என்று சரியாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாத, ஒரு புது உணர்வாக அது இருந்ததே காரணம்.

இப்பொழுது எல்கேஜி பசங்களே என் கிளாசில் கேஷவ் ராம்னு ஒரு பையன் இருக்கான், அல்லது யாழிநின்னு ஒரு பொண்ணு இருக்கா, நான் லவ் பண்றேன், பெரியவள்/ன் ஆனதும் அவனை/அவளை தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறேன்னு சொல்லி அம்மா மனத்தில் எளிதாக பீதியை கிளப்பி விடுகின்றார்கள்.

babylove1

திருமணத்திற்கு முன் ஆணோ பெண்ணோ எதிர்பாலார் யாரிடமாவது சற்றே ஈர்ப்பு இல்லாமல் தங்கள் இளமையைக் கடந்திருக்க முடியாது. ஆனால் அந்த ஈர்ப்பு வெறும் இனக் கவர்ச்சி என்கிற தகுதியில் பலருக்கும் நீர்த்து விடும். காதலாக மாறும் தன்மையும் சக்தியும் சில ஈர்ப்புகளுக்கே உண்டு.

பல்லாயிரக் கணக்கான வெற்றி பெற்ற காதல் திருமணங்கள் உலகம் முழுவதும் காதலின் உன்னதத்தை பறை சாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன! திருமணத்தில் முடியாத காதலும் அமர காவியமாக நம் மனத்தில் நிலை பெறுகின்றன.

புகழ் பெற்றவர்கள் என்றால் அவர்கள் காதலும் புகழைப் பெறுகின்றன. ஆனால் வீட்டு வேலை செய்பவருக்கும், பட்டாசு தொழிற்சாலையில் வேலை செய்பவருக்கும் தான் காதல் அரும்புகின்றது. அவற்றில் சில திருமணத்தில் முடிந்து, மகிழ்ச்சியான வாழ்வாக, இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் விட்டுக் கொடுக்காமல் ஈருடல் ஒருயிராகச் தொடர்கிறது. ஆனால் அதிலும் பல நிறைவேறாக் காதலாக மாறி அத் துயரம் மனத்தில் ரணமாக அவர்கள் வாழ்நாள் முழுதும் வலிக்க வைக்கிறது. காலம் வலியை குறைக்கும் என்பது உண்மை தான், ஆனால் வலியை முற்றிலுமாகப் போக்காது.

வெளி நாடுகளில் காதல் திருமணங்கள் தான் இயல்பு. நம் நாட்டில் தான் பெற்றோர்களால் இன்றும் பெரும்பாலும் திருமணங்கள் நிச்சயிக்கப் படுகின்றன. அதனால் தான் காதலிக்கிறேன் என்று ஒரு பெண்ணோ பையனோ பெற்றோரிடம் துணிந்து சொல்லி திருமணத்திற்கு அவர்கள் சம்மதத்தை வாங்க பயப்படுகிறார்கள்/யோசிக்கிறார்கள். இதற்கு முக்கிய இரு காரணங்கள் ஜாதி, அந்தஸ்து. எத்தனையோ பெற்றோர்கள் ஒரே ஜாதியாக இருப்பினும் ஏழை பணக்காரன் என்கிற வித்தியாசத்திற்காக மறுப்புத் தெரிவித்துள்ளனர். காதல் ஜோடியைப் பிரித்து தாங்கள் விருப்பப் பட்டவர்களுக்கே மணம் முடித்துள்ளனர். வாழப்போவது மகனோ மகளோ என்று யோசிக்காமல் தங்கள் கௌரவமே முக்கியம் என்கிற வறட்டுப் பிடிவாதத்தால் வரும் செயல் இது.

இதுவே காதல் ஜோடிகள் வெவ்வேறு ஜாதியாக, மொழியாக, இனமாக, மதமாக இருப்பின் குடும்பத்தில் அடி தடி வெட்டுக் குத்து தான். விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய அளவு பெற்றோர்களே பிள்ளைகள் இம்மாதிரி தங்கள் சாதியைச் சேராத காதலி/காதலனை அறிமுகம் செய்யும் போது இன்முகத்துடன் உடனே சம்மதம் கூறி ஆசி வழங்குகிறார்கள்.

நமக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் நமக்குச் சொந்தம் கிடையாது. அப்படிச் சொந்தம் கொண்டாடுவதில் தான் பிரச்சினை தொடங்குகிறது. பிறந்த பின் அவர்கள் தனி மனிதர்கள். அவர்களின் விருப்பு வெறுப்புகளும் அவர்களுக்கே உரித்தானவை. பதினெட்டு வயது வரை நல்ல முறையில் அவர்களை வளர்த்து விட்ட பிறகு அவர்கள் சுயமாக சிந்தித்து செயல்படக் கூடியவர்கள் என்று நம்பிகை பெற்றோருக்கு வரவேண்டும். உதவி கேட்டாலன்றி அவர்களைத் தனித்து முடிவெடுக்க விடுவது பெற்றோருக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் சிறந்தது. தவறாக முடிவெடுக்கும் போது அறிவுரை கூறுவது பெற்றோரின் கடமை, அதையும் மீறி அவர்கள் செயல்பட்டால் அது அவர்களின் பொறுப்பு என்று தள்ளி நின்று பார்ப்பதே அறிவுடைமை.

பயத்துடன் வளர்க்காமல் எதையும் பெற்றோரிடம் சொல்லி அவர்களின் ஆதரவை பெறலாம் என்கிற நம்பிக்கையோடு வளர்த்தாலே பல தற்கொலைகளும் தவறான முடிவுகளும் தடுக்கப் படும். தோளுக்குப் பின் வளர்ந்த பிறகு உண்மையிலேயே அவர்கள் தோழர்கள் தாம்.

காதல் வாழ்க!

lovesmiley