Bhagavad Gita, a simple guide!

Divine Discourse in the Battlefield

Lord Krishna, in His infinite love and wisdom decided to give us Gita. In His perpetual drama, with the Universe as a stage, Gitopadesam is nothing but a single scene! He chose Arjuna to be the recipient of His teachings. He knew that all sorts of doubts will spark from his mind which would in fact be the doubts of any layman in this world. They were both friends from childhood and first cousins. So He knew that Arjuna would not hesitate to ask Krishna any question that cropped up in his mind be it ever so silly.

The venue of the lecture is unique. It is a battlefield! The timing of the lecture is also extraordinary. It happens when Arjuna appears despondent and confused, amidst the two armies of Kauravas and the Pandavas standing ready for action. That is when Krishna gives His revelatory instructions and removes all doubts and fears from Arjuna’s mind.

We hardly get any doubts in any subject matter while being taught by a teacher in a classroom. But we are plagued with doubts while leading our life in the real world, out of the confines of a classroom. That is when we actually need a guide and a teacher. Bhagavad Gita is that great teacher which helps us overcome our trials and tribulations we face in our day to day life. The universal teacher Lord Krishna has offered this ready reckoner which we can refer to at all times, to win the obstacle race that is our life!

Looking at his teachers and grand-uncles and cousins and hoards of other relatives and friends on the opposing side, Arjuna drops his weapon and decides not to fight the war. He laments to his charioteer. He tells Him that he does not have the heart to kill the elders who were his teachers and revered relatives, and so justifies his decision to withdraw from the war. He says that no kingdom is worth the sadness earned through killing his relatives and making thousands of women widows. He stands like a coward, cowed down by feelings of guilt.

We too face a similar situation on several occasions. We refuse to act when action is required. In our childhood, we find excuses to not study. Later in life we refuse to take up several job opportunities saying they are not what we are looking for. Married life again has lot of responsibilities which one tries to evade as much as possible. All one cares for is a carefree life 🙂

Initially Arjuna treated Krishna as a friend. But when he found himself in dire straits, he surrendered himself to the Divine. He stands before the Lord, his mind filled with fear and confusion. He looks up to Krishna as he realises His superiority in every area. We do the same in our everyday life. We often seek the advice of a knowledgeable person or a well wisher when we are unable to make an important decision in our lives. At that moment we are without any ego and willing to listen. That is also the opportune time for a guru to give instructions that will be eagerly listened to and implicitly obeyed. Arjuna was exactly in that stage.

Acknowledging Arjuna’s plight, Krishna starts His divine instructions. They are not simple philosophies. Hence understanding the teachings requires deep knowledge, dedication and humility.

We outgrow our childhood and become a youngster. Pretty soon we lose our youthfulness and become old. We do not grieve during those stages of changes. We consider it a part of life. The final stage of change is death. But cursing and blaming oneself for the death of another is utter foolishness says Lord Krishna.

He then explains the difference between the body and the soul “atma”. The atma is different from the body though the body functions due to the presence of this subtle atma. The atma is connected to the Paramatma and functions through its connection to this higher soul. What can be destroyed can be reproduced. So you are after all going to destroy the body which is any way going to die and decay. This will again be reborn. Hence march forward towards the enemy and destroy them says the Paramatma.

That which is connected to the Paramatma will live forever. So the atma stands witness to every birth. The atma is ancient, but renews itself in every new birth. We discard worn out clothes to drape ourselves in new attire. Similarly the atma clothes itself in new bodies through new births. Krishna tells Arjuna, you are only going to destroy something that is going to be destroyed, so fear not and fight.

The atma is indescribable. It is next to impossible to visualise it. It is extremely subtle. It is beyond birth and death. Lord Krishna uses another approach to explain the situation in an easier way. He says to Arjuna that if he is not able to differentiate between body and soul, then your assumption will be that the soul will die along with the body. In that case the soul is also going to be reborn along with the body. So he asks him not to fret. A pot is made from clay. Once it breaks it becomes clay again. But again is mixed with water and made into pot. One who understands this process will not be saddened by death.

According to tenements of Kshathriya Dharma it is the duty of a soldier to fight against injustice. Courage, steadfastness, commitment, protecting those under his fold and fighting against evil are the required noble qualities of a leader. If such a leader were to die in war, the gates of heaven would any way be kept open for him. A prudent leader will only make use of such an opportunity to fight for justice. If he failed to do so he would be ridiculed as a coward by his own kith and kin. Krishna also says that nobody would believe that he backed out because he did not actually want to fight his teachers and relatives to get back his rightful kingdom, but did so out of fear. According to Him embracing death would be a better alternative to withdrawing himself from the field.

The teachings to Arjuna by Krishna are not just advice relating to warfare. They are in fact lessons on fair social living. In our day to day lives, we too have to perform our duties and fight through innumerable obstacles. We face conflicts in our lives very similar to what Arjuna faced in the battlefield. How in fact do we conquer them?

Let me explain this from a woman’s point of view. As a daughter, a girl’s first duty was to satisfy her parents. Suppose she had fallen in love with a guy who her parents disapprove of, their first reaction would be to make her feel guilty. Oh, how much we sacrificed for you and now all you have done is to bring shame on us. What is a female to do in such a situation? Her first step is to analyse objectively if her decision to marry the boy she loves is the right one. Next try to understand why her parents oppose this marriage. If she is madly in love with her boyfriend she can never see his faults. But if she saw the situation in a detached fashion she will be able to weigh the positives and negatives clearly. After such a clear analysis, if she still believes that her decision is right she has the responsibility to explain her point of view to her parents in a manner that they understand. Maturity and intelligence is required to fulfil this function. After her marriage she also requires the wisdom and capacity to make her new married life a success. This is just a simple example. Knowingly or unknowingly we do follow what is stated in the Gita in our everyday life.

We have to perform our duties with utmost sincerity. Our efforts require total dedication. Only then will we be able to think clearly and execute effectively. But the catch here is that we should not be attached to the fruits of our action. This is the simple advice to us by Lord Krishna. The great sages and seers followed this principle in their lives. Mahatma Gandhi is one such person. If we attach ourselves to the fruits of our labour, then when the result is a failure it will lead to sadness, dejection and, as a result, lack of interest in carrying out our other duties. If we succeed in our efforts it will only result in jubilation and possible wrong moves due to over confidence.  But when our actions are not influenced by the results, then our efficiency improves as a result of undisturbed focus. This is not easy to attain. It requires enormous practice. But the moment we realize that this is very essential for a successful life, we begin to follow this right path of detachment.

To begin practicing this, we have to overcome our attachment to duality. Happiness and sadness are the two extremes of our mental pendulum. Our achievement lies in not getting elated by the emotion of happiness nor being bogged down by sadness. This is the state known as “sthithapragna” or equanimity. This is not an easy state to achieve. We have to have control over our sense organs. Eavesdropping and voyeurism are not easy habits to control and overcome. But if we divert our attention to the lotus feet of Lord Krishna and dwell on His amazing qualities, we can win over our weaknesses. With His grace we can conquer the evil qualities of jealousy, hatred, greed, selfishness, passion and pride, and turn victorious and virtuous in the battle of our life. Of course, His immense grace is required to make this a reality as is our intention and effort. Unbridled emotions only lead to our downfall and we will never be able to come out of the quagmire of unending births and deaths.

The combination of our longing to know God and pure and simple love is only “Bhakthi”. Bhakthi moistens the land which is our heart and makes it ready for cultivation.  Karma uses Swadharma as the plough and cultivates the land. Good thoughts and good deeds gained through knowledge are seeds sown in that land. After all this it is Lord Krishna’s grace which comes down as rain to make the crops sprout and lead too harvesting!

My Guruji states this in a simple manner. Life’s experience is Vedham. Vedham is nothing but our life. Life is Karma. Karma is experience. Through Karma there is every chance of purifying our actions. This in turn leads to an easy path to escape the cycle of birth and death and reach God!

Each man is at a different stage in his life. What each one wants out of life is also different. The paths chosen by each are obviously not the same. So how can one assume that the goal of every human being is to attain moksha or reach God? Hence, we cannot assume that each human being will try to understand God through knowledge and discriminating power. But one thing is certain and common to every human being. Nobody can live in this world without action. Even our bodies are active and functioning every millisecond without our conscious effort. We cannot be inactive even for a minute. We continue to act in this birth based on beliefs carried forward from our previous births.

Learning to follow the practice of not being attached to the fruits of our labour is really simple to understand and execute. This path is the chosen one, not just to attain God successfully, but also to excel in our profession and business. Though there are so many paths advocated in the Gita itself, Lord Krishna is definitely partial towards Karma Yoga which is easy and simple to one and all.

Lord Krishna in the first part of His avatar was a cowherd and a charioteer in the second half. As a cowherd, He drew the cows (us) to Him with His enchanting music.  Later, as a charioteer in the Kurukshetra war He controlled the horses by holding the reins, leading the Pandavas to victory, in turn teaching us to control our senses by using the reins of will power.

Krishna, the cowherd

The atma cannot be understood by someone lecturing you about it. It can neither be understood by speaking about it or meditating on it. It can be realised only by those chosen by the atma. Whom does the atma choose? It chooses those who use their discriminating power as their guide, those who are on the path to mastering their sense organs, and those who with deep love and devotion are aiming to be in the fold of God. The atma reveals itself to them.

கண்ணனின் கீதை என் கண் படி!

கீதையை நமக்கு அளிக்க முடிவு செய்த கண்ணன், அவர் நடத்தும் நாடகத்தில் ஒரு காட்சியாக கீதோபதேசத்தை அரங்கேற்றுகிறார். அவர் உபதேசம் செய்வதற்கு தேர்ந்தெடுத்த நபரோ அர்ஜுனன்.  ஒரு பாமரனின் சந்தேகங்கள் அனைத்தும் அர்ஜுனன் மனதில் எழும் என்று அவருக்குத் தெரியும். கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் பால்ய சிநேகிதர்கள். மேலும் அத்தை பிள்ளை மாமன் பிள்ளை உறவும் அவர்களுக்குள். அந்த நெருக்கம் அர்ஜுனனை எதையும் துணிச்சலோடு கேட்க வைக்கும். உபதேசக் களம் மிகவும் வித்தியாசமானது. அது ஒரு போர் நடக்க இருக்கும் இடம். உபதேசத் தருணம் அதைவிட ஆச்சர்யகரமானது. இரண்டு சேனைகளும் அணிவகுத்து போருக்குத் தயார் நிலையில் உள்ள சமயத்தில் குழம்பி நிற்கும் அர்ஜுனனுக்கு கீதோபதேசம் செய்து தெளிவை உண்டாக்குகிறார் பரமாத்மா.

ஆசிரியரிடம் கல்வி கற்கும் பொழுது நமக்கு சந்தேகங்கள் வருவதில்லை. வாழ்க்கையை வாழும் பொழுது தான் நாம் தடுமாறி நிற்கிறோம் . அந்த சமயம் தான் நமக்கு உண்மையாகவே கையைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்லும் ஒரு குரு தேவையாக உள்ளது. அந்த குருவடிவம் தான் பகவத் கீதை. நம் வாழ்க்கை என்னும் போர்களத்தில் வெற்றி பெற ஜகத்குருவான கிருஷ்ண பரமாத்மா நமக்கு அளித்த எளிய வழிகாட்டி தான் பகவத் கீதை!

குருக்ஷேத்ர போர் நடக்கும் இடத்தில் வந்து நின்று, தான் சண்டையிடப் போகும் உறவினர்களையும் ஆசான்களையும் எதிர் கோஷ்டியில் இருப்பதைப் பார்த்து மனவலிமையிழந்து காண்டீபத்தைக் கீழே வைத்துவிடுகிறான் அர்ஜுனன். தன் சாரதியான கண்ணனிடம் தன் மனக் குமறலை வெளிப் படுத்துகிறான். நான் எப்படி என் சகோதரர்களைக் கொல்வேன், எனக்குப் பாடம் போதித்த குருவை எப்படிக் கொல்வேன் என்று கேட்டு தன் செயலாற்றாமைக்கு அவன் நியாயம் கற்பிக்கிறான். உறவினர்களையும் பெரியவர்களையும் கொன்று கிடைக்கும் ராஜ்ஜியம் தனக்குத் தேவையே இல்லை என்கிறான். அது தனக்கு எந்த மகிழ்ச்சியையும் தராது. மேலும், நம் பெண்கள் விதவைகள் ஆகி பித்ரு கர்ம கார்யங்கள் செய்வதற்குக் கூட நாதியில்லாத நிலைமையை ஏற்படுத்த நான் தயாராக இல்லை என்று அரற்றுகிறான் பெரு வீரனான அர்ஜுனன்! ஒரு கோழையை போல பயந்து நிற்கிறான் விஜயன்.

நம் வாழ்விலும் எத்தனையோ தருணங்களில் நாமும் இதே நிலையில் வேறு வேறு காரணங்களுக்காகத் தடுமாறி செயல் புரியாமல் இருக்க அநேகக் காரணங்களை கற்பித்துக் கொள்கிறோம். சிறுவர்களாக இருக்கும் போது படிக்காமல் இருக்க எத்தனையோ சால்ஜாப்புகள், சிறிது பெரியவர்கள் ஆன பிறகு தனக்குப் பிடித்த வேலைக் கிடைக்கும் வரை, வரும் வேலைகளைத் தட்டிக் கழிக்கப் பல வீண் முயற்சிகள், திருமணம் ஆன பிறகும் பொறுப்பில்லாமல் ஊர் சுற்றிக் கொண்டிருப்பதற்கு பல காரணங்களைச் சொல்லி நாம் நம் இஷ்டப்பட்ட படி வாழவே விரும்புகிறோம்.

கிருஷ்ணனை முதலில் தோழனாகவேப் பார்த்தான் பார்த்தன்! பின் தன் இயலாமையை உணர்ந்து அவரிடம் சரணாகதி அடைகிறான். பயம் நிரம்பிய மனதுடன் கண்ணன் முன் அர்ஜுனன் நிற்கிறான். குழப்பமான மனநிலையில் உள்ள எவரும் தன்னை விட ஞானம் அதிகம் உள்ளவர்களிடம் வழிகாட்டுதல் வேண்டி நிற்பது அவசியம். இது நம் வாழ்விலும் நடக்கும் நிகழ்வே தான். நினைத்துப் பாருங்கள், நாம் எவ்வளவு முறை சஞ்சல மனதோடும் பயத்துடனும் நாம் மதிக்கும் ஒருவர் முன் அறிவுரை வேண்டி நின்று இருக்கிறோம்? அந்த நிலையில் தான் நாம் அறிவுரை ஏற்கும் மனப்பக்குவமும் நம்மிடம் இருக்கும். அர்ஜுனனும் அறிவுரை வேண்டி நிற்கிறான்.

கிருஷ்ணனும் அவன் நிலைமையை நன்குணர்ந்து அவனுக்கு போதிக்க ஆரம்பிக்கிறார். ஆழமான கருத்துக்களை எடுத்து வைக்கிறார். நாம் குழந்தை பருவத்தில் இருந்து குமாரனாகும் போதோ, அல்லது முதுமை அடையும் போதோ மனம் வருத்தப் படுவதில்லை. அதுவுமொரு நிலை மாற்றம் என்று இயல்பாக எடுத்துக் கொள்கிறோம். அதே போல் ஒருவன் விதிப்படி அவன் ஆயுள் முடியும் பொழுதும் தன்னால் தான் அவன் கொல்லப்பட்டான் என்று நினைப்பதும், வருத்தப் படுவதும் மூடத்தனம் என்கிறார்.

அடுத்து உடலுக்கும் ஆத்மாவிற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை விளக்குகிறார். நம் உடல் வேறு, அதனை இயக்கம் மிக நுண்ணிய ஆத்மா வேறு. அந்த ஆத்மாவை இயக்கம் பரமாத்மா வேறு. உடல் அழியக்கூடியது. ஆத்மா அழிவில்லாதது. மேலும் ஆத்மா பரமாத்மாவோடு தொடர்புடையது. நம் உடலை இயக்கும் ஆத்மா இயங்குவது பரமாத்மாவாலே. எது அழியக் கூடியதோ அதை திரும்ப உருவாக்க முடியும். அதனால் அழியக்கூடிய உடலைத் தானே அழிக்கப் போகிறாய், அந்த உடலும் திரும்பவும் உருவாகும். அதனால் பயப்படாமல் எதிரியை எதிர்கொண்டு அவர்களை வீழ்த்து என்கிறார் பரமாத்மா.

பரமாத்மாவோடு தொடர்புடையது என்றும் நிலைத்திருக்கும். அதனால் ஆத்மா ஒவ்வொரு பிறவியிலும் அந்த பிறவிக்கு சாக்ஷி பூதமாக விளங்கும் என்கிறார். ஆத்மா பழமையானது ஆனால் புது புதுப் பிறவிகளால் புதுமைப் படுத்திக் கொள்கிறது. நைந்து போன பழைய உடையை விடுத்துப் புது உடையை நாம் நாடுவது போல ஆத்மாவும் புதுப் பிறவியை ஆட்கொள்கிறது. அழியக் கூடிய உடலைத் தான் நீ அழிக்கப் போகிறாய் அதனால் தைரியமாக சண்டியிடப் போ என்று அர்ஜுனனிடம் சொல்கிறார் கிருஷ்ண பரமாத்மா.

ஆத்மா என்பதை கேட்டு உணர முடியாது. அதைப் பற்றி பேசியோ, அதன் மேல் த்யானம் செய்தோ தெரிந்து கொள்ள முடியாது. ஆத்மா யாரை தேர்ந்தேடுக்கிறதோ அவர்களே அதைப் பற்றி உணர முடியும். அது யாரை தேர்ந்தெடுக்கும்? யார் பகுத்தறியும் திறனை வழிகாட்டியாக வைத்துக் கொண்டுள்ளனரோ, யார் புலனடக்கத்தில் தேர்ச்சி பெறுவதில் வெற்றிப் பாதையில் பயணித்துக் கொண்டு உள்ளனரோ, யார் உள்ளார்ந்த அன்போடு இறைவனை அடைய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் வாழ்கின்றனரோ அவர்களிடம் ஆத்மா தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது.

ஆத்மா விவரிப்புக்கு அப்பாற்பட்டது. அதனை கற்பனை பண்ணிக் காட்சிப் படுத்துவதும் எளிதன்று. அது சூக்ஷமமானது. பிறப்பு இறப்பற்ற தன்மையுடையது. எனினும் அதை புரிந்து கொள்வது கடினமாக இருப்பின், வேறு மாதிரி உதாரணத்தை கண்ணபிரான் அர்ஜுனன் முன் வைக்கிறார். உடலுக்கும் ஆத்மாவுக்கும் வேறுபாடு இல்லை என்று நீ நினைத்தாலும் இறக்கும் உடலோடு ஆத்மாவும் இறந்தாலும் திரும்ப பிறக்கத்தானே போகிறது, அதற்காக நீ என் வருத்தப் படுகிறாய் என்கிறார். மண்ணிலிருந்து பானை உருவாகிறது, உடைந்த பின் மண்ணாகிப் போகிறது. பின்னொரு பானை அதிலிருந்து திரும்ப உருவாகிறது. இந்த இயக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டவர்கள் துக்கப் பட மாட்டார்கள் என்கிறார்.

ஷத்ரிய தர்மப்படி அநீதியை எதிர்த்துப் போர் செய்வது ஒரு ஷத்ரிய வீரனின் கடமையாகிறது. வீரம், உறுதி, திண்மை, தன்னை நம்பியிருக்கும் மக்களை காத்தல், அநீதியை அஞ்சாமல் தட்டிக் கேட்டல் அனைத்தும் ஒரு வீரனுக்கு இருக்க வேண்டிய பண்புகள். அப்படிப்பட்ட வீரன் போரில் மரணம் அடைந்தாலும் அவனுக்கு சொர்க்கம் தான் காத்து நிற்கிறது. அந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்துபவனே புத்திசாலி. அந்த வாய்ப்பை தவற விடுபவனை உலகம் கோழை என்று தான் தூற்றும். தன் பங்காளிகளோடு சண்டையிட்டு அவர்களை கொன்று ராஜ்ஜியத்தை அடைய வேண்டாம் என்று நினைத்து அவன் விலகியதாக யாரும் நினைக்க மாட்டார்கள். பயந்து ஒதுங்கிவிட்டான் என்று தான் நினைப்பார்கள். இழிவான நிலைக்கு அவன் சமூகத்தாலேயே தள்ளப் படுவான். அதை விட அவன் சாவை அரவணைப்பதே எவ்வளவோ மேல் என்கிறார் கிருஷ்ணா பரமாத்மா.

கண்ணன் அர்ஜுனனுக்கு போதித்தது ஏதோ போர்கள தர்மங்கள் அல்ல. அது நமக்காகச் சொல்லப்பட்ட சமூக வாழ்வியல் பாடம். நம் வாழ்க்கையிலும் நம் சுய தர்மத்தை கடைப் பிடித்து எத்தனை எதிர்ப்பு வந்தாலும் சமாளித்து வாழ வேண்டிய நிர்பந்தத்தில் தான் இருக்கிறோம். போர்க்களத்தில் அர்ஜுனன் சந்தித்ததை நாம் நம் வாழ்க்கையிலும் வேறு ரூபத்தில் சந்தித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறோம். பின் அந்த சூழ்நிலைகளை சமாளிப்பது எப்படி?

நான் பெண்ணாக இருப்பதால் அந்த கோணத்திலேயே பார்த்துச் சொல்கிறேன். முதலில் ஒரு மகளாய் பெற்றோரை திருப்தி படுத்த வேண்டியுள்ளது. அவர்களுக்குப் பிடிக்காத ஒருத்தனைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்ய நினைத்தால், உன்னை பெற்று வளர்க்க எவ்வளவு பாடு பட்டிருப்போம், இப்படி ஒரு காரியத்தைச் செய்கிறாயே என்பார்கள். இந்த சூழ்நிலையில் பெண் என்ன செய்ய வேண்டும்? தன் முடிவு சரி தானா என்று முதலில் ஆராய வேண்டும். பெற்றோர்கள் எதற்காக எதிர்க்கிறார்கள் என்று சிந்திக்க வேண்டும். காதலன் மேல் கண் மூடித்தனமான அன்பு வைத்து யோசித்தால் அவன் மேல் எந்தத் தவறும் தெரியாது. அதுவே பற்றில்லாமல் ஆராய்ந்தால் நிறை குறை விளங்கும். அதன் பின்னும் எடுத்த முடிவு சரி என்று நினைத்தால் பெற்றோர்களிடம் அவர்களுக்குப் புரியும் வகையில் தன் நிலையை எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும். இதற்குத் தகுந்த அறிவு வேண்டும். திருமணத்திற்கு பின் திருமண வாழ்வை வெற்றிகரமாக செயல்படுத்தும் திறன் வேண்டும். இது ஒரு சாதாரண உதாரணம்.

தினம் தினம் நாம் கீதையில் சொல்வதை தான் அறிந்தோ அறியாமலோ செயல் படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.நாம் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை முழு முயற்சியோடு செய்ய வேண்டும். செய்யும் முயற்சிகளில் பற்று இருக்க வேண்டும் அப்பொழுது தான் சிந்தித்து சரியான வழியில் செயல்படுவோம். ஆனால், அது தரும் பலனின் மேல் பற்று வைக்கக் கூடாது அது தான் கண்ணனின் அறிவுரை. நமக்கு முன் தோன்றிய எத்தனையோ மகான்கள் அதைத் தான் செய்தார்கள். மகாத்மா காந்தி ஒரு நல்ல உதாரணம். நாம் செயலின் பலனின் மேல் கவனத்தை வைத்தால் நம் மனம் அச் செயலின் வெற்றி தோல்வியினால் பாதிக்கப் படும். தோல்வியினால் உண்டாகும் சோகம் மனதை வேதனைப்படுத்தி பின் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டிய செயல்களின் பின்னடைவுக்கு வழி கோலும். வெற்றியினால் உண்டாகும் அளவில்லா மகிழ்ச்சியினால் பல தவறான முடிவுகள் எடுக்கவும் நேரலாம். ஆதலால் பலனின் மேல் பற்று வைக்காத மன நிலை நம் செயல்களை இன்னும் செம்மையாகச் செய்ய தான் உதவுகிறது. இந்த நிலையை அடைவது எளிதன்று. தொடர் பயிற்சி மூலம் மட்டுமே இதை அடைய முடியும். ஆனால் இது நம் வாழ்க்கை பயணத்தை வெற்றிகரமாக நடத்த அவசியம் என்று உணரும்போதே சரியானப் பாதையில் பயணிக்க ஆரம்பித்து விடுவோம்.

இந்தப் பயிற்சிக்கு முதல் படி இரட்டை நிலையில் இருந்து விடுபட வேண்டும். சந்தோஷம், துக்கம், இவை இரண்டு உணர்ச்சிகளில் இருந்து மீண்டு வந்தால் சம நிலையில் எப்பொழுதும் நிலைத்து இருக்க முடியும். இது எப்படி சாத்தியம்? இதற்கு ஆசைகளை கட்டுப் படுத்த வேண்டும். இதை அடைய புலனடக்கம் தேவை. அது அவ்வளவு சுலபமா? அலைபாயும் கண்களும் ஒட்டுக்கேட்கும் காதுகளும் நாம் சொன்ன பேச்சைக் கேட்குமா? இல்லை! கேட்காது தான். கண்ணனை மனதில் நிறுத்தி நம் ஆசைகள், காமங்கள் அனைத்தையும் அவன் பால் திருப்பி அவன் உதவியினால் காமக், குரோத, லோப, மத, மாத்சர்யத்தை வென்று ஸ்தித ப்ரஞனாக இருக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும். தனியாக இதை வெல்வது முடியாத காரியம். அவன் துணையோடு தான் இதை செய்ய முடியும். புலன்களை அடக்க முடியாதவன் புலன்கள் தரும் இன்பங்களை நாடிச் சென்று பாதை தவறி விடுகின்றான். திரும்பவும் பிறப்பு இறப்பு என்ற சம்சார சூழற்சியில் சிக்கிக் கொள்கிறான்.

என்னுடைய குருஜி ரொம்ப எளிமையாக நாம் உணரவேண்டியதைச் சொல்றார். அனுபவமே வேதம். வேதமே வாழ்க்கை. வாழ்க்கையே கர்மா. கர்மாவே அனுபவம். அந்த கர்மா மூலம் நம் செயல்கள் தூய்மை அடைய வாய்ப்பிருக்கிறது. அதன் மூலம் சம்சாரக் கடலில் இருந்து மீண்டு, இறைவனை அடைய முடிவது எளிது.

அன்பும், இறைவனை அறிய விரும்பும் அறிவும் கலந்ததுதான் பக்தி. பக்தி நம் மனம் என்னும் நிலத்தை ஈரப்படுத்தி உழுவதற்கு தயார் நிலையில் வைக்கிறது. கர்மம் அந்த ஈர நிலத்தை நம் சுயதர்மம் என்னும் ஏறு பூட்டி உழுகிறது. ஞானம் நல்ல எண்ணங்களையும் செயல்களையும் விதைகளாக அந்த நிலத்தில் விதைக்கிறது. இதற்குப் பிறகு கண்ணனின் கருணை என்னும் மழைப் பொழிந்து அறுவடை நிகழ்கிறது.

ஒவ்வொரு மனிதனும் வெவ்வேறு நிலையில் இருக்கிறான். அவன் தேடல்களும் வெவ்வேறு. அதனால் அவன் செல்லும் பாதைகளும் வெவ்வேறு. உலகில் உள்ள அனைவரின் இலக்கும் இறைவனைச் சென்று அடைவது தான் என்றே நாமே ஒரு முடிவுக்கு வர முடியாது.  அப்படி இருக்கும் பொழுது, இறைவனைத் தெரிந்து கொள்ள அறிவினாலோ அல்லது ஞானத்தினாலோ முயற்சி எடுப்பார்கள் என்று எப்படி எண்ண முடியும்? ஆனால் செயல் புரியாமல் யாரும் இவ்வுலகில் இருப்பதில்லை. எந்த ஒரு மனிதப்பிறவியும் செயலற்று இருக்க முடியாது. நம் உடலே ஒவ்வொரு மணித்துளியும் இயங்கிக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. நம்மால் சும்மா ஒரு நொடி கூட இருக்க முடியாது. நம் பூர்வ ஜன்ம செயல்களால் இந்த பிறவியிலும் தொடர்ந்த அந்த வாசனைகளுக்கு ஏற்ப செயலாற்றிக் கொண்டே இருக்கிறோம்.

அதனால் செயல்களின் மூலம் வரும் பலன்களின் மேல் பற்று வைக்காமல் பழகிக் கொள்ள சொல்வதும், அதை பின் பற்ற செய்வதும் சுலபம். இது இறைவனை அடைவதற்காக என்பதற்கு மட்டுமல்ல, செயல்களை சிறப்புறச் செய்து வாழ்வில்/தொழிலில் முன்னேற்றம் அடையவும் இந்த வழி எளிதானது, புரிந்து நடக்க இலகுவானது. அதனால் கிருஷ்ண பரமாத்மா கர்ம யோகத்தைக் கடைப்பிடிக்கப் பரிந்துரைக்கிறார்.

கிருஷ்ண பரமாத்மா தன் அவதாரத்தின் முதல் பகுதியில் மாடு மேய்பவனாகவும் பின் பகுதியில் பார்த்தசாரதியாகவும் இருக்கிறார். குழலூதி மாடுகளை அதாவது நம்மை மயக்கி அவர் அருகில் வரவழைத்து, பின் சாரதியாக கையில் சாட்டை எடுத்து குதிரைகளை அடக்கி, அதாவது நம் புலன்களை கட்டுப்படுத்த வழி காண்பித்து நம் வாழ்கையை ஒழுங்கு படுத்தி அவதார மகிமையை உணர்த்துகிறார்.

“Chennai is the greatest country ever!”

…..a little boy squealed inside the plane as the flight landed in the Chennai airport. I turned and looked at him in astonishment. Here was someone like me! 🙂

Picture by Niyantha

I was born in Pondicherry and brought to Chennai when I was just five months old. I’ve been a Chennai-ite since then.  I was told that I was cranky and a cry baby when I was in Pondy and became all happy and cheerful once I landed in Chennai. I think my adoration for Chennai started even as a baby 🙂 I have visited many cities all over the world and lived in a few for several years. But no place has given me as much happiness as Chennai has!  Mid pleasures and palaces though I may roam, be it ever so humble there is no place like Chennai 😉

My parents used to live in Mylapore, but for some reason took me all the way to Vadapalani temple for my first birthday. The priest somehow immediately assumed it was my birthday and garlanded me, even before my parents could tell him anything. Perhaps it was destiny, as I became an ardent devotee of Vadapalani Murugan from a very young age, and even today I live close to the temple 🙂 I believe in those days there were only stretches of paddy fields all the way from where the present Kodambakkam flyover is to Vadapalani and beyond.  In fact the bridge came much later.

Photo by Keerthi

We moved near Ram Theatre in Kodambakkam shortly after. I am sure that was again through the grace of Lord Muruga as this enabled me to frequently go to the temple on my own even as a young person. I would go to all the nearby shops without any adult accompanying me. I used to be in and out of all my neighbours’ houses having fun playing with kids my age and with those older than me too.

Summer vacations used to be so much fun! We kids used to gather together in the street and make “kootanchoru”. We made a stove with three bricks, collected twigs from under the trees and cooked rice in an earthern pot. Mixing a little buttermilk with the hot cooked rice, we ate it to our heart’s content to the accompaniment of five paise pickle packets. No chef from any five Star Hotel could whip up something more delicious than that 🙂

We used to stage plays as well. Once we staged a play about Kovalan and Kannagi. I donned the role of Kannagi (I was 7 years old). The guy who directed the play was probably fifteen years or so. He used to efficiently manage us kids, make us learn our lines and conduct rehearsals during the hot summer afternoons. When I found out that his son was my son’s classmate in Padma Seshadri, it was such a happy coincidence.

My brother was younger to me by five years. He used to take part in every game of the season with full zest. He was good in carrom, “goli”, “pambaram”, an expert in flying kites and of course our national game cricket! There would always be a gang of boys in our home sharing the loot of mangoes plucked from neighbours’ trees or running in the streets to get hold of a loose “bana kathadi”. I am pleased to say that I am still in touch with his friends.

I did my schooling and my college in Kodambakkam. Going to movies was as great form of entertainment then as it is today. I have seen so many movies with friends especially in the Sathyam Theater. We learnt Hindi by watching the same Hindi movie repeatedly.  Standing in queue eagerly waiting for our turn to purchase tickets was fun by itself 🙂

I have a very strong belief in God. This helped me through tough times when my family encountered many problems when I was quite young.  I owe my strength of mind to Vadapalani Murugan. We have no control over many things in life. But a strong belief in God helps you tide over the difficult times with courage. My prayers are always conversations with God. I learnt a lot of my life’s lessons at an early age. I should say that this was indeed a blessing. I became a very responsible person, capable of judging people and situations. Patience and perseverance were the other by-products 🙂

When I moved to the US, I really missed my temple and my Murugan. But He is so compassionate that He showed me where He was housed In San Francisco as Palaniswamy. It was a small but beautiful temple. Life was great in the US. Lots of friends, a lovely place with all the comforts one could ask for, no interference from in-laws… yet I missed Chennai 🙂

Then we moved to Singapore.  It was the best of both worlds, the confluence of the east and the west. Every thing was available in Singapore that was in the US, and we could even afford hired help, and the temples there made you feel at home. But still it was not Chennai 🙂 There were too many rules and regulations and the government interfered in the private lives of their residents. They even monitored the weights of the school children and took action to make sure that they did not become obese. Above all one did not even have the freedom of throwing a single piece of garbage on to the street 🙂 At the first opportunity we moved back to Chennai. We owe a big thanks to our daughter for hastening our return.  She was just 9 years old, and told me and my husband that if we decided to move out of the US, we should not have chosen a place where we were again a minority. She in fact moved to Chennai first, even without us. All we had to do was to follow her!

People of Chennai are like the jack fruit. They may sound disrespectful when they speak but have a heart of gold in welcoming others into their fold. The medical facilities available in Chennai are unparallelled. Public transportation is great. Compared to other metro cities, Chennai is definitely an affordable place to live.

Photo by Niyantha

I love the Marina beach. Soon after the tsunami the sea was rough for quite some time. Now it is back to normal. Marina beach is such an integral part of any Chennai-ite’s life! The sea breeze and the salt water is sure to wipe away the restlessness of one’s mind. All that is needed is a single visit to the sandy beach.

My friends! They are the secret to my youthfullness and vitality 🙂 We owe it to Chennai for our frequent getogethers and interactions. We used to live in different places but all of us now live in Chennai. Now as a group we travel to different places together starting from Chennai!

It is not surprising for one to love the city one is born and brought up in. But it is really a joy and an honour that my husband, who was brought up in Bangalore, loves Chennai the same way I do 🙂

“Chennai is the greatest country ever!”

…இதை ஒரு சிறுவன் சென்னையில் விமானம் தரை இறங்கும் போது கூவினான். அதிர்ந்து திரும்பி நோக்கினேன். என்னைப் போல் ஒருவனா? 🙂

Photo taken by Niyantha

நான் பிறந்து பாண்டிச்சேரியில். எனக்கு ஐந்து மாதம் இருக்கும்போது சென்னைக்கு வந்தேன், அதிலிருந்து சென்னை வாசம் தான். பாண்டிச்சேரியில் இருந்தபொழுது எப்பொழுதும் அழுது கொண்டே இருந்தேனாம், சென்னை வந்த பிறகு அழுகை நின்று விட்டதாம். ஐந்து மாதம் முதலே நான் சென்னையை நேசிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன் 🙂 எததனையோ ஊர்களுக்குச் சென்றுள்ளேன், பல வருடங்கள் அங்கே வசித்தும் உள்ளேன், ஆனால் சென்னை தரும் ஆனந்தம் வேறு எந்த ஊரும் எனக்குத் தந்ததில்லை!

என் முதல் பிறந்த நாள் அன்று மைலாப்பூரில் வசித்து வந்த என் பெற்றோர்கள் என்னை வடபழனி கோவிலுக்குக் கூட்டிச் சென்றதே ஒரு அதிசயம் தான். அங்கே நுழைவாயிலிலேயே ஒரு குருக்கள், என்ன? குழந்தைக்குப் பிறந்தநாளா என்றபடி என் பெயருக்கு அர்ச்சனை செய்து கழுத்தில் மாலையும் போட்டு முருகனை எனக்கு இஷ்ட தெய்வமாக்கி விட்டார். அப்பொழுது எல்லாம் கோடம்பாக்க மேம்பாலம் கிடையாது, ட்ரஸ்டுபுரம் தொடங்கி வடபழனி முதலான இடங்களைச் சுற்றி வயல் வெளியாக இருக்கும் என்று என் அம்மா சொல்லக் கேள்வி.

Photo taken by Keerthi

வெகு விரைவில் முருகன் என் பெற்றோர்களை ராம் தியேட்டர் அருகில் வீடு கட்டிக் கொண்டு வரச் செய்துவிட்டார். சிறுமியாக இருக்கும் பொழுதே நான் தனியாக நடந்து வடபழனி கோவிலுக்குச் செல்வது வழக்கம். சிறிதும் அச்சமில்லாமல் கடைகளுக்கும் கோவிலுக்கும் தனியாகப் போய் வருவேன். என் தெருவில் இருக்கும் அனைவர் வீட்டுக்கும் சென்று விளையாடுவேன்.

எங்கள் தெருவில் இருக்கும் சிறுவர் சிறுமிகள் எல்லாரும் சேர்ந்து கோடை விடுமுறையில் கூட்டாஞ்சோறு செய்து விளையாடுவோம். மூன்று செங்கல் வைத்து சுள்ளிகள் பொறுக்கி தீ வைத்து மண் பானையில் சோறு பொங்கி அந்தக் கஞ்சியோடு மோரும் சேர்த்து ஐந்து பைசா ஊறுகாய் பொட்டலம் வாங்கி சுடச் சுட சாப்பிட்ட அந்த சோற்றின் சுவை எந்த ஐந்து நட்சத்திர உணவகத்தின் மிகப் பெரிய சமையல் கலைஞர் செய்வதற்கு ஈடாகாது 🙂

மேலும் நாங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து நாடகங்களும் அரங்கேற்றுவோம். அதில் ஒருமுறை கோவலன் கண்ணகி நாடகம் போட்டோம். அதில் நான் கோப்பெருந்தேவி வேடமிட்டு நடித்தேன். (ஏழு வயது தான் 🙂 ) இயக்குநர் அண்ணாவுக்கு பதினைந்து வயது இருக்கும். நண்டு சிண்டுகளை வைத்து சண்டைகளை விலக்கி வருடா வருடம் ரொம்பத் திறமையாக நாடகம் போடுவார். அவரின் மகன் பின்னாளில் பத்மா சேஷாத்ரி பள்ளியில் என் மகனுக்கு வகுப்புத் தோழனாக இருந்தது எனக்குத் தெரிய வந்த பொழுது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

என் தம்பி என்னைவிட ஐந்து வயது இளையவன். அவன் கோலி, பம்பரம், காத்தாடி, கிரிக்கெட் என்று எந்த விளையாட்டையும் விட்டு வைத்ததில்லை. சீசனுக்குத் தகுந்த விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருப்பான். மரம் ஏறி மாங்காய் பறிப்பது, பாணா காத்தாடியை பிடிப்பதற்காகத் தெருவில் கண் மண் தெரியாமல் ஓடுவது, என்று அவனுடைய நண்பர்கள் கூட்டம் ஒன்று எப்பொழுதும் வீட்டில் இருக்கும். இன்றும் அவர்களுடன் தொடர்பில் உள்ளேன்.

என் பள்ளி கல்லூரி அனைத்தும் கோடம்பாக்கமே. விடுமுறை நாட்களில் நண்பர்களுடன் நான் நிறையத் திரைப்படங்கள் பார்த்துள்ளேன். அதுவும் சத்தியம் திரை அரங்கம் வந்தப் புதிதில் வரிசையில் நின்று டிக்கெட் வாங்கி அத்தனை இந்திப் படங்களையும் ஒரு முறைக்குப் பலமுறைப் பார்த்து இந்திக் கற்றுக் கொண்டோம் 🙂

எனக்குத் தெய்வ பக்தி மிக அதிகம். குடும்பத்தில் பல கஷ்டங்கள் வந்த போதும் என் தீவிர பக்தி எனக்கு உறுதுணையாக இருந்தது. அதற்கு என் வடபழனி முருகனே காரணம். நடப்பது நடந்தே தீரும். ஆனால் அதைத் தாங்கிக் கொள்ள ஒரு துணிச்சல் கடவுள் நம்பிக்கையால் கிடைக்கிறது. என் பிரார்த்தனைகள் என்றுமே இறைவனிடம் பேசுவது தான். பல வாழ்க்கைப் பாடங்களை நான் இளமையிலேயே கற்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. ஆனால் அதனால் பல நன்மைகளே! இளமையிலேயே பொறுப்புணர்ச்சி அதிகம் ஏற்பட்டு விட்டது. பொறுமையும், பிரச்சனைகளை  சீர் தூக்கிப் பார்க்கும் குணமும் படிப்பினையாக வந்தது.

அமெரிக்கா சென்ற புதிதில் என் வடபழனி முருகனை காணாமல் நான் மிகவும் வருந்தினேன். ஆனால் என் முருகன் கருணை உள்ளவன். நாங்கள் வாழ்ந்த பகுதியிலும் ஒரு பழநிஸ்வாமியை காண்பித்துக் கொடுத்தான். நல்ல கோயில். நண்பர்கள் வட்டம் பெரிது. அனைத்து வசதிகளும் உள்ள ஊர். புகுந்த வீட்டினர் தொல்லை இல்லை. ஆயினும் சென்னை வாழ்க்கைக்காக ஏங்கினேன் என்பது தான் உண்மை!.

பின்பு சிங்கப்பூர் வந்தோம். ஆஹா என்ன ஒரு சொர்க்க லோகம் என்று தான் முதலில் தோன்றியது. கிழக்கும் மேற்கும் இணையும் இடம்! அநேகக் கோயில்கள், அனைத்து வசதிகள், வீட்டு வேலைக்கு உதவி செய்ய ஆட்களை நியமித்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் சென்னை போல வருமா? 🙂 ஏகச் சட்ட திட்டங்கள். குழந்தைகள் இன்ன எடையில் தான் இருக்க வேண்டும் என்பது வரை அரசாங்கத்தின் அதீத கண்காணிப்பு! ஒரு குப்பையை தெருவில் போட முடியாது. என்ன வாழ்க்கை? சந்தர்ப்பம் கிடைத்த உடன் சென்னைக்கு ஒடி வந்து விட்டோம். அதற்கு பெரும் நன்றியை என் மகளுக்குத் தான் சொல்லியாக வேண்டும். அவள் தான், நீ அமெரிக்காவை விட்டுக் கிளம்பினால் நாம் இன்னொரு ஊரிலும் சிறுபான்மையினராக இருக்கும் இடத்தையா தேர்ந்தேடுப்பாய்? நான் போகிறேன் சென்னைக்கு என்று கிளம்பி விட்டாள். அவளை நாங்கள் பின் தொடர்ந்தோம்.

சென்னை மக்கள் பழகுவதற்கு பலாப்பழம் போன்றவர்கள். பேச்சு கொஞ்சம் மரியாதை இல்லாதது போல இருக்கும் ஆனால் எல்லோரையும் வரவேற்று அரவணைக்கும் பண்பு உண்டு. இங்குள்ள மருத்துவ உதவிப் போல வேறு எங்கும் கிடையாது. நல்ல போக்குவரத்து வசதிகள். அமைதியான சூழல். மற்ற பெரு நகரங்களை விட விலைவாசி சற்றே குறைவு என்று தான் சொல்லவேண்டும்.

Photo by Niyantha

சென்னை கடற்கரையின் மேல் எனக்குத் தீராக் காதல். சுனாமி வந்த பிறகு சில வருடங்கள் கடல் கொஞ்சம் சீற்றத்துடன் தான் இருந்தது. இப்பொழுது முன்புப் போல உள்ளது. சென்னையில் வளர்ந்தவர்கள் வாழ்வில் மெரினா கடற்கரை ஒரு அங்கமாக இருக்கும். என்ன மன அழுத்தம் இருந்தாலும் அங்கு சென்று சிறிது இளைப்பாறினால் மனம் லேசாகிவிடும்.

என் நண்பர்கள்! என்னை இளமையாக வைத்திருப்பது என் நண்பர் குழாம் தான். எங்களை அடிக்கடி சந்திக்க வைத்து சிரிக்க வைப்பது இந்த சென்னை தான் 🙂 வேறு வேறு ஊர்களில் இருந்த நாங்கள் இப்பொழுது சென்னைவாசிகள். இப்பொழுது சேர்ந்து நாங்கள் வேறு வேறு ஊர்களுக்குச் சுற்றுலா செல்வதும் சென்னையில் தொடங்கித் தான்.

அவரவர் பிறந்து வளர்ந்த ஊரின் மேல் தனிப் பாசம் இருப்பது ஒன்றும் ஆச்சரியமானதல்ல. ஆனால் பெங்களூருவில் வளர்ந்த என் கணவரும் என்னுடன் சேர்ந்து சென்னையை நேசிப்பது எனக்குப் பெருமையே!