அருவி – திரை விமர்சனம்

ஒரே படத்தில் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க வைத்து அதே சமயம் மனத்தை பிழிய வைக்கும் சோகத்தையும் தர முடியுமா என்றால் முடியும் என்று காட்டியுள்ளார் அறிமுக இயக்குநர் அருண் பிரபு புருஷோத்தமன். என்ன ஒரு வித்தியாசமணா கதைக் களம்! சிரிக்க, சிந்திக்க என்று முன்பு திரைப்படங்கள் வருவதுண்டு, சமீப காலங்களில் பெரும்பாலும் மாஸ் படங்கள் தான். ஒரே கதையை தினுசு தினுசா வெவ்வேறு நடிக நடிகைகளை வைத்து பெரிய பட்ஜெட் படங்கள் எடுத்து முதல் நாளே நூறு கோடி ரூபாய் வசூல் என்று சக்சஸ் மீட் வைத்து அடுத்த மாதத்தில் தயாரிப்பாளர் மனம் நொந்து நஷ்டத்தை ஈடு செய்வது எப்படி என்று புலம்புவதை தான் காண்கிறோம். ஆனால் அந்த நடத்தைக்கு நேர்மாறாக இப்படம் அமைந்துள்ளது.

அருவி புது முகங்களை வைத்துத் தயாரிக்கப்பட்ட சின்ன பட்ஜட் படம். என்றுமே கதைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து இயக்கப் படும் படங்கள் சோடை போனதில்லை. இந்தப் படமும் அவ்வரிசையில் வருகிறது. ‘சொல்வதெல்லாம் உண்மை’ போன்ற தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளை நையாண்டி செய்யும் விதமாக முற்பகுதியின் பின்பாதி உள்ளது.தொடக்கத்தில் அவ்வளவாக படம் போகும் பாதை புரிபடவில்லை. கொஞ்சம் பொறுமையாக இருந்தால் மூன்றாவது கியரில் வேகம் எடுத்து இடைவேளை பிளாக்கில் ரசிகனை உச்சத்தில் கொண்டு வைக்கிறது . படம்முடிந்த பிறகு கைத் தட்டுவதை திரை அரங்கத்தில் பார்த்திருக்கிறேன், இப்படத்தில் இடைவேளையிலும் அதைக் கண்டேன்.

கதை தெரியாமல் போய் பாருங்கள். அப்பொழுது தான் நீங்கள் நன்கு ரசிக்க முடியும். முகத்தில் அறையும் உண்மை பார்க்கும் எல்லாரையும் கொஞ்சமேனும் மாற்றும். லட்சுமி இராமகிருஷ்ணன் மாதிரி வரும் லட்சுமி கோபால்சுவாமி பிரமாதமாக நடித்துள்ளார். பிராமண ஸ்லேங்குடன் அவர் பேசி நடத்தும் தொலைக்காட்சி நாட்டாமை நிகழ்ச்சி, உண்மையில் அம்மாதிரியான நிகழ்ச்சிகளில் நடக்கும் அட்டூழியங்களை தோலுரித்துக் காட்டுகிறது. இலட்சுமி கோபால்சுவாமி 2000வது வருடம் மம்முட்டியுடன் நடித்த முதல் மலையாள படத்திலேயே மாநில அளவில் விருதினைப் பெற்றிருக்கிறார்.

அருவி பாத்திரத்தில் நடிக்கும் அதிதி பாலன் அட்டகாசமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இடைவேளைக்கு சற்று முன்னே அருவி “சொல்லுவதெல்லாம் சத்தியம்” தொலைகாட்சி நிகழ்ச்சி படமாக்கப்படும் தளத்தில் லட்சுமி கொபால்சுவாமிக்குப் பதில் சொல்லும் விதமாக ஒரு நீண்ட உரை ஆற்றுவார். அருவிக் கொட்டுவது போலப் பேச்சு. கைத் தட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை.  அனைத்துப் பாத்திரங்களில் நடித்தவர்களும் வெகு நன்றாக நடித்துள்ளனர். நடிக்க வைத்த இயக்குநருக்கு பாராட்டுகள்.

தனக்கு நேர்ந்த அநீதிக்கு வெறும் மன்னிப்பைப் பெற அருவி எடுக்கும் முயற்சி எப்படி தீவிரவாதமாக மீடியாவினாலும், காவல் துறையினாலும் பெரிது படுத்தப் படுகிறது என்பது நகைச்சுவை கலந்த சோகம். அரவாணி பாத்திரம் நிறைவான சித்தரிப்பு. பொதுவில் அரவாணிகளை குடும்பம் தான் முதலில் நிராகரிக்கும், இதில் அரவாணி எமிலி {அஞ்சலி} குடும்பத்தால் நிராகரிக்கப்பட்ட அருவிக்கு அன்பும் அடைக்கலமுமாக இருக்கிறார். தாங்களாக செய்யாத பிழைக்கு சமூகத்தால், குடும்பத்தால் புறக்கணிக்கப் படும்போது ஏற்படும் வலியை அருவி, எமிலி பாத்திரங்கள் வெளிக்கொண்டு வருகின்றன. ஆதரவற்று இருக்கும் இவர்கள் போல் உள்ளவர்களிடம் சமூக அங்கத்தினர்கள் எடுத்துக் கொள்ளும் வரம்பு மீறிய உரிமைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறார் இயக்குநர். முக்கியமாக யாரிடம் நாம் அதிக நம்பிக்கையும் எதிர்பார்ப்பையும் வைக்கிறோமோ அவர்களே ஏமாற்றுவது அதீத வலியும், நிதர்சனமும் ஆகும். உண்மையான பெண்ணியம் என்ன என்பதைத் துணிந்து போராடும் அருவியும், எமிலியும் உணர்த்துகிறார்கள்.

படத்துக்கு இசை அமைத்தவர்கள் பிந்து மாலினியும், வேதாந்த் பரத்வாஜும், படத்தோடு இழைகிறது இசை. பாடல்களும் பின்னணி இசையும் மாறுபட்ட பாணியில் மிகவும் அருமையாக உள்ளது.

முடிவில் கொஞ்சம் சோகம் தூக்கலாக உள்ளது ஒரு குறை என்று சொல்லலாம், கொஞ்சம் பிரச்சார நெடியும் உள்ளது. அதுவும் குறை தான். ஆனால் நிறைவான குடத்தில் இருந்து ஓரிரு துளிகள் கீழே சிந்தினாலும் அது நிறை குடம் தானே! படத்தைத் தயாரித்துள்ள எஸ்.ஆர்.பிரபு {ட்ரீம் வாரியர்ஸ்} அவர்களுக்குப் பாராட்டுகள். இயக்குநருக்கு மிகப் பெரிய பூங்கொத்து {தேசிய விருது ஒன்னு பார்ஸல்} உரித்தாகுக!